تلاش کردم به حرف الف فکر کنم…کلاهی بالا سرش بگذارم، فتحه یا ضمه ای …شاید هم …
فکری نگاه گرداندم. الف و کسره…همان لحظه نگاهم از میله ی کنج حیاط بالا رفت.آن بالا…یک پرچم سه رنگ در آغوش باد می رقصید…پرچم ایران!
صدای ارکستر سمفونیک در سرم جولان داد. شعری درخشید و لبانم بی هوا شروع به خواندن کرد
_ای ایران ای مرز پر گهر…
اول نجوا بود و اندک اندک بدل به زمزمه شد…
_ای نامت سرچشمه ی هنر
نرم نرمک صداهایی از جمع به گوش رسید…نوای هم نوایی جمعیت بود که پا به پایم می خواند
_دور از تو اندیشه ی بدان
پاینده مانی و جاودان
قطعا این بهترین موقعیت برای من بود تا کمی زمان برای خود بخرم…یک حاشیه ی امن بی دردسر
سر پیش بردم. دست به تنه ی میکروفن رساندم و صدایم را بالاتر بردم
_ای دشمن ار تو سنگ خاره ای من آهنم
جمعیت حالا بلندتر از من فریاد میزد
_جان من فدای خاک پاک میهنم
دست دیگرم را رو به جمعیت تند و تند در هوا تکان دادم
وادارشان کردم با هیجان بیشتری ادامه دهند. خواندم و خواندند
_مهر تو چون شد پیشه ام
دور از تو نیست اندیشه ام
در راه تو کی ارزشی دارد این جان ما
پاینده باد خاک ایران ما
مرد مجری مستاصل در آن میانه ایستاده بود. هربار میکروفن را بالا می برد و لب باز می کرد میان کلامش می پریدم
_سنگ کوهت در و گوهر است
خاک دشتت بهتر از زر است
مهرت از دل کی برون کنم
برگو بی مهر تو چون کنم
به اینجا که رسید . خواستم نفس بگیرم و فریاد بزنم تا گردش جهان و …
اما انگار حوصله ی مرد زیادی سر رفته بود.
از خیر حس میهن پرستی گذشت. عصبی دست بالا برد و تقریبا تشر زد
_وقت چندانی نداریم، لطفا اجازه بدید مشاعره رو ادامه بدیم
سپس بی توجه به سرو صدای جمعیت رو به دختر کرد
_لطفا با حرف میم ادامه بدید
با نیش باز به جلو چرخیدم. دختر جوان که چهره اش از آثار خنده گلگون شده بود بله ای گفت و نگاهش را تا چشمانم بالا کشید. در اعماق نگاهش خنده بیداد می کرد. گویا او هم از این بازی جدید بدش نیامده بود. این بار نگاه از چشمانم نگرفت. لبخند محوی زد و شبیه یک حریف قدر چشم به چشمانم دوخت. اعتماد به نفسم بالا رفته بود. مشاعره آنقدرها هم که فکر می کردم کار سختی نبود. کنج لبم را بالا کشیدم و منتظر به صورتش زل زدم. همان لحظه لبانش جنبید
_ما دانه نخورده طعمه ی دام شدیم