← رستار

قسمت 5

اشتراکیم. آرا

_ بوی عطرتون.

حمیده از جوابی که داده برق از سرش می‌پرد، دست پاچه شده و اخم غلیظ‌تر رستار نشان می‌دهد دست گل به آب داده. چون هر دوشان از ساعت‌ها قبل، همزمان یک بوی عطر به لباسشان نشسته!! حمیده دامن مانتویش را چنگ می‌کند و بدون نگاه به رستار، بی‌معطلی از راهرو خارج می‌شود.

نیمه شب شده، رستار به همراه ترانه و مادرش به خانه‌ روستایی خودشان رفته‌‌اند. فریحا به مخطب‌‌های قدیمی تکیه داده و نمی‌داند از پسرش چیزی بپرسد یا نه. آنقدر رستار در فکر فرو رفته که بیرون کشیدنش از این طوفان فکر راحت نخواهد بود.

_ از بعد شام تو ‌فکری، چی شده مادر؟

رستار دست از نوازش کردن ترانه می‌کشد، ترانه‌ای که حالا خوابیده و دقایقی قبل از خواب مدام غر می‌زد:

_ حمیده جون دُجاس؟

رستار نگاهی به مادرش انداخته و با لحنی خسته می‌گوید:

_ این تحفه تا کی قراره بیاد تهران و خونه‌ی ما بمونه؟

لبخند ظریف فریحا روی لب‌هایش می‌نشیند:

_ باز سر چی دعواتون شده؟

رستار خیره به مادرش می‌گوید:

_ جدی‌ام مادر من... اصلا حوصله‌ی شوخی ندارم.

فریحا نگران‌تر می‌شود:

_ پس این دفعه یه چیزی شده! دیدم یهو غیب شد و حتی نیومد با ترانه خدافظی کنه.

رستار تلخ‌تر و عصبی‌تر می‌گوید:

_ کاری می‌کنم که دیگه سمت ترانه نیاد.

فریحا شوکه می‌شود، کمی تعلل کرده و بعد، از جا برخاسته و دست پسرش را گرفته و همراه خودش به حیاط می‌برد.

حیاط پاییزی روستا در وسط آبان ماه چند برابر شهر خنکست، دور خودشان را پتو پیچانده و روی لبه‌ی حوض خالی نشسته‌اند.

فریحا دست روی دست رستار می‌گذارد:

_ راست و حسینی بگو چی شده مادر.

رستار سر کج کرده و امتناع می‌کند. نمی‌تواند اسرار کسی را فاش و با احساس کسی بازی کند.

فریحا شانه‌ی رستار را تکان می‌دهد و می‌پرسد:

_ نمی‌گی؟ باید روح پدرت رو، روح آقاجون رو قسم بخورم تا حرف بزنی؟

رستار می‌ایستد و نفس عمیقی می‌کشد. بازدم نفسش میان سیاهی شب مهتابی و سردی هوا ابر می‌شود و بالا می‌رود.

فریحا هم می‌ایستد:

_ تو رو به جون خودم پنهون کاری نکن رستار! خواهش می‌کنم! می‌ری تو فکر تنم به لرزه‌ست!

رستار مستأصل و خسته می‌گوید:

_ نگران نشو مادرم... فقط... ترانه زیادی به حمیده خانوم عادت کرده. یک شب پیشش نباشه نق می‌زنه و اذیت می‌کنه تا بخوابه. این نگرانی نداره؟

فریحا مشکوک به رستار چشم دوخته، می‌داند پسرش هم‌چنان چیزی را پنهان می‌کند، اما این حرفی هم که زده کاملا منطقیست.

_ خب، چاره چیه؟

رستار چشم از صورت مادرش گرفته و‌ به خال آسمان خیره می‌شود:

_ رفت و آمدش رو‌ محدود می‌کنم تا ترانه هم کم کم عادت کنه.