فشار انگشتانش دور مچم آنقدر زیاد شد که صدای آخم را درآورد. معترض صدا زدم
_چیکار می کنی؟
از پله ها سرازیر شد و بی توجه به منی که عنقریب بود تعادلم هرلحظه از دست برود تشر زد
_خفه شو ارغوان…اصلا حرف نزن
تلاش کردم پنجه ام را از حصار دستش بیرون بکشم و با صدایی که به زحمت کنترل می کردم توپیدم
_خجالت بکش این چه طرز حرف زدنه …چرا اینطوری می کنی؟
دستم را محکم تر کشید
_بیا حرف نزن…خجالت اونی باید بکشه که جلوی جمع با هرکس و ناکسی لاس میزنه
چشمانم بهت زده از حدقه بیرون زد. گوشم از آنچه شنیده بودم سوت کشید. ناباور نجوا کردم
_چی میگی؟
خواستم دستم را عقب بکشم،
که همان لحظه پایم به پهلو روی پله پیچید. انگار عصب پایم کش آمد و پاره شد. سوختم. هینی از درد کشیدم و پلک برهم فشردم.
اما باز هم رهایم نکرد، حتی به پشت سر نچرخید و سرعتش را هم کم نکرد. از سر ناچاری لنگ لنگان دنبالش می رفتم. آنقدر همه چیز سریع اتفاق افتاده بود که قدرت تحلیلم را فلج کرده بود. در آن لحظه تنها حس شرم از نگاه های خیره ی جمعیت بود که باعث می شد آرزو کنم ای کاش آب می شدم و روی همین پله ها جاری می شدم.
همچنان تلاش داشتم با سری که در گریبان پنهان کرده ام و دردی که تا مغز استخوانم می پیچد پا به پایش بروم. مبادا دستم شبیه عروسک های پلاستیکی دوران کودکی ام از جا کنده شده روی دستش بماند.
در این مدت خوب یادگرفته بودم وقتی آتش خشمش اینطور الو بگیرد هیچ چیز جلودارش نخواهد بود و هرآنچه سر راهش هست را خواهد سوزاند؛ و من باید به عادت هربار آنقدر منتظر بمانم تا قدرت شنوایی به گوش ها و قوه ی تحلیل به مغزش برگردد و به من فرصت بدهد تا بابت خطای ناکرده عذر بخواهم و برای گناه مرتکب نشده طلب بخشش کنم.
#پست_٨
به نام خدا
ژامه وو
تمام مسیر مرا به دو، دنبال خود کشاند. بی توجه به پایی که لنگ میزد و صدای ناله ای که گاه از میان لبانم سرک می کشید. انگار که هیچ
برایش مهم نباشم.
انگار نه انگار که پیشترها، بارها و‌بارها در گوشم خوانده باشد که جانش به جانم بند است، که گفته باشد دور از جانش؛ میخواهد خار به چشمش برود ولی به پای من نه !
حالا در میانه ی این فوران آتشفشان خشم، هرچه گفته بود و به جان شنیده بودم بر باد سپرده بود!
شبیه شکنجه گری بی رحم مرا پی خود می کشید و من مثل تمام دفعات پیش که خشمش دامنگیرم می شد به وجود قلب در پیکرش شک می کردم.