شمارش اعداد داشت به عدد یک می رسید. همه در اوج هیجان باهم فریاد می زدند که بالاخره لبانش جنبید:
_من انصراف میدم!
جاخورده و در کمال ناباوری نگاهش کردم. باورم نمی شد به این راحتی عقب نشینی کرده. مردی که تا دقایق پیش مصرانه پا به پایم می آمد و به هر ریسمانی برای ادامه ی رقابت چنگ زده بود حالا و به همین سادگی پرچم سفید را بالا گرفته بود.
صدای آه بلند جمعیت اعلام می کرد که همه از این تصمیم ناگهانی ناراضی اند. دستان مرد صورتش را پوشاند و چند باری با حالت حرصی بالا و پایین شد. گویی زیادی بهم ریخته و کلافه بود. بی قرار پنجه به زمین می کوبید و نگاهش شبیه مرغ پرکنده به هر سو می دوید.
مجری لبخند پیروزمندانه ای بر لب نشانده بود. احتمالا تنها فرد راضی از این اتفاق او بود و بس. لبخندش تا چشمانش بالا رفت. با نگاهی درخشان چرخید و با صدایی رسا هیجان زده صدا بالا برد
_بنابراین باید اعلام کنم که…
صدای جیغ مانند پایه های صندلی مرد و حرکت ناگهانی اش به عقب کلام مجری را ابتر گذاشت. نگاهم پی مرد جوان دوید. بی معطلی سر پا شد. چرخید و با گام های بلند به طرف پله های سن پا تند کرد. شانه های پهنش حالا افتاده و سرش به زیر کشیده شده بود. فریادهای جمعیت دوباره به هوا رفت
_آزاد…آزاد
با چشم تعقیبش می کردم. همانطور که پیش می رفت دستش را بی حواس برای جمعیت بالا برد و سرش را تکان تکان داد. پله ها را شتابزده پایین دوید و به آنی از نظر پنهان شد.
_عجیب تر و بی سوادتراز این آدم نبود که بیاد بالای سن؟
لحن پر استهزای مجری سرم را به سمتش گرداند. کی خودش را به من رسانده بود؟
لبخندش در نظرم چندشناک و آزاردهنده بود. صورتم بی اختیار جمع شد. لب باز کردم تا حرفی محض دفاع بزنم چون حداقل من خوب می دانستم بی سوادی وصله ای نیست که به قبای آن مرد بچسبد.
_ولی ایشون یکی از بهترین…
هنوز حرف روی زبانم جان نگرفته بود که با کشیده شدن ناگهانی بازویم عملا از جا کنده شدم.
هراسان سر چرخاندم که اشکان را با صورتی برزخی و سرخ از خشم کنارم دیدم.
لب باز کردم به سلامی اما فشار سرانگشتانش روی بازویم زبانم را برید و صورتم را از درد جمع کرد. حیرت زده از رفتار تندش نگاهش کردم که با دست دیگر به مچ دستم چنگ انداخت و مرا بی حرف دنبال خود کشید.
شبیه برگی اسیر دست باد افتان و خیزان پی اش کشیده شدم.