پلک هایم از زور درد روی هم افتاد و همزمان صدای پوفش را شنیدم
ـ هی روزگار...
بیچاره روزگار که جورکش بی رحمی ما آدم ها شده بود ... سرم بیشتر در یقه فرو رفت. گاه از اینکه خود را به سرنوشت تحمیل کرده بودم از خود بیزار می شدم ... کاش اصلا از اول ...
ـ من به خاطر تو با عالم و آدم در افتادم ارغوان ... درک کن چه حالی ام ... من از تموم این دنیا فقط تو رو خواستم ... حالا حالمو بفهم که بترسم از دستت بدم!
قلبم شبیه کوزه ای سفالی جا مانده در قعر کوره ترک ترک شده بود. سر که بالا بردم حتی صدایم شکستگی داشت.
ـ چرا باید از دستم بدی اشکان؟
منی که پای این همه سختی وایستادم ... پا به پات این مشکلات رو تحمل کردم ... جلوی حرفا، کنایه ها کم نیاوردم ... چی باعث می شه بهم شک کنی؟
دستش بالا رفت و چنگ شبق لخت موهایش شد:
ـ نمی دونم... نمی دونم
شاید اگه از این بلاتکلیفی دربیایم... اگه بریم سر خونه زندگی خودمون حالم بهتر می شه.
شاید ترسم از آینده است که این طور بهمم ریخته ...
#قسمت_۱۰
ترس آینده!
شاید تنها قسمت سخنانش که عمیقا درک کردم همین دو کلمه بود.
من داشتم این ترس را زندگی می کردم. ترس از روزی که او از اینهمه نداشتن، از اینهمه نشدن، خسته شود. روزی که مرا رها…
_خب راستش…
صدایش از ژرفای خیالات تاریک بیرونم کشید، حواسم جمع لبی شد که به دندان می گزید و نگاهی که برای ثانیه ای مسیر پیش رو را رها و به چشمانم زل زد:
_یه خونه پیدا شده…
نور آمد…شبیه لشگری از خوشی هجوم آورد و به غم ریخته در قلبم پاتک زد.نفهمیدم کی لبانم آنطور به بالا کش آمدند و صدایم شبیه ملودی شش و هشت از دهانم پر کشید:
_واقعا میگی؟…با همین پولی که داریم؟
(هوم) بی حوصله اش و نگاهی که هیچ از رو به رو نگرفت زیادی با شعف من در تضاد بود. تلاش کردم شادی ام را در حرکاتم بریزم. دست به بازویش بند و سرپیش کشیدم. سعی ام این بود وادارش کنم نگاهم کند:
_چه عالی اشکان…این که خیلی خوبه
به جای نگاه کردن شانه بالا انداخت و سر تکان داد:
-آره خب…خوبه…البته اگه تو بتونی کنار بیای…
لحن بی رمق و مرددش تمام ذوقم را کور کرد. ابروانم انحنایی از تعجب و دلخوری گرفت:
_چرا نباید بتونم کنار بیام؟…من به یه اتاقشم راضی ام…باور کن
با سرعت گرفتن ناگهانی ماشین در جا تکانی خوردم.رشته ی کلام از دستم رفت.همزمان با پایین افتادن دستم سر چرخاند و میخ چشمانم جواب تمام سؤالاتم را یکجا داد: