ـ نیست؟
نچی کرد و سر بالا انداخت
ـ معلومه که نیست ... حیوون بی نوا به اون خوشگلی ... مخصوصا چشمای درشت و شهلاش
نیشش را کش داد و با حرکت چشم و ابرو به من اشاره کرد. متاسف نگاهش کردم
ـ بی ادب
هنوز لبخند به لب داشت وقتی رو گرفت و حواسش جمع مسیر پیش رو شد. سر چرخانده به خیابان غریب زل زدم. عادت داشتم به غافلگیری هایش و سؤالی نکردم ...
دلم می خواست خودم را به او بسپارم و او به زیباترین شکل ممکن مرا به وجد بیاورد. چیزی که استادش بود.
ـ کاش می فهمیدی چه قدر دوستت دارم ارغوان ...
سر چرخاندم و چشم به نیمرخش دوختم. چهره اش دوباره گرفته و لحنش غم آلود شده بود:
ـ کاش تو، نصف نه! یک دهم اینی که من تو رو می خوام منو می خواستی!
نفهمیدم کی لبانم آن طور به پایین کش آمده، از این که احساسم را نمی دید دلم گرفت. گاه از دست خودم کفرم در می آمد که اینقدر در ابراز احساسم ناتوانم.
دستم ناخودآگاه بالا رفت و بند بازویش شد. سر پیش کشیدم و تلاش کردم خودم را در دایره ی دیدش قرار دهم:
ـ به نظرت اگه دوستت نداشته باشم پای این همه مشکل می موندم؟ می دونی من چقدر تحت فشارم؟ ... حرف ها و بهانه جویی های مامانم از یه طرف، برخورد خانواده تو از یه طرف دیگه مشکلات خودمون ... نگرانی بابت آینده ... الانم که این رفتارای تو...
لحن مغموم دلخورش شبیه خنجر در قلبم فرو رفت:
ـ فکر کردی من تو فشار نیستم؟
می دونی چه قدر سخته مجبور باشی به آدمایی رو بزنی که یه روزی خرجشون رو خودت می دادی؟...
آهی کشید و دستش را با حسرت روی فرمان سراند:
ـ یه روز و روزگاری چند تا ماشین زیر پام بود که این ماشین سگشونم نمیشه. اما حالا چی؟
نگاه غمگینم را به نیمرخش دوخته بودم که با حسرتی عمیق نجوا کرد:
ـ تو می دونی چه حالیه که برم دم خونه ی کمتر از خودم، گردن کج کنم، خواهش کنم ماشینش رو چند ساعت بهم امانت بده؟!
تاب تماشای اندوه جاری از احوالش را نداشتم. سرم زیر افتاد و چشمم بند گره ی دستانم شد. اما گوش هایم سمج روی شنیدن آوای محزونش پافشاری می کردند.
ـ که اونم دماغشو بگیره بالا با کمی منت و تیکه و متلک سوویچ رو بندازه کف دستت!
قلبم جوری سنگین شده بود انگار که چندین تن سنگ به گوشه و کنارش آویز شده باشد. سنگ هایی از جنس اندوه. شاید مادر راست می گفت، ازدواج با هر فردی در ابتدا ازدواج با خانواده ی اوست و وای از وقتی که آن خانواده تو را نخواهد ...