← رستار

قسمت 3

اشتراکیم. آرا

_ چرا وقتی یه کاریو بلد نیستین بهش دست می‌زنین؟

_ یهو از دستم در رفت، این طوری شد دیگه.

رستار زیر لب تکرار می‌کند: " این طوری شد دیگه! "

حمیده شال مشکی‌اش را پایین‌تر می‌کشد و آهسته می‌گوید:

_ شما هم ازین فرصت سو استفاده کن!

رستار گوشه‌ای پارک‌ می‌کند، بی‌حرف از ماشین پیاده شده و لحظاتی بعد با نایلونی پر از خوراکی سوار ماشین می‌شود. رانی آناناس، نوشیدنی محبوب حمیده را باز کرده و به سمتش می‌گیرد:

_ مامانم که هواتون رو داره...

حمیده صاف و مرتب می‌نشیند، رانی را گرفته و بعد از تشکری زیر لبی می‌گوید:

_ این دفعه یکم فرق داره‌... عزای آقاجونه، یهو خیلی تغییر کردم... از نظرشون یه چیزی شبیه بی‌حرمتی و ایناس! عروسی که نیس!

رستار ماشین را به راه می‌اندازد، اخم کرده و می‌گوید:

_ دقیقا! عروسی که نیست!

هر دو ساکت می‌شوند!

حدود صد کیلومتر از تهران دودزده و پاییزی فاصله می‌گیرند، به روستای آبا اجدادی خود می‌رسند. استرس تمام وجود حمیده را پر کرده و بیشتر از همه؛ از واکنش مادرش می‌ترسد.

ساعت هشت شب شده که از ماشین پیاده می‌شوند و به سمت در بازِ خانه‌ی آقاجونِ مرحوم شده می‌روند. حمیده پشت قدم‌های رستار حرکت می‌کند.

دیوارها از اعلامیه و بنرهای عرض تسلیت پر شده، ریسه‌های قرمز و زرد تمام حیاط را پر کرده و بوی اسپند و آتش همراه همهمه‌ی مهمانان داخل خانه به مشام می‌رسد.

از در باز که عبور می‌کنند، صدای آرام حمیده که می‌گوید:

_ من رفتم پیش عمه.

میان سلام و علیک‌ و عرض تسلیت‌های فامیل و آشنا گم می‌شود.

مدتی شده اهالی روستا رستار را بیشتر می‌بینند، رستار هم آن‌ها را کم و بیش می‌شناسد! در همین مدت کوتاهی که آقاجون همدم رستار شده بود؛ چنان انسی به این خانه و کاشانه پیدا کرده که حالا از دایی‌ خودش هم یتیم‌تر به نظر می‌رسد!

سی و هشت شب از فوت آقاجون گذشته و فردا شب چهلم اوست.‌ هر کسی در جایی کمکی می‌دهد، یکی از روضه‌خوان‌های معروف شهرستانِ بالا را دعوت کرده‌اند و دارد روضه‌ی حضرت رقیه را می‌خواند.

آقاجون خودش وصیت کرده بود به جای گریه و زاری برای او، شب چهلم برای سه ساله‌ی حسین ( علیه السلام) روضه بخوانند و ثوابش را به جمیع اموات هدیه دهند. آخر آقاجون ارادت عجیبی به این سه ساله‌ داشته و دارد.

فریحا مادرش تعریف کرده بود در آن روزهایی که آقاجون به دنبال دختر و نوه‌اش_ رستار_ می‌گشته مرتب به این بانوی معظم و عزیز متوسل می‌شده.

حالا که رستار خودش دختر دارد و دختر بی‌مادرش را از جان خودش هم بیشتر دوست دارد، عمق حرف‌های روضه‌خوان بیشتر بر قلبش می‌نشیند.