اشتراکیمرضیه نعمتی

ـ بله سوگل خانم. فوق دیپلم کامپیوتر.

ـ کاش ادامه می‌‌دادی.

سکوت کردم. پول لازم داشتم. این چیزها رو که سوگل نمی‌‌فهمید. یک عمر مادرم بار زندگی من و برادرم را متحمل شده بود و حالا نوبت خودم بود. زنگ در به صدا در آمد. نگاهم به سمت آیفون تصویری رفت و رنگ از رویم پرید. مجید پشت در بود. جا خوردم از ورود غیر منتظره‌‌ا‌‌ش. تندی بلند شدم و به اتاق دویدم. صدای سوگل را بلند شنیدم:

ـ کجا؟ مگه مجید لولو خر خره‌‌س؟

در حال درست کردن ظاهرم بودم. اندیشیدم: «قیافه‌‌م چه‌‌طوره؟ زشت نباشم براش؟! وای اگه آرایش کنم سوگل می‌‌فهمه به خاطر برادر اونه. رنگم چرا انقدر پریده؟! وای خاک به سرم. برم تو هال آبروم رفته. بهتره نرم. سوگل چی فکر می‌‌کنه؟! فکر می‌‌کنه چقدر بی ادب و غیر اجتماعی‌‌ام!»

انگار تمام قول و قرارهایی که با خودم گذاشته بودم یک‌‌باره با دیدن مجید از یادم رفته بود. شالم را مرتب کردم و به سمت در رفتم. صدای بلند سوگل را شنیدم:

ـ الهامم همین الان اومد. الهام! کجایی؟!

بیشتر مضطرب شدم. لبم را گزیدم و از اتاق بیرون رفتم. نگاه سیاه مجید به سمتم کشیده شد. لبخند ملیحی بر لب آوردم و سلام کردم. چهره مجید مثل همیشه خونسرد بود. لبخند گرمی بر لب آورد و جواب داد:

ـ سلام الهام خانم. حالتون خوبه؟

مودبانه تشکر کردم. سوگل گفت:

ـ بشینید منم الان میام.

و برای آماده کردن اسباب پذیرایی آشپزخانه رفت. نمی‌‌دانستم چه کار کنم. بنشینم یا چیزی را بهانه کنم و بروم. صدای مجید را با ملایمت شنیدم:

ـ بفرمایین بشینید.

نگاهش کردم. محترمانه به مبلی اشاره می‌‌‌‌کرد. لبخند کمرنگی زدم و نشستم. مجید هم نشست و ناگهان سکوت سنگینی حکم فرما شد. همیشه عادت داشتم سکوت جمع را بشکنم اما با وجود مجید انگار زبانم قفل شده بود. گویی مجید سکوت خودش را به من هم انتقال داده بود. به چه کسی فکر می‌‌کرد؟! من یا فریماه؟!

ـ شنیدم دنبال کار هستین الهام خانوم.

افکارم پاره شد و متعجب نگاهش کردم. سوگل چقدر سریع خبر را به گوش مجید رسانده بود. لب باز کردم و با لبخند نصف نیمه‌‌ای گفتم:

ـ بله... دنبال کارم ولی خب... راستش نمی‌‌تونم کار مناسبی پیدا کنم. واقعاً خسته و کلافه‌‌ام. نمی‌‌دونم باید چی کار کنم.

لبخند دلنشینی بر لب مجید نشست:

ـ چه کاری می‌‌تونید انجام بدین؟

ـ هر کاری که باشه...

لبخند مجید کمی پررنگ شد:

ـ هر کاری که باشه؟!

تازه فهمیدم چه حرفی زدم. خیلی کلی و خودمانی جواب داده بودم. برای این‌‌که حرفم را اصلاح کنم، گفتم:

ـ من خیلی سخت گیر نیستم. تنها چیزی که الان برام مهمه اینه که یه کار داشته باشم.