لبخندی کوتاه کنار لبش نشست.
ـ مگه نیومدید درس بخونید؟ اگر روی دور خواب بیوفتید دیگه سرحال نمی‌شید. باید شکلات یا چایی همراهتون داشته باشید. این روزهای شب زنده‌داری رو بعد از این بارها باید تجربه کنید.
#پارت_۹۰
#ستاره‌ی_بامداد
دوباره با همان قیافه‌ی جدی‌اش کمی به طرف ستاره خم شد و آهسته لب زد...
ـ برید یک آب به سر و صورتتون بزنید، تا کاملاً بیدار بشید.
در واقع اُبُهت کلامش راه مخالفت را برای او بسته بود.
ـ چشم آقای دکتر، فکر کنم واقعاً لازمه این کارو بکنم.
بعد هم سرش را پایین انداخت و از کنارش رد شد و درست چند میز آن طرف‌تر روبه رویش نشست و مشغول مطالعه شد.
بیرون کتابخانه که رسید، نفسش را آهسته بیرون فرستاد.
ـ چقدر جدی! برخلاف دوستشه.
کمی همان اطراف چرخید و به عکس اساتید علوم پزشکی که در راهروی مجاور کتابخانه نصب شده بود نگاهی انداخت. بعضی از آنها هنوز در دانشکده مشغول تدریس بودند.
الان که کمی آب یخ به صورتش خورده بود حال بهتری داشت، دو سه نفر از بچه‌های خوابگاه هم در کتابخانه بودند، از دور سری برایشان تکان داد.
پشت به در ورودی کتابخانه نشسته بود، راست و محکم سرجایش نشسته بود و مشغول مطالعه کتابهای جلویش بود، از کنارش گذشت و سر میزش نشست، لیوان چایی و چند شکلات روی میزش بود، بی‌شک مال او نبود، کمی کتابهایش را جابجا کرد و روی صندلی نشست. متوجه‌ی یادداشتی روی میز، کنار لیوان چای شد.
« چایی و شکلات بخورید، تا خواب از سرتون بپره».
به سمتش برگشت، او هم نگاهش روی ستاره بود. لیوان را برداشت و بالا آورد و با تکان سر از او تشکر کرد و مشغول خوردن چای و شکلات شد و دوباره شروع به خواندن بقیه‌ی درسهایش کرد. گاهی ناخواسته نگاهش به سمت آن مرد برمی‌گشت، همچنان عمیق مشغول خواندن کتاب روبه رویش بود. بعد از خوردن چای، کمی خستگی‌اش کمتر شده بود، این دو سال و اندی که از درسش می‌گذشت، بارها و بارها در خوابگاه، تا صبح بیدار مانده بود و مشغول درس خواندن بود، برایش خیلی سخت و عذاب آور نبود.
ـ این کتاب رو دقیق بخون، مطمئن باش یک سوم سؤالهای علوم پایه از این کتاب میاد.
آن قدر در فکر بود که متوجه‌ی حضور او در کنارش نشده بود.
به احترامش دوباره از سرجایش بلند شد.
ـ ممنونم، از کجا آووردینش؟
ـ تصادفی داخل یکی از طبقه‌های کتابخونه دیدمش، حتماً بخونیدش، سؤالاتش عالیه.
ـ حتماً، اتفاقاً دنبال نمونه سؤالات علوم پایه بودم. کمک بزرگی بهم کردید، ممنونم دکتر سمیعی.
ـ خواهش می‌کنم، اولین باره اینجا می‌بینمتون، چون من خیلی اینجا رفت و آمد دارم.
ـ اولین باره میام اینجا، قبلش دانشکده می‌رفتم، اما یکی از استادامون گفت، کتابخانه بیمارستان شبانه‌روزیه، دیگه خودش یک نامه بهم داد که برای درس خوندن بیام اینجا.
ـ پس از این به بعد میاید اینجا؟
ـ روزایی که مجبورم تا صبح برای درس خوندن بیدار بمونم.
ـ پس امشب مجبور بودید؟
ـ بله، چون قراره دو سه روز دیگه برم محلمون.
ـ نزدیک به امتحان علوم پایه هست، بهتره الان نرید و بشینید درستون رو بخونید.
به قیافه‌ی جدی‌اش نگاه می‌کرد که حرفهایش را پشت سر هم و شمرده شمرده بیان می‌کرد.
ـ والا زن داداشم داره زایمان می‌کنه، بهتره اونجا باشم.
ـ آها، به سلامتی.
ـ قرار شده چند روز بمونم برگردم. خودم هم استرس زیادی دارم برای امتحان.
ـ خوبه، من خیلی اوقات میام اینجا، اگر برای درسها مشکلی داشتید، هستم بهم بگید.
ـ باشه دکتر، ممنونم.
ـ در ضمن اگر رفتید محلتون، رفیق ما رو دیدید سلام من رو بهشون برسونید، خیلی وقت میشه بابک رو ندیدم.
ـ چشم اگر دیدمشون بهشون می‌گم.
با تکان آهسته سرش از او فاصله گرفت و آهسته وسایلش را از روی میز برداشت و از کتابخانه خارج شد.