بر خلاف همیشه که همراه جمع آرام عزاداری میکرد، این بار میگذارد اندوه و همدردی و عشق از نهانخانهی وجودش بلند شده و اشک ریخته و بلند گریه کند.
صدای گریهی مردان انقدر بلند شده که شیون زنها کمتر به گوش میرسد. اصلاً فقط در روضههای اهل بیتست که مردها چون زنان عزیز از دست داده شیون میکنند و هیچکس نمیگوید:« گریهی مرد عار است!»
روضه، چای روضه، شام، شستن ظرفها تمام میشود. همه چیز مرتب و تمیز و پر از احساس سبکی و آرامشیست که نتیجهش به دعا و اشک باز میگردد. یک حس عمیقی از آرامش در خانهی آقاجون پیچیده. طوری که انگار این غم تسلی یافته و قلبها آرامتر شده.
همسایهها و غریبهترها آرام آرام آنجا را ترک میکنند و حالا، رستار مانده و اقوام مادری و آن یک ذره فامیل پدری خودش که دعوت شدهاند.
ترانه تا شروع چیدن سفره شام پیشش بود و بعد از آن رفت.
به دنبال ترانه چشم میچرخاند تا ببیند در کدام اتاق، کنار چه کسی دارد خودش را لوس میکند. هنوز از راهروی اتاقها بیرون نرفته که چیزی مثل جن سیاه پشت سرش کمین کرده و محکم کتش را از پشت میگیرد. رستار محکم، بیحرکت و سیخ سر جایش ایستاده. این دختر این روزها انگار محرم و نامحرم را از یاد برده!
_ حمیده خانوم؟!
حمیده جواب نداده صدای مادر حمیده در راهرو میپیچد:
_ دختره خیره سر، کجا قایم شدی؟
رستار آهسته میگوید:
_ چیزی شده زندایی جان؟
زندایی صورت سرخ شدهاش را با پرِ چادرش باد میزند:
_ دوباره پشت شما قایم شده؟
رستار لبخندش را میخورد:
_ این دفعه رو هم بگذرید، به خاطر من!
زندایی هم از رفتار دختر بیست و سه-چهار سالهاش خجالت کشیده و هم میداند اگر این بگو مگو ادامه پیدا کند، صورت خوشی ندارد.
یک قدم از آن دو فاصله میگیرد:
_ به کی رفته که انقد لجبازه خدا میدونه!
صدای حمیده ضعیف میآید:
_ به خودت.
رستار نمیتواند در مقابل چشمان خجالتزده و شوکه زندایی لبخندش را فروببرد. از آن طرف هم حمیده آنقدر کتش را کشیده که نزدیکست دکمههایش کنده شود.
لبهی پایین کت را گرفته و کمی به سمت جلو میکشد:
_ نمونید اینجا زنداییجان، تا باشید این دختر دایی نُنُر من از جاش تکون نمیخوره.
زندایی لبخندش را میگزد و« ای خدا از دست این دختر» گویان از راهرو بیرون میرود.
آرام آرام کت رستار رها میشود.
_ موندم بین این همه شلوغی و اتاق و راهرو منو از کجا پیدا کردین؟
به سمت حمیده میچرخد، اخم کرده، و جدی پرسیده!
حمیده روسریاش را بیشتر پایین کشیده و میگوید: