اشتراکینصیبه رمضانی

تنها جای پرهیاهوی روستا خانه‌ی چراغعلی بود؛

جمعیت کم‌کم پراکنده می‌شدند و کسی نمی‌دانست مهمانی امشب برقرار می‌ماند یا نه؟

ماشینِ جلیل همراه آمبولانس که رفت،

همان لحظه فکری مثل برق از ذهنم رد شد:

《باید بروم همان‌جایی که موتورسوار را دیده بودم.》

اما پیش از آن‌که قدمی بردارم، چشمم هنوز مثل یک چراغ‌قوه‌ی بی‌قرار، یکبار دیگر اطرافم را وجب می‌کرد؛ به امید پیدا کردن گم‌شده‌ام.

هر چه بیشتر می‌گشتم، به همان اندازه ناامید می‌شدم. چشم‌هایم می‌سوخت، اما باز هم می‌گشتم.

با تلاش بی‌ثمرم، نفس عمیقی کشیدم و کوله را محکم بستم.

باید حرکت می‌کردم با هزار «اگری» که مثل خار درون دلم می‌چرخید.

باید راه می‌افتادم سمت کمپ روستا؛

تنها جایی که می‌توانستم ماشینی، موتوری، چیزی پیدا کنم؛ چیزی که مرا برساند به آن باغ لعنتی.

از کوچه‌ی خودمان که گذشتم صدای بهم خوردن در دیگ‌ها نشان می‌داد مراسم امشب سر جایش هست.

خدا خدا می‌کردم عبدل به این زودی‌ها سر نرسد که گوشی ساده‌ام توی دستم لرزید. هاله بود.

لحظه‌ای دلم فروریخت. جواب دادم. با نگرانی و شتاب پرسید:

_ خوبی؟

مکث کردم. نمی‌خواستم چیزی بگویم، اما …

گلویم خشک بود. هاله دوباره ادامه داد که چرا تماس گرفته ام و صحبت نکردم؟

جا خوردم و پیگیر که شدم حدس زدم همانی که گوشیم را خاموش کرده با آخرین شماره‌ام تماس گرفته باشد.

صدای هاله تغییر کرد؛ انگار یکهو نشست روی صندلی. مشخص بود فکرش جایی دیگری مانده بود که نپرسید چرا بریده بریده جوابش را می‌دهم.

چند لحظه هیچ‌کدام چیزی نگفتیم. فقط صدای نفس‌های دو‌طرف می‌آمد.

هاله آرام اما جدی گفت:

— آذر؟ یه کاری باید بکنی برام.

دستم را روی پیشانی‌ام گذاشتم؛ الان وقت هیچ کاری نبود، اما هاله کسی نبود که “نه” بشنود.

— چی شده؟

—می‌خوام بری دیدنِ صغری … یه پیغام براش ببری. شماره‌شو ندارم

— هاله… الان؟ من..

— آره الان. هدایت خواسته. گفته حضوری برم ببینمش… کاری داره. اما نمی‌تونم برم.

حس کردم بغض دارد از صدایش بیرون می‌زند.

— چرا؟ چی شده؟

هاله آهی کشید؛ خسته، له‌شده، شبیه کسی که دیگر رمق جنگ ندارد. صغری را می‌شناختم. تنها وجه اشتراک هاله با او، برادرها بودند.

برادرش شبیه هدایت رفته بود چوب اشتباهاتش را بخورد و بیاید.

هاله قرار بود بعد از ویزیت خاتون، با هم بیایند روستا‌. اما گفت که شیفت برداشتم. فقط برای اینکه چشمش به چشم شوهرش نیفته.

_آذر… تو باید بری. کاری نیست، فقط یه پیغامه.

چشمم به در کمپ بود؛

به ماشین‌هایی که می‌توانستند مرا برسانند به باغ، به صدایی که در سرم می‌گفت «الان وقت گم کردن مسیر نیست»

اما صدای هاله…

نامطمئن، لرزان، خواهش‌مند… رهایم نمی‌کرد.