هنوز حرفم تمام نشده بود که صدای دادش به آسمان رفت
ـ من حسودم ارغوان... دست خودمم نیست. به تو که می رسم می شم حسودترین و نفهم ترین آدم دنیا... انقدر که می خوامت... انقدر که می ترسم از نداشتنت. من از شدت خواستن تو اینطور حسود شدم. چیکار کنم؟ دلم می خواد تو فقط مال خودم باشی... نمی خوام هیچ چشمی جز من نگات کنه... نمی خوام هیشکی جز خودم باهات هم کلام بشه... حتی اگه اون آدم بهترین و مردترین کسی باشه که می شناسم... حتی اگه رفیق نزدیک تر از برادرم باشه!
مشتی که به فرمان کوبید و آن نعره ی آخرش جوری ترساندم که دیگر جسارت نکردم بپرسم پس چطور تمام این مدت مرا با آن مرد روبرو می کردی یا... البته کلامش هم مجالم نداد
ـ تو قشنگی ارغوان...صورتت، صدات... اطوارت... حتی راه رفتنت با طنازیه... من نمیخوام...
لحنش به طرز عجیبی آرام شده بود. نگاهش کردم. با درماندگی و حالی آشفته تماشایم می کرد. انگار که خودش هم از این حال آشوب خسته و پریشان باشد. درمانده شده بود و این درماندگی از وجناتش می بارید. سعی کردم کمی التیامش دهم... چرا که هیچ کس جز من خبر نداشت او در چه مخمصه ای گرفتار است:
ـ ما هر بار در این مورد حرف زدیم اشکان... می گی چیکار کنم؟ ... می خوای موقع حرف زدن مثل زنای قجری انگشت بذارم تو دهنم تا صدام کلفت شه.
دیدم که کنج لبش به نرمی بالا رفت ... اخم هایش کمی گره شل کرد و خورشید در شب چشمانش تابیدن گرفت.
ـ آخ گفتی ... یعنی میشه؟!
همان طور که نگاهش به روبه رو بود، از گوشه ی چشم نگاه پرشیطنتی به رویم کرد. حالا که ابرهای خشم کنار رفته بود انگار تازه می توانستم صورت عزیزش را ببینم ... چقدر شیفته ی این موهای لخت و نگاه مخمورش بودم...
لبخندش لبخند برایم به ارمغان آورد و این حالمان را دوست داشتم و دلم خواست جوری دنباله دارش کنم. به سمتش تنه مایل کردم
ـ لابد بعدشم میخوای بکنیم تو پستو مبادا نگاه غیر بهم بیافته.
خندید
ـ آ قربون دهنت
جاخورده و بهت زده میخ صورتش بر جا ماندم و صدا زدم
ـ اشکان
خنده اش بدل به قهقهه شد. دست انداخت و موهای ریخته روی پیشانی ام را با دست به هم ریخت
ـ دوست دارم خره ... بفهم ... می خوام همه چیت مال من باشه
چین به بینی انداختم و تنه عقب کشیدم
ـ ابراز علاقه اتم با توهینه
با ابروهای بالا رفته سر به سمتم چرخاند
ـ خره توهینه؟
چشم باریک کردم