#پارت_۹۱
#ستاره‌ی_بامداد
ـ مامان به نظرت زن داداش یکم زیادی ورم نکرده؟
ـ چاق شده، بخاطر حاملگی هست. فارغ که بشه، میشه مثل روز اولش.
ـ به نظرم از چاقی گذشته، پاهاش خیلی ورم کرده.
ـ فریبا جان، حالت خوبه؟ مشکلی نداری؟
ـ مشکلاتم که فراوونه، احساس سنگینی روی قفسه سینه‌ام دارم، اما خانم جون میگه طبیعیه، بخاطر حاملگی هست.
ـ رفتی مرکز بهداشت؟
ـ دو هفته پیش رفتم، گفتن همه چیز خوبه.
ـ دو هفته پیش؟! خیلی گذشته لباست رو بپوش تا برم دنبال داداش حسن، بریم مرکز بهداشت معاینه بشی و اگه لازم شد ببریمت بیمارستان کوار که نزدیکه.
ـ ستاره مگه مشکلی دارم؟
ـ خیلی پاهات ورم کرده، خودت این احساس رو نداری؟
ـ خانم جون میگه منم همینطوری بودم، دست و پاهام ورم داشته.
ـ حالا چه اشکال داره بریم، وضعیتت رو بررسی کنن، خیال هممون راحت میشه.
ـ باشه تو برو دنبال داداشت، من کمکش می‌کنم آماده بشه.
نیم ساعت بعد مرکز بودند، فریبا رنگ به صورت نداشت.
ـ فشارش چنده خانم؟
ـ فشارش شونزده روی ده هست، اما سری قبل خوب بوده، بگیر بخواب تا صدای قلب بچتو گوش کنم.
ـ یعنی چی؟ بچم خوب نیست؟
ـ زن داداش نگران نباش، می‌خوان معاینه‌ات کنند، چیزی نیست.
با اضطراب و ترس و لرز روی تخت خوابید و خانمی که ماما بود مشغول چک کردن صدای قلب بچه شد.
ـ خوب تکون می‌خوره؟
ـ امروز تکونش یکم کمتر شده.
ـ بذارید زنگ می‌زنم به دکترمون، رفته روستای حسن آباد، نزدیکه... زودی خودش رو می‌رسونه.
ـ باشه ممنونم، منتظرش می‌مونیم.
ـ ستاره...
ـ بله داداش...
ـ فریبا میگه اگر دکترشون مرد هست نمی‌خوام معاینه‌ام کنه، روم نمیشه.
ـ داداش این چه حرفیه که فریبا می‌زنه، دکتر محرمه آدمه، زن و مرد نداره که، الان خودم می‌رم باهاش صحبت می‌کنم که آروم شه.
هنوز اولین قدم را برنداشته بود که صدای آشنایی در راهروی مرکز بهداشت پیچید.
ـ سلام بچه‌ها، اون خانمی که گفتید فشارش بالاست کجاست؟
ـ تو اتاق معاینه، روی تخت خوابیده.
ـ باشه، مشکلی نبود اینجا؟
ـ نه خدا را شکر، فقط یکنفر اومد، حالت تهوع شدید داشت، بهش داروی ضد تهوع و سرم تزریق کردیم، بهتر شد و رفت.
ـ عالیه...راستی پیر که نبود؟
ـ نه دکتر، جوون بود، بیشتر فکر کنم ناپرهیزی کرده بود.
ـ بدون شک همینطور بوده.
بعد هم بدون اینکه به اطرافش نگاه کند وارد اتاق معاینه شد.
ـ ببخشید خانم می‌تونم برم داخل، زن داداشم خیلی استرس داشت.
ـ بله، برو عزیزم. دکتر دهقان ماشاءالله این قدر خوش اخلاق و پر حوصله هست که جواب تک‌تک همراه مریض‌ها رو می‌ده.
ناخواسته خنده‌ای گوشه‌ی لبش نشست.
کنار تخت فریبا نشسته بود و مشغول فشار خون گرفتن بود، وقتی گوشی را از گوشش در آورد، ستاره آهسته سلامی کرد.
تعجب دیدن ستاره بعد از این همه مدت، از آخرین دیدارشان در شیراز، بیش از حد برای او دور از ذهن و ناباورانه بود.
ـ سلام ستاره خانم، خوبی؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
اشاره‌ای به فریبا کرد.
ـ زن داداشم هستند.
ـ ای بابا، نمی‌دونستم زن‌داداش شماست.
ـ زن داداشت از کی فشارش بالاست؟
ـ نمی‌دونم، من امروز بعد از دو ماه اومدم خونه، دفعه قبل اصلا دست و پاهاش ورم نداشت، امروز که اومدم خونه دیدمشون، آووردمش مرکز بهداشت، چون احساس می‌کنم خودش هم یکم بی‌حاله.
ـ خوب کردی آووردیش، چون فشارش بالاست.
نگاهی به فریبا کرد و گفت:
ـ حرکت بچت خوبه؟ وقتی غذا می‌خورید و روی دست چپ می‌خوابید، خوب حرکت می‌کنه؟
ـ حرکت داره، اما نه مثل قبل، یعنی بچه‌ام مشکلی پیدا کرده؟
ـ نه عزیزم، اما باید شما رو سریع منتقل کنیم بیمارستان، خدا را شکر که تو ماه آخر هستید، باید زودتر بچه رو با سزارین دنیا بیارند.
ـ اما دکتر من دوست ندارم عمل بشم، می‌خوام طبیعی زایمان کنم، از عمل می‌ترسم.
ـ نگران نباش خانم، حالا منتقلت کردیم بیمارستان، اگر شرایط فشار مساعد بود با تزریق آمپول، مرحله زایمان رو شروع می‌کنن، اگر تحمل کردید سزارینتون نمی‌کنند.
بذارید من هماهنگ کنم ببینم می‌تونن آمبولانس براتون جور کنند یا نه.
ـ داداشم وانت داره، با اون نمیشه؟
ـ سلام دکتر دهقان
ـ به‌به، آقای حکمت عزیز، در خدمتم.
ـ فریبا مشکلی داره؟
ـ برای ستاره خانم توضیح دادم، فشارشون بالاست، حرکت بچه کم شده، باید منتقلش کنیم بیمارستان فیروزآباد. به بچه‌ها گفتم زنگ بزنن ببینن می‌تونند آمبولانس جور کنند؟!