#پارت_۸۸
#ستاره‌ی_بامداد
کیف را بالا آورد و نگاهش کرد و آن را روی شانه‌اش انداخت.
ـ به نظرت چطور میاد؟
ـ خودتون چی می‌گید؟ خوشتون اومده؟
ـ مگه میشه خوشم نیومده باشه؟ عالی هست خانم. باورتون میشه مدتها بود دلم می‌خواست یک کیف برای خودم بخرم، کیشیکهای بیمارستان اجازه نمی‌داد. حالا شما زحمتش رو کشیدید. ممنونم. واقعاً سورپرایز شدم.
ـ خیلی خوشحالم خوشتون اومده.
ساندویچش خیلی خوشمزه هست، یادم باشه به رحیم آدرسش رو بدم.
ـ حتماً این کارو بکنید. اگر اومدی محل، بهمون سر بزن، مخصوصاً به باران که شما رو خیلی دوست داره.
کمی در فکر فرو رفت، به حرفهایی که پشت سر او و معلمش ردیف شده بود.
سرش را به علامت تأیید تکان داد.
ـ گاهی وابستگی‌ها بیشتر آدما رو دچار مشکل می‌کنن.
ـ از چه نظر؟
کمی سکوت حکمفرما شد.
ـ اگر اومدم حتماً میام محل کار شما رو می‌بینم، منم بعد از اینکه درسم تموم شد، باید مثل شما اینجور جاها کار کنم.
ـ البته برای خانمها محدودیت کاری بیشتری در نظر می‌گیرن، اما سطح توقعشون از مردها خیلی بیشتره، هر جایی بخوان ما رو می‌فرستند.
ـ اما تجربه کاریتون بیشتر میشه.
ـ بله مسلم هست. اگر کاری داشتی یا مشکلی برات پیش اومد بهم بگو، من تو این هفت سال با خیلیا آشنا شدم، آدمهای خوبی که میشه روشون حساب کرد. مثل همین دکتر سمیعی. بدون رودربایستی بهم بگو، باشه؟
ـ باشه حتماً، با اجازه من باید برم، ممنون بابت ساندویچ خوشمزه و کتابهاتون، دوست دارم زودتر برسم خوابگاه کتاب‌هایی رو که برام آووردین رو ببینم.
ـ امیدوارم به دردتون بخوره، ساندویچ هم نوش جونتون، برید به سلامت.
ـ بابک بشین می‌خوام باهات صحبت کنم.
ـ در چه مورد؟
ـ حالا که به سلامتی درست تموم شد و برگشتی خونه، بهونه‌ای دیگه نمی‌مونه، باید کم‌کم سر و سامون بگیری. من با خالت صحبت کردم، پدرت هم راضی هست، برای آخر هفته یک قرار بذاریم بریم خواستگاری؟ نادره دختر خوبیه، از زیبایی چیزی کم نداره، از هر انگشتش یه هنر می‌ریزه، نه اهل حرف و حدیثی هست، نه در بیرون. از بچگی هم همدیگرو می‌شناسید، برو باهاش صحبت کن، سنگاتون رو وا بکنید
ـ مامان جون من نادره رو چندین سال هست ندیدم، فکر کنم خیلی سنش باشه هفده هیجده سال، نه درست دیدمش نه باهاش هم کلام شدم، چرا بدون اینکه به من بگید باهاشون قول و قرار گذاشتید؟!
ـ خوب می‌بینیش، باهاش هم حرف می‌زنی. این که گِله و شکایت نداره پسرم. اگر ببینیش و باهاش هم صحبت بشی ازش خوشت میاد، من مطمئنم.
ـ نه مامان جون، نه میام و نه می‌خوام باهاش حرف بزنم، شما هم در این مورد با اون بنده خداها دیگه حرفی نزنید.
ـ چرا مادر؟ من بهشون گفتم، اونا راضی هستن.
ـ خوب من ناراضیم، من برنامه‌های دیگه‌ای برای زندگیم دارم، طرحم که تموم بشه، می‌خوام تخصص بگیرم، تازه اول راهم، معلوم نیست درسم چقدر طول بکشه و از همه مهمتر اصلا مشخص نیست کجا قبول بشم. نمی‌خوام در حال حاضر ذهنم رو درگیر زن و زندگی و این حرفا بکنم.
بعدش مامان، من دلم می‌خواد با کسی ازدواج کنم که مثل من فکر کنه، بتونم راحت حرفامو بهش بزنم، کسی که خودم ببینمش و انتخابش کنم.
ـ نکنه به کسی علاقه پیدا کردی؟ کسی رو در نظر داری؟
سرش را پایین انداخت، واقعاً هنوز تصمیمش در مورد آن دختر قطعی نبود.
ـ نه مامان علاقه و این حرفا فعلاً وجود نداره، فقط...
ـ فقط چی بابک؟
ـ هیچی، بگذریم.
ـ به من نگاه کن بابک...تو میگی دختر خواهرم رو نمی‌خوای و بهش علاقه‌ای نداری و شاید اون رو در حد خودت نمی‌بینی، باشه نخواه، باهاش حرف نزن، رو حرف من، نه بیار. قبوله...اما من مادرتم، سالها زحمتت رو کشیدم تا به اینجا رسیدی...
اینا رو گفتم که بدونی، اون کسی رو که قراره انتخاب کنی و بشه محرمت، باید اول مورد قبول من باشه، باید خودش و خانوادشو خوب بشناسم، منظورم رو که می‌فهمی؟
ـ شک نکن...در ضمن اون کسی که مد نظرم هست که فعلاً اسم و رسمش بمونه برای بعد، شما هم خودش و هم خانوادشو به خوبی می‌شناسید، نگران نباشید.
با چشمانی بُهت زده به صورت بابک نگاهی انداخت...
ـ اون دختر کیه بابک؟ اسمش چیه؟