#پارت_۸۹
#ستاره‌ی_بامداد
با چشمانی بُهت زده به صورت بابک نگاهی انداخت...
ـ اون دختر کیه بابک؟ اسمش چیه؟
لبخندی گوشه‌ی لبش نشست.
ـ گفتم که هنوز قطعی نیست مامان، به موقعش بهتون میگم. اول هم به شما میگم خوبه؟ ناسلامتی شما باید برید با مادرش صحبت کنید.
ـ دختر خواهرم به این خوبی و خانمی، واقعاً اشتباه می‌کنی بابک، هیچ کس خودی نمیشه.
ـ هنوز نه به دارِ نه به بارِ، معلوم نیست چند سال دیگه باید بگذره تا من شرایط ازدواج پیدا کنم، نمی‌خوام دختر خواهر شما رو معطل خودم کنم.
ـ اون دختره معطل نمیشه؟ به پات می‌شینه؟
ـ اون هنوز درسش تموم نشده مامان، داره درس می‌خونه.
ـ شاید فردا روزی جواب مثبت به یه نفر داد و رفت، ناراحت نمی‌شی؟
ـ اگر هم ازدواج کرد، مبارکش باشه، چون من فعلاً، تا این روز تا این ساعت قصد ازدواج ندارم، قسمتش باشه با من ازدواج کنه، کارش با بقیه نمیشه.
ـ اما آقام خدا بیامرز می‌گفت، قسمت و همت. حالا خود دانی پسرم. یه روز چشمت رو باز نکنی و ببینی کار از کار گذشته، نه ماهرخ هست و نه اون دختری که دلت می‌خوادش!
ـ ستاره من خیلی استرس دارم، اگر تو این امتحان قبول نشم چی؟
ـ چرا قبول نشی مهناز؟ این همه بد به دلت را نده.
ـ تو درسها رو خوب خوندی و همیشه نمرهات عالی شده، من فقط خوندم که پاس بشم.
ـ هنوز دو هفته تا امتحان مونده، بیا بریم کتابخونه بشینیم خوب درس بخونیم، تو خوابگاه بچه‌ها سر و صدا می‌کنن، نمی‌ذارن درست و حسابی درس بخونیم.
ـ تو که می‌دونی من حوصله ندارم چند ساعت بشینم یه گوشه و درس بخونم، بیام کتابخونه حوصله‌ام سر می‌ره.
ـ پس لااقل تو اتاق بشین و درس بخون، نرو تو اتاق بچه‌های دیگه، اینجوری سرت گرم میشه به حرف زدن، از درس خوندن عقب می‌مونی.
پس من می‌رم کتابخونه، چون می‌خوام کتابهایی رو که گرفتم پس بدم. مجبورم برم.
ـ باشه، اما تا دیروقت نمون اونجا، برگرد.
ـ اتفاقاً یک نامه از دانشکده گرفتم، که برم کتابخونه‌ی بیمارستان، اونجا شبانه روزی هست، می‌تونم شب هم اونجا بمونم و درس بخونم. شاید امشب رفتم.
ـ یعنی امشب برنمی‌گردی خوابگاه؟
ـ شاید برنگشتم، بهت گفتم که نگران نشی. به طاهره خانم هم میگم که منتظر برگشتم نباشه.
ـ ستاره، به خدا تو این طوری درس می‌خونی من بیشتر دچار استرس میشم.
ـ اتفاقاً می‌خوام استرسیت کنم که بشینی درس بخونی. شوخی کردم مهناز جونم، مجبورم یکی دو روز دیگه برم محلمون.
ـ چرا؟ تو این امتحانات؟
ـ آره، چون مامانم چند ساعت پیش زنگ زد و گفت، زن داداشم، کم‌کم موقع زایمانش هست، می‌خوام اونجا باشم اگر بشه یکم کمکشون کنم.
ـ یعنی داری عمه میشی؟
ـ با اجازتون.
ـ پس برگشتن حق نداری بدون شیرینی بیای.
ـ چشم، به روی چشم.
کتابخانه بیمارستان بزرگ و شلوغ بود، اما از اینکه می‌توانست تمام شب آنجا باشد و درسهایش را مرور کند خوشحال بود.
برای درس خواندن به سر و صدا حساس نبود، اما ترجیح می‌داد جایی درس بخواند که هم‌صحبتی نداشته باشد وگرنه او هم پایه‌ی خوبی برای صحبتهای دخترانه بود.
به ساعتش نگاهی انداخت، از نه شب گذشته بود و رفته‌رفته کتابخانه خلوت‌تر می‌شد، لقمه‌ی نان و پنیری را که همراه خودش آورده بود را از داخل کیفش در آورد و شروع به خوردن کرد، حسابی گرسنه شده بود، باید خوراکی‌های بیشتری همراهش می‌آورد، اصلا با آن اندک نان و پنیری که همراهش بود، احساس سیری نمی‌کرد.
بعد از چند ساعت درس خواندن مداوم، خستگی بر او غلبه کرده بود. سرش را روی کیفش گذاشت، شاید یک چُرت کوتاه حالش را بهتر می‌کرد. خواب مادرش را می‌دید، انگار دوباره کودک شده بود و در حیاط خانه با رحیم بازی می‌کردند، گلدان‌های شمعدانی کنار حوض و چند هندوانه که داخل آب حوض رها شده بود و زمزمه‌هایی آهسته که او را صدا می‌کرد.
ـ خانم حکمت...
تکان کوچکی خورد و سرش را از روی کیفش بلند کرد. بوی عطر خاصی که زیر بینی‌اش احساس می‌کرد و مردی با چهره‌ی آشنا که درست بالای سرش ایستاده بود.
با شتاب از روی صندلی‌اش بلند شد و مقابلش ایستاد و سلام آهسته‌ای کرد.
ـ سلام...بشینید، راحت باشید.
ـ به کل خوابم برده بود.
ـ بله، فکر کنم حدود یکساعت و نیم میشه خوابیدید.
با تعجب به ساعتش نگاهی انداخت که حدود ساعت یازده شب را نشان می‌داد.
ـ می‌خواستم یکم چشمم استراحت کنه، اما حسابی خواب افتادم.
لبخندی کوتاه کنار لبش نشست.