اشتراکیمرضیه نعمتی

ـ من یه کاری براتون سراغ دارم. دوستم چند وقت پیش ازم خواست منشی بهش معرفی کنم.

ـ منشی؟!

ـ منشی بیمارستان. امروز که سوگل بهم گفت شما دنبال کارین یاد دوستم افتادم.

ـ وای! خیلی ممنون. انگار امروز خدا شمارو سر راه من گذاشت که...

نگاه مهربان مجید به قدری با نفوذ بود که سرم را پایین انداختم و ادامه دادم:

ـ اینجا ببینمتون و این خبرو بهم بدین. دیگه داشتم ناامید می‌‌شدم.

سوگل با سبد میوه آمد و گفت:

ـ مجید هر کاری از دستش بر بیاد می‌‌کنه.

یخم با حرف‌‌های مجید باز شده بود.گفتم:

ـ می‌‌شه آدرسو برام بنویسید؟

ـ بله حتماً.

مجید خودنویسش را از جیب پیراهن سفیدش که خیلی به پوست سبزه‌‌اش می‌‌آمد، بیرون کشید و مشغول نوشتن شد. گوشی‌‌اش که زنگ خورد آن را از روی میز برداشت و مشغول صحبت شد:

ـ سلام مادر... بله اومدم... چشم ازش می‌‌گیرم...

تماس را قطع کرد و رو به سوگل گفت:

ـ اگه ممکنه مانتوی مامانو بده. باید دستش برسونم.

سوگل به سمت اتاق خواب رفت و از کمدش مانتوی مادرش را برداشت و تحویل مجید داد. مجید برخاست و رو به من گفت:

ـ امری نیست الهام خانوم؟

ـ بازم تشکر می‌‌کنم.

ـ کاری نکردم. خداحافظ شما!

مجید رفت و فکر من پیش او ماند. باید می‌‌فهمیدم فریماه را دوست داشت یا نه. احساسی در درونم می‌‌گفت که او هم از من خوشش می‌‌آمد. به طرف سوگل رفتم و پرسیدم:

ـ خواستگاری فریماه خانم رفتین؟

سوگل متعجب نگاهم کرد و گفت:

ـ خواستگاری فریماه؟! برای کی؟!

ـ آقا مجید دیگه. مادرت تو عروسیتون گفت عروسشه.

خندید:

ـ نه بابا! مجید فریماهو مثل خواهرش می‌‌دونه. یعنی مامانم دوست داره که عروسش بشه ولی مجید اصلاً راضی نیست.

چه‌قدر خبر خوشحال کننده‌‌ای بود! دلم می‌‌خواست سوگل را ببوسم که این خبر را داد. زنگ در به صدا در آمد و امین داخل آمد و با دیدن من خوشحال شد. کتش را در آورد و خندان گفت:

ـ مگه این‌‌که کارت بیفته بیای این ورا.

ـ اختیار داری. من که همیشه اینجا مزاحمم.

ـ حرف نزن بچه! از وقتی من و سوگل ازدواج کردیم این دومین باره میای اینجا.

ـ دومین بار برای تازه عروس و داماد زیادی‌‌ام هست.

ـ ای شیطون! اصلاً کم نیار.

سوگل کت امین را گرفت و عاشقانه به هم نگاه کردند.

ـ چی میل داری برات بیارم؟

ـ هر چی خودت دوست داری عزیزم.

تنهایشان گذاشتم. خوشحال بودم که از علاقه‌‌اشان به هم کم نشده. صدای جیغ سوگل را شنیدم:

ـ امین خیلی مسخره‌‌ای!

تندی از اتاق بیرون رفتم و پرسیدم:

ـ چی شده؟!