خودم جواب سوالم را دادم. چرا این همه مدت کسی هوس نکرده بود و گذاشته بود امروز که موتور سوار و کامیون ها سبز شده بودند، بعد بیاید.
دوباره پایین تپه را نگاه کردم. حتی پشت سرم را.
به نظرم امد انگار خاک‌های نرم مسیر، رد باریک لاستیکی داشتند که صبح ندیده بودم.
درست از پشت تخته‌سنگ می‌گذشت و رو به جاده‌ی باریک پایین می‌رفت. قلبم افتاد تو دهانم.
هم‌زمان صدای افروز از پایین بلند شد. داشت صدایم می‌کرد. گویا از طرف دکتر پیغام داشت.
اما من نمی‌توانستم جواب بدهم. حتی نمی‌توانستم تکان بخورم.
فقط یک جمله مثل میخ در ذهنم فرو می‌رفت:
«اگه گوشی رو باز کرده باشه… اگه پیام‌هام… عکس‌هام… صدا و چیزی که امروز ضبط کرده بودم…»
نفس گرفتم و یادم آمد برای همه‌ی برنامه‌ها قفل گذاشته بودم، جز تماس‌های دریافتی.
دوباره نفس گرفتم. سرد، بریده و ترسناک. آخرین بار هاله تماس گرفته بود. دیشب هم جلیل زنگ زده بود تا تاکید کند برای امشب نه نیاورم و در عروسی شرکت کنم. می‌دانست نمی‌خواهم بروم و تاکید داشت بروم و دل مادر و پدرش را نرم کنم.
وای اگر با انها تماس بگیرد.
— «باید برگردم… باید بفهمم…»
اما ته ذهنم یک چیز می‌چرخید:
_وای اگه به عبدل زنگ بزنه؟ یا به گوش عبدل برسه گوشی که تمام امتیازش مال اون بود الان افتاده دست غریبه...
#سکوت_نفس‌های_تو
#پارت۸
باید گفتن‌هایم مثل همان ریسه‌های بسته‌ی سرِ کوچه، یکی‌یکی در ذهنم ردیف شدند.
با روشن شدن فکری تند، گوشی ساده را از جیب کوله بیرون کشیدم. انگشت‌هایم می‌لرزید وقتی شماره‌ی خودم را گرفتم.
اسم خودم را ذخیره کرده بودم. بوق اول که خورد، تمام وجودم تبدیل شده بود به گوش؛ منتظرِ کوچک‌ترین صدا.
بوق دوم… و هنوز به سوم نرسیده، روی اشغال رفت.
دوباره گرفتم؛ اینبار لب‌هایم می‌لرزید و «لعنتی…» گفتنم را فقط خودم شنیدم.
نگاهم هنوز به همان جایی بود که موتورسوار را دیده بودم و در کمال ناباوری، اینبار خطم خاموش شد. کلافه و سردرگم به خودم و ترفندم برای ثبت کنجکاوی بی موقع، خرده گرفتم.
ترس مثل طناب دور پاهایم پیچیده بود و نمی‌گذاشت حتی یک قدم از آنجا جدا شوم.
از یاداوری انچه در گوشی داشتم، اه از نهادم برآمد. کلیپ‌ها با کلی عکس و فیلم که برای تولید محتوی نیاز داشتم، آهم را بلند کرد. اما نه! مهم‌ترین علتش برای عبدل بود. این را با کلی غرولند و بدخلقی خریده بود تا بتواند تراکنش های مالیش را بررسی کند. با اینکه به هیچ تکنولوژی روز دنیا وابسته نبود. ترجیح می‌داد پول نقد بگیرد، تا برایش کارت به کارت کنند.
هر چه بیشتر به ابعاد گم‌شدن گوشی فکر می‌کردم، رمقم می‌رفت. حال خوش صبحم پریده بود. نگرانی نمی‌گذاشت پاهایم مرا از آنجا جدا کند و ببرد جایی‌که موتورسوار را دیده بود. هر چند مسیرِ آن مرد موتور سوار، شبیه گوشی‌ام، در سکوت و خاموشی فرو رفته بود.