چشمانش را دیدم که در حدقه درشت شد و لبانی که از هم فاصله گرفت. نگاه ماتش میخ‌صورتم بر جا ماند و من هجوم اندوه را در چشمانش دیدم. و دردی که به صورتش دوید. جاخورده تماشایش می کردم. گویی در لحظه قالب تهی کرده بود. همانطور مبهوت بر جا مانده بود. نه از خنده و سرخوشی دقایق پیش خبری بود نه از شیطنت و سرزندگی که از اعمال و رفتارش سرریز می کرد.
او حالا بدل به یک مجسمه ی بهت و اندوه شده بود. چندباری لبانش را باز و بسته کرد. گیج و گنگ به مقابلش خیره بود. یقین داشتم هیچ مرا نمی دید. حتی همهمه و سرو صدای جمعیت در حال شمارش را هم نمی شنید. انگار که اصلا آنجا نباشد. تنها جسمی از او آنجا نشسته بود اما حضور نداشت.
حالاتش داشت مرا می ترساند. منی که همیشه از این مرد ترسیده بودم و هیچ درک نمی کردم چطور اشکان شیفته ی مرام و مسلک اوست.
هربار اشکان مجبورم می کرد به شرکت بروم از هراس رو به رویی با این مرد عجیب بهانه ای آورده سر باز می زدم.
هر بار وادارم می کرد سوار جیپ عجیب و غریب این مرد شوم تا ما را هم تا جایی که در مسیرش باشد برساند، تمام راه گوشه ی صندلی در خود مچاله می شدم و سر به گریبان فرو می بردم، مبادا سرم بالا رود و از آینه ی ماشین نگاهم به نگاه چند رنگش گره بخورد.
این مرد حتی رنگ چشمانش هم در نظرم غیرعادی بود. هربار که می دیدمش نگاهش به رنگی تازه بود که گیجم می کرد مثلا همین حالا همرنگ پیراهن سبزرنگش شده بود. یک جنگل طوفانی…
تازه داشت ترسم می ریخت. تازه داشتم حس می کردم می توانم به اشکان و این جمعیت بابت شیفتگی شان به این مرد حق بدهم. مردی که حضورش سرمنشا نشاط و حس زندگی بود. حتی توانسته بودم برای اولین بار به چشمانش نگاه کنم بدون اینکه آن زخم پای چشمش نگاهم را عقب براند. همان خط عمودی که از زیر پلک راستش شروع شده تا بالای گونه کش آمده بود و حالا عمیق تر از هر وقتی توی چشم میزد.
صدای فریاد بلند جماعت حاضر باعث شد حواسم جمع محیط اطراف شود. آقای سالک نزدیک مرد جوان ایستاده چیزهایی را کنار گوشش می گفت که انگار او نمی شنید. نه تکانی می خورد و نه به حاضرجوابی لحظات پیش سخن می گفت. صم بکم نگاهش روی صورتم خشکیده بود. منی که گیج تر از او تماشایش می کردم و نمی دانستم این طوفان ناگهان ناغافل چطور و از کجا سر زد.