ناکرده گنه ببین چه بدنام شدیم…
برای لحظه‌ای انگار یک مشت ناغافل توی صورتم فرود آمد. لبخند روی لبم خشکید و زمین افتاد. چشمانم در حدقه درشت شد، جوری که فکر کردم عنقریب است دو گوی از چشمخانه بیرون پریده روی میز خواهد غلتید. گیج و ویج به صورت دختر زل زدم. صدای بارش باران و رعد و برق در سرم پیچید. شب با تمام قدرت هجوم آورد و مرا بلعید. انگار که درون خلاء ناگهان گیر افتادم. کلماتی را دیدم که روی کاغذ آغشته به خون میرقصید.
(ما دانه نخورده طعمه دام شدیم). صدای فریادهای خودم را می شنیدم. نعره های یک مرد بی‌کس. ضجه های یک مرد ویران …لبانم شبیه ماهی بیرون افتاده از آب بهم خورد. صدا نداشتم. انگار که صدایم را در آن شب جا گذاشته بودم. نفسم رو به تنگی می رفت و زمین و آسمان دور سرم می چرخید…پلک بر هم فشردم که با تکان ناگهانی شانه ام از جا پریدم. به لحظه حال برگشته بودم. صداها در سرم پژواک می شد. با منگی سر چرخاندم. مرد کت شلوار پوش بالای سرم ایستاده بود. لبخندش چقدر کریه شده بود:
- وقت تون داره تموم میشه
همهمه بالا گرفت. دوباره سر چرخاندم. تصویر دختر مات و ترسیده نگاهم می کرد. تند و تند پلک زدم. تلاش کردم که نفس بکشم. دستانم مشت شده بود و در سر تکرار می کردم
- هزار و یک …هزار و دو
جمعیت بی توجه به برزخ چنبره زده به احوالم شروع به شمارش کرد ولی من
بی تحرک بر جا مانده بودم. انگار که…مرده باشم!شبیه او…
صدای نفرت انگیز مرد با جیغ کشدار جمع همزمان شد:
- جناب دادگر فرصت تون تمومه
سپس با جمعیت همراه شد
- پنج …چهار…سه
شبیه مرده‌ای گرفتار زیر خاک در جا خشکیده بودم. صداها را میشنیدم تصاویر را می دیدم اما توان حرف و سخنی و یا حرکتی نداشتم. خاطره ی آن شب شوم باز هم به غل و زنجیرم کشیده بود. کم کم پنجه ی پایم روی زمین ضرب گرفت. پلک چپم پرید و دندان هایم روی هم چفت شد!طوفان در راه بود…طوفان سیاه…باید کاری می کردم. پیش از ویرانی باید کاری می کردم…
دم عمیقی گرفتم و پلک روی هم گذاشتم. دست مشت شده را به کاسه ی زانو فشردم. جمعیت داد زد
-سه…دو…
بالاخره به هر جان کندنی بود، قفل دهانم باز شد و لب هایم تکان خورد
_من انصراف میدم!
#پست_۷
همه چیز در چشم بهم زدنی بهم ریخت. انگار که ناگهان طوفانی به محفل شادی مان زده باشد. و من مردی را برابر چشمانم دیدم که گویی صاعقه ناغافل به جانش زده. لبخندش را دیدم که روی لبانش ماسید