#پارت_۸۷
کتابها را روبه‌رویش گرفت و با لبخندی به آن اشاره کرد.
ـ همش برای شماست خانم دکتر، ببینم این هفت سال رو چیکار می‌کنید، رقیب کاری هم میشیم یا نه!
ـ نه دیگه، در هر صورت شما استاد ما هستید، چون بزرگترمون هستید.
برق چشمانش بیشتر از همیشه شده بود.
ـ می‌خوام یک ساندویچ خوشمزه هم محلمون رو مهمان کنم، تلافی شام خوشمزه‌ای که عروسی داداشت خوردیم.
ـ نوش جانتون، مزاحمتون نمیشم.
ـ خوشحال میشم خانم.
بیرون از مغازه ایستاده بود و منتظر برگشت بابک بود.
ـ سلام ستاره اینجا چیکار می‌کنی؟
ـ اومده بودم یه دوری بزنم. حوصله‌ام سر رفته بود.
ـ با مهناز اومدی؟
ـ نه...تنهایی.
ـ عجبی کتابخونه رو ول کردی.
ـ امروز رو به خودم استراحت دادم، چون یکم کار داشتم.
با دلهره نگاهش به بابک بود، می‌ترسید که به طرفش بیاید، کاملاً دستپاچه شده بود.
چند لحظه بعد بابک از مغازه خارج شد و با دست آهسته اشاره به سمت آخر خیابان کرد و راهش را گرفت و آهسته آهسته از آنجا دور شد.
خنده‌ای گوشه‌ی لبش نشست و خیالش کمی آسوده شد.
ـ من و آیدا اومدیم اینجا ساندویچ بخوریم، می‌خوای برای تو هم سفارش بدیم؟
ـ نه ممنونم، گرسنه نیستم، یکم پیاده روی کنم برمی‌گردم خوابگاه.
ـ این چیه خریدی؟
ـ یک کیف...
ـ میشه نگاهش کنم؟ چه جنسش نرمه.
ـ بله حتماً.
ـ با اینکه ساده هست اما قشنگه. اما مردونه هست.
ـ برای داداشم خریدم، خوبه به نظرت؟
ـ آره، عالیه، مبارکش باشه. بعد آدرس مغازه رو بده تا منم برای بابام بخرم، آخر هفته می‌خوام برم خونه تا درسها سنگین نشده.
ـ باشه، از دانشکده خیلی دور نیست، اتفاقا خیلی کیفهای قشنگی داشت. من با اجازه برم.
ـ برو عزیزم، تو خوابگاه می‌بینمت.
کمی اطرافش را نگاه کرد و به سمت آخر خیابان پا تند کرد.
درست آخر خیابان منتظرش ایستاده بود.
ـ اومدی؟ ببخشید جلوتر اومدم. خواستم معذب نشید.
ـ ممنونم که مراعات کردید، شرایط رو که می‌دونید، همیشه حرفهاست که تمومی نداره.
ـ اگر خسته نیستید دو ایستگاه پایین‌تر یک فضای سبز هست، میشه بشینیم و ساندویچ یخ کردمون رو بخوریم. اتفاقاً اتوبوس هم از این مسیر رد میشه، موافقید بریم؟
کمی دو دل بود که از خوابگاه دور شود، اما بالاخره دلش را به دریا زد و با او همراه شد.
روی یک میز و صندلی سنگی، زیر یک درخت روبه‌روی هم نشستند.
ـ خدمت شما، یه خورده سرد شده، دیگه باید ببخشید.
ـ مهم نیست، اتفاقاً امروز ناهار درست نخوردم حسابی گرسنه هستم.
ـ چرا؟ غذای دانشگاه بد بود؟
ـ نه، من بی‌اشتها بودم.
ـ پس یا علی بفرمایید.
ـ ممنونم.
ـ درسها سنگینه درسته؟
ـ خیلی، اما من از خوندنشون لذت می‌برم و احساس خستگی نمی‌کنم.
ـ خوبه، تو این رشته آدم واقعاً باید علاقمند و مشتاق باشه، تا از پس سختی‌هاش بربیاد.
ـ همینطوره که می‌گید.
کیف را آهسته از روی پایش برداشت و جلوی بابک روی میز سنگی گذاشت.
ـ چیز ناقابلی هست آقای دهقان.
ـ این چیه خانم حکمت؟
ـ دلم خواست یه چیزی براتون بخرم، البته ناقابله. این مدت شما خیلی در حقم محبت کردید، هیچ جوره نمی‌تونم از شما تشکر کنم، این بمونه از طرف من یادگاری، چون جوابگوی زحمات شما نیست آقای دکتر دهقان.
ـ اول که کاری نکردم، بعدش هم هر چی پیش اومد و انجامش دادم وظیفه بوده خانم حکمت، به عنوان یک دوست و هم محله‌ای.
اتفاقاً بامداد هم خاطر شما رو خیلی می‌خواد، همیشه و همه جا سفارش می‌کنه که هواتون رو داشته باشم و هر کاری از دستم برمیاد براتون انجام بدم.
ـ آقا معلم خیلی با محبت هستند، اگر تلاشهای آقا معلم نبود و اون موقع پدرم رو راضی نکرده بود که ادامه‌ی تحصیل بدم، به این مرحله از زندگیم نمی‌رسیدم. من آقا معلم رو از صمیم قلبم دوستش دارم، مثل آقام. بهترین معلم زندگیم بودند، حیف که اون اتفاق تلخ تو زندگیشون افتاد و باعث شد این همه ضربه بخورند و تنها بشن. هنوز هم بی‌تاب سروین خانم هستند.
ـ بله واقعاً همینطور هست. اما بامداد هم باید هر چه زودتر خودش رو جمع و جور کنه، چون باران واقعاً نیاز به وجود مادر در زندگیش داره.
مامانم هم چند نفر رو براش انتخاب کرده اما فکر نکنم بامداد به این راحتیا بتونه کسی رو انتخاب کنه. البته خیلی براش سخته، اما...
چاره‌ای نیست.
ـ آدم کسی رو که دوست داره، حتی اگر هم سالها کنارش نداشته باشش، به این راحتیا نمی‌تونه فراموش کنه، باید به آقا معلم حق داد که تصمیم گیری براش سخت باشه.
ـ بله، درست می‌گید.
واما کیف...