انگار که ناگهان آتشش زده باشم از جا پرید و رو به صورتم داد زد:
_اتفاقا چون مردتر از اون ندیدم بیشتر دیوونه شدم!
#پست_۹
با بهت خیره اش شدم. باورم نمی شد آنچه شنیدم واقعا از میان لب های او خارج شده باشد. گوش هایم به وضوح سوت می کشید و همین وادارم می کرد خیال کنم خطایی رخ داده... اصرار داشتم به خود ثابت کنم اشکان مرا آنقدرها چرک نمی بیند. همین شد که با نابوری نجوا کردم:
ـ منظورت چیه؟
نگاه دزدید. حرکاتش دستپاچه و آغشته به نوعی شرمساری بود.
ـ من... من منظوری نداشتم
چشمانم درشت تر شد. انگار که تازه به عمق فاجعه پی برده باشم. انگار تازه ضربه ای که به قامت غرور و نجابتم خورده را درک کرده باشم، صدایی شبیه جیغ از گلو بیرون دادم:
ـ یعنی چی که منظوری نداشتم... اصلا می فهمی حرفی که زدی چه معنی ای داره؟ ... هیچ متوجهی با حرفات چه تهمت های زشتی داری به من می زنی؟...
در سکوت اخمی چاشنی نگاهش کرد و حرصی به فرمان چنگ زد. سکوتش جدی ترم کرد:
ـ یعنی چون حساسی... چون به قول خودت روم غیرت داری حق داری هر حرف مربوط و نامربوطی رو بهم نسبت بدی؟ فکر کردی من انقدر بی بند و بارم که...
حرکت تند سرش به این سو و آن سو و کلام تند و تیزش سخنم را برید:
ـ ببخشید من منظوری نداشتم ارغوان... عصبی شدم یه پرت و پلایی گفتم...
فکر کردم چطور در گذشته بابت این حساسیت های بی معنی و مبالغه آمیزش آنطور ذوق زده می شدم و قند در دلم آب می شد. چطور به این غل و زنجیری که به اسم علاقه به دست و پای روابط اجتماعی ام می زد مباهات می کردم. چقدر نادان شده بودم که این رفتارهای توهین آمیز را علاقه تفسیر می کردم...
نمی دانم بیشتر از خودم و نگاه کوته فکرانه ام خشمگین بودم یا او که آنطور به سمتش براق شده توپ و تشر حواله اش کردم:
ـ همین... عصبی شدی؟ ... به همین راحتی؟ ...
یعنی عصبی شدن مجوز اینه که ما هر حرفی دلمون خواست بزنیم هر توهیتی خواستیم بکنیم ... یا هر طور...
صدای عصبی و حرکت پرتاب گونه ی دستش باز هم میان کلامم دوید:
ـ گفتم ببخشید دیگه کشش نده!
با تاسف لب پایین کشیدم و سر به دو طرف تکان دادم. گاه این زورگویی هایش مرا می ترساند. از عاقبت این زندگی مشترک نورس!
دست به سینه شدم و دلخور تکیه دادم. اما زبانم غلاف نمی شد:
ـ عجب... من بابت هر اشتباهم باید ساعت ها توضیح و دلیل ارایه بدم و عذرخواهی ردیف کنم... اونوقت نوبت تو که میشه فوری می رسیم به ببخشید دیگه کشش نده