#پارت_۹۲
#ستاره‌ی_بامداد
ـ آقای دکتر ما مزاحم شما نمیشیم، داداشم ماشین داره، با هم می‌بریمش.
ـ باید همراهتون باشم، این وظیفه‌ام هست خانم حکمت، اگر آمبولانس بود، با یکی از ماماها می‌فرستادمش فیروز آباد ولی الان باید با ماشین خودم ببرمتون، اینجوری خیالم راحت تره.
یکی از پرستارها گفت:
ـ آقای دکتر عادت به انتقال بیمارها به بیمارستان داره، هر وقت آمبولانس نباشه، بنده‌ی خدا کار مریضا رو راه می‌ندازه، نمی‌ذاره معطل بمونن.
یکماه پیش هم یک خانم بارداری رو با ماشینش منتقل کرد کوار، اما حیف که کم‌کم دکتر دهقان هم دارند بار سفر می‌بندن و میرن.
ستاره نگاهی به بابک انداخت.
ـ کجا قراره برید؟
ـ تا امتحان تخصص زمانی نمونده، باید این چند ماه رو حسابی درس بخونم، طرحم خیلی وقته تموم شده، اما چون هنوز جایگزین نیومده ازم خواستند یکماه دیگه منتظر بمونم، بعدش دیگه باید بشینم سر درس و مشقام، وگرنه باید بیخیال قبولی بشم.
ـ ستاره جان باید بُقچه لباس بچه رو با خودمون ببریم، مامانم هم خبر کنید کنارم باشه، دلشوره دارم.
ـ باشه زن داداش، الان داداش حسن رو می‌فرستم دنبالشون.
کنارش رفت و دستش را محکم فشار داد.
ـ نگران نباش هممون کنارت هستیم، تا وقتی نی‌نی کوچولوت به دنیا بیاد.
ـ نکنه بچه‌ام مشکل دار بشه، نکنه بلایی سرش بیاد؟ حسن خیلی منتظر دنیا اومدن این بچه هست.
ـ اول که خدا بزرگه، اولویت خودتی زن داداش، بچه هم صحیح و سالم به دنیا میاد انشاءالله، نگران نباش.
ـ یا خدا خودت به بچم کمک کن.
ـ قرار شد آروم باشی.
ـ باشه سعی می‌کنم آروم باشم.
نیم ساعت بعد حسن آمد و یک گُردان آدم پشت سرش وارد مرکز بهداشت شدند.
ستاره به طرف آنها رفت، مادرش و مادر فریبا با رنگ و روی پریده به سر و صورت خود می‌زدند، ستاره با عجله به طرف آنها رفت.
ـ آروم مامان، الان فریبا از ترس می‌میره، فکر می‌کنه واقعاً مشکلی براش پیش اومده.
ـ بگو این دختر چش شده مادر؟ صبح که خوب بود.
ـ الان هم خوبه، یکم فشارش بالاست، باید ببریمش فیروز آباد تا زایمانش رو شروع کنند.
ـ سلام خانم حکمت...
ـ ای وای آقای دهقان شما هم اینجایید؟خدا را شکر، تو رو خدا عروسم خوبه؟ چیزیش نیست؟
ـ حالش خوبه، نگران نباشید فقط باید سریع ببریمش بیمارستان تا با دادن دارو، زایمانش رو شروع کنند، خدا را شکر تو ماه خودش هم هست، بچه‌اش کامله.
ـ با چی ببریمش؟ ماشین حسن که وانت هست.
ـ با ماشین خودم می‌برمش.
ـ نه دکتر مزاحم شما نمیشیم، یکی رو داخل روستا پیدا می‌کنیم.
ـ زحمتی نیست، باید خودم همراهشون باشم، بهتره، خیالم راحت‌تره، چون فشارشون بالاست، اگر آمبولانس بود بچه‌ها همراهشون بودند، اما الان چون کسی نیست باید همراهتون بیام.
ـ خدا خیرتون بده پسرم، ستاره مادر، تو با فریبا همراه آقای دهقان برو، ما با ماشین حسن میایم.
به پشت صندلی نگاه کرد، فریبا چشمانش را آرام بسته بود و آرام خوابیده بود.
رو به بابک کرد و آهسته پرسید.
ـ مشکلی که پیش نمیاد؟
ـ انشاءالله، در نهایت سزارینش می‌کنن.
ـ خدا کریمه.
چند روز پیش دوستتون رو داخل کتابخونه دیدم.
ـ دوستم؟!
ـ دکتر سمیعی منظورم هست.
ـ آها، مشغول درس خوندنه نه؟
ـ بله حسابی...
ـ کدوم کتابخونه؟ دانشکده؟
ـ نه کتابخونه‌ی بیمارستان.
ـ شما چرا می‌رید اونجا؟
ـ چون می‌خواستم بیام خونه، مجبور شدم سه شب تو کتابخونه بمونم و درس بخونم، بخاطر امتحان علوم پایه.
ـ آفرین بچه درس خون، نکنه می‌خوای اول بشی؟
ـ بدم نمیاد.
ابرویش را بالا انداخت.
ـ از شاهکارات خبر دارم خانم حکمت... نمرهاتون، جای استاد پرزنت کردناتون( به جای استاد درس دادن)
خنده‌ای گوشه‌ی لبش نشست.
ـ از کی شنیدید؟
ـ از کلاغهای فضول.