اشتراکینازیلا فردین فر

فکر می کردم قلبش بدل به گوری شده که تمام عشق و‌احساسش را بلعیده و‌به جای خون، آتش فواره می کند.

اما همین حالا....درست در همین لحظه که صورتم از درد قوزک پا و فشار مچ دستم مچاله شده و‌نفس هایم از سرعت زیاد ‌گام برداشتنش به شماره افتاده بود؛ هنوز از اعماق قلبم دوستش داشتم!

دلم می خواست کاری کنم که هرچه زودتر این آتش خشم بدل به گلستان شود، اما زبانم به هیچ سخنی نمی چرخید. دلخوری بند شده دور زبانم پیچیده بود، چیزی شبیه خار در قلبم خلیده، پشت پلکهایم نیش می زد و من همزمان که لب به دندان می گزیدم، دندان به جگر گذاشته بودم تا هرچه سریع تر این قائله ختم به آرامش شود!

بالاخره به پارکینگ دانشگاه رسیدیم. از لابلای ماشین های پارک شده کشان کشان عبورم داد. گاه به قدر یک نیم تنه جا برای عبور بود، اما حتی در آن شرایط هم رهایم نمی کرد. انگار صیادی باشد که صید بد قلقی گرفتارش شده؛ حال آنکه من مثل موم در دستانش بودم. من همیشه تسلیم ...

آنقدر دستم را کشید و به قهر پیشم برد تا درست در لحظه ای که از شدت آزردگی جانم داشت صدای اعتراضم بلند می شد مقابل یک بنز متالیک مشکی رنگ ایستاد.

بالاخره سر انگشتانش از دور مچم باز شد . صدای ناله ی استخوانم را به گوش شنیدم و‌نفس راحتی که عضلاتم کشیدند.

_سوارشو

دیدم که همزمان با امر کردن، سوییچ را از جیب جین خاکی رنگش بیرون کشید و‌ همانطور که به سمت دیگر ماشین می رفت صدای دزدگیر را بلند کرد.

نگاهم بند بدنه ی براق ماشین بود و تصویر محو خودم که به رویم دهن کجی می کرد. سوال ( این ماشین کیه؟ ) در سرم جولان می داد‌ اما زبانم حوصله ی پرسش و پاسخ نداشت. من که حتی دیگر رمقی برای هم صحبتی ساده برایم باقی نمانده بود.

بی حرف دست انداختم و‌دستگیره را عقب کشیدم. هر دو همزمان روی صندلی ها جاگیر شدیم، او‌حرصی و تند وتیز، من آرام و‌ مغموم!

چرخیدم تا در را جلو بکشم.

_ببند اون کمربند بی صاحابو

حتی توجهاتش هم با غیظی غلیظ همراه بود. نفسم را آه مانند بیرون فرستاده مطیع دست به کمربند گرفتم، خواستم از مقابل سینه ردش کنم که ماشین با صدای جیغی از جا کنده شد و من به پشت داخل صندلی فرو رفتم. پلک هایم از وحشت روی هم افتاد و برای اولین بار آرزو کردم کاش هرگز شیفته ی دیوانگی هایش نمی شدم.

تمام طول مسیر، سر به سمت شیشه ی کناری چرخانده به عبور تند اشیا، ماشین ها و‌درختان زل زدم. نه متوجه مسیر غریبی که پیش گرفته بودم و نه اصلا برایم اهمیتی داشت.