تنه پیش کشیدم و ادامه دادم
_سوما شما قبل مسابقه باید طی میکردین چه شعری مد نظرتونه این کارتون یه جور جرزنیه
صورت مرد شبیه گدازه ی آتش فشانی قرمز شده بود. لب باز کرد که صدای ظریف دختر جوان روی تصویر نشست
- مشکلی نداره جناب سالک ایشون درست میفرمایند.
مرد نگاه ناامیدانه اش را حواله دختر کرد و من سپاسگزار به سمتش سر چرخاندم. لبخند کوچکی کنج لبش سرک کشید . بلافاصله سر به زیر انداخت و بی‌آنکه منتظر تأیید مرد باشد خواند
- تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
نیشم باز شد که به سرعت لب زیرین به دندان گرفتم و خنده م را مهار کردم.
صدای جیغ و تشویق جمعیت بلند شد
مردک غرولند کرد:
_شما ایشونم از راه به در کردی
لبخند دندان نمایی به حالت کفری اش زدم که ناگهان شعر پشت وانت دایی محمود مقابل چشمانم نقش بست. هیجان زده سر به سمت میکروفن مایل کردم
- نیش دوست از نیش عقرب بدتر است
پس بزن عقرب که دردش کمتر است
این بار خودم هم به خنده افتادم. دست به پیشانی گرفتم. مرد دیگر رهایم کرده بود فهمیده بود که به هیچ صراطی مستقیم نیستم
#پست_۶
ولی من تازه داشت از این بازی خوشم می آمد. مرد پوف کلافه ای کشید و با درماندگی دستانش را دو طرف تن آویزان کرد. همراه یکی از کجخندهای اعصاب خردکنم دستانم را همراه شانه ها بالا بردم:
_آقا شعره دیگه
سپس به سمت دختر سر چرخاندم
_مگه نه خانوم؟
دختر جوان آشکارا می خندید، چیزی که هرگز در حضور اشکان از او ندیده بودم.
در جوابم تنها توانست سر به نشانه مثبت تکان دهد. تلاش داشت با مرتب کردن مقنعه ظاهرش را حفظ کند اما لرزش شانه هایش رسوایی به بار میاورد.
حتی وقتی لب باز کرد صدایش خنده باران بود
_با اجازه اتون حرف ت رو مطلع قرار می دم
سپس بی آنکه منتظر پاسخ باقی بماند، به نرمی کلمات را بر زبان راند:
-ترسم از آن قوم که بر دردکشان می خندند
بر سر کار خرابات کنند ایمان را
یک طوری کلمات را ادا می کرد، انگار که یک ملودی محزون اما دلنشین باشد. آنقدر دلنشین که بخواهی ساعت ها شنونده اش باشی حتی اگر شبیه من هیچ ربطی به شعر و شاعری پیدا نکنی جز…
-با حرف الف باید جواب بدین
کلام مرد از دنیای افکار بیرونم کشید. سر چرخاندم و نگاهش کردم. پنچر و بی رمق آنجا ایستاده بود و نگاه بی حوصله اش را هر جایی میگرداند الا صورتم…
حیف که شمارش معکوس شروع شده بود وگرنه بدم نمی آمد یک بازی جدید راه بیاندازم.