_به چشم دیدن خیلی فرق می کنه…
مسیر پیش رو ناآشنا بود. اخم هایم در هم رفت و چشم گرداندم:
_یعنی می گی قبول کنم؟
نگاهش کردم. ابروانش انحنای غم گرفته بود و منتظر تماشایم می کرد. بی فوت وقت سرم را محکم و مطمئن بالا و پایین کردم:
_حتما
بالاخره لبانش رنگ لبخند دید. فشار سرانگشتانش گرم و دلگرمی میاورد.
سرش به سمت مقابل چرخید ولی من همچنان محو نیم رخش بودم. غرق خیال خوش فردایمان!
خیال خوش سقف کوچکی که مأمن قلب هایمان میشد؛ به پایان سردرگرمی ها فکر کردم و انتهای استیصال عذاب آور این روزهایمان؛ داشت لبخند نرم نرمک روی لبانم جوانه میزد اما فکری مانع شد.لب جنباندم:
_راستی…هزینه اش رو می تونیم جور کنیم؟
لبخندش کش آمد و سر به سمتم چرخاند. نگاهش در مطمئن ترین شکل بود:
_نگران نباش…گفته باهام راه میاد.
حرکت نوازش گونه ی دستش سرم را زیر انداخت.حلقه ی طلایی رنگم زیادی برق می زد.
_آزاد خیلی مرده …خیلی رفیقه
دست خودم نبود که آن پوزخند وقت نشناس درست همزمان با کلامش آنطور کنج لبم را بالا کشید.
هنوز نیم ساعت از شنیدن تهمت های خنجرگونه اش نگذشته بود که…
انگار فکرم را خواند.با تکان دستم باعث شد نگاهش کنم. اخم جاخوش کرده بین ابروانش قاطعیت کلامش را تکمیل کرد:
_تا وقتی که به ناموس من چشم نداشته باشه!
#قسمت_۱۱
تأسف عمیقی که در قلبم جوانه زد ،بدل به چشم غره شد و زبانم تشر زد:
_خجالت بکش…خجالت بکش!
به غافلگیرکننده ترین شکل ممکن نیشش کش آمد:
_ولی بیشتر دلم میخواد الان یه سیگار بکشم
بیخود نبود میگفتم حال و هوایش بهار است.کفری دستم را از حصار انگشتانش بیشتر کشیدم:
_خواهش می کنم اشکان شروع نکن
شانه بالاانداخت و در نهایت خونسردی گفت
_خب چیکار کنم اعصابم خرده،باید یه جوری آروم شم.
موهای ریخته روی چشمم تصویرش را پس پرده برده بود، دست بالا بردم و همزمان با هل دادن تار موها داخل مقنعه گله کردم:
_حتما باید با سیگار آروم شی؟
توقف ناگهانی ماشین باعث شد کمی به جلو پرت شوم، دست به داشبورد گرفتم که کوچه باغ پیش رو تمام هوش و حواسم را مال خود کرد. درختان اقاقیا و گل های بنفشی که دو سمت کوچه باغ را رنگ بهار زده بود. رقص شاخه های بید مجنون به دست باد و تصویر خورشیدی که در افق رو به سرخی می رفت یک تابلوی تمام عیار نقاشی بود.
_نگو که پیشنهاد بهتری داری!
از این توقف ناگهانی در کوچه باغ خلوت و غریب و برق چشمانش خبرهای خوبی به دست نمی رسید، انتخاب این کنج دنج بی دلیل نبود. به سمش برگشتم و چشم باریک کردم: