در آن لحظات تنها آرزویی که داشتم این بود که به خانه برسم، یک کنج خلوت برای خودم پیدا کنم و برای یک عمر بخوابم؛ چیزی که البته با اوضاعی که خانه داشت آرزوی محالی به نظر می رسید.
_خیر سرم گفتم امروز سورپرایزت کنم. بلند‌شدم رفتم به عالم و آدم رو زدم، خودمو خار و خفیف هر کس و ناکس کردم. شاید یکی پیدا شه مرام به خرج بده ماشینش رو چند ساعت امانت بده که دل خانوم شاد شه....اون وقت اون بیاد گند بزنه به همه چی
صدای غر و لندش بلند شد و سرم را از شیشه جدا کرد.
لحنش به تندی دقایق پیش نبود و این یعنی مجوزی برای من تا شروع به صحبت کنم؛ گرچه هنوز دلم نمی کشید نگاهش کنم. چشم به داشبورد دوخته با صدایی ضعیف جواب دادم:
_من گند زدم یا تو که جلوی چشم اون همه آدم اونطوری غرور و شخصیت منو خرد کردی!... بازم مثل همیشه
صدای فریاد گونه اش مجال ادامه ی حرف نداد:
_صدبار بهت گفتم ارغوان...هزار بار گفتم من روی تو حساسم؛ من خاک بر سر روی تو غیرت دارم، دست‌خودم نیست حالم بد میشه وقتی میبینم با غریبه بگو بخند می کنی می خوام دیوونه شم
پورخندی بی هوا کنج لبم را بالا کشید. نجوا کردم: غیرت!
صدای فریادش اجازه نمی داد صدای نجوایم را بشنود. از گوشه ی چشم می دیدم که چطور دستش را درهوا تکان می دهد و خیره به مسیر خیابان داد و قالش را ادامه می دهد:
_بفهم ارغوان! من وقتی میبینم اونطور با ناز و ادا با مردای دیگه حرف می زنی بهم می ریزم.
جا خورده به سمتش برگشتم، به هرچیزی عادت می کردم الا این تهمت های تکراری.
صدایم بی اختیار بالا رفت و‌تشر زدم:
_ناز و عشوه چیه! خجالت نمی کشی به من تهمت می زنی؟ اون فقط یه جلسه ی شعرخوانی بود
کلافه صورت جمع کرد و دستش را در هوا تکان داد. نگاهش همچنان میخ رو به رو بود:
_تو که خودت حرف زدن خودتو نمیبینی، صدای خودتو نمیشنوی....
کف دستش بی هوا از روی فرمان بلند شد و بعد چند بار در جا کوبیده شد:
_صدات…صدات…اوف
ناباور خندیدم.
_دیگه خیلی داری شورش می کنی…تو من رو اینجوری می بینی نه بقیه…تو صدام رو
تکان محکم سرش و لحن قاطعش میان کلامم سد شد:
_نه نه …من مردم…جنس خودم رو بهتر می شناسم…تو متوجه نیستی که…
کلافه چین به بینی انداختم و شبیه خودش دور از ادب رفتار کردم و کلامش را بریدم
_ولی اونی که رو به روی من بود دوست صمیمی خودت بود…کسی که به سرش قسم می خوری…مگه خودت همیشه نمی گی مردتر از آزاد ندیدم؟