ـ انگار برای مجید میخوادش!
قلبم هوری ریخت. مجید؟! نه خدا نکنه. مجید فقط مال منه. هیچکس به اندازه من اونو دوست نداره.
شکوه خندان به سمت میزمان نزدیک شد و گفت:
ـ فریماه جون. عروسم!
بغض تلخی گلویم را فشرد. پس همه چیز تمام شده بود. مادرم تبریک گفت و فریماه خجالت زده گفت:
ـ هنوز چیزی معلوم نیست.
فصل 4
یک ماه از ازدواج امین و سوگل گذشته بود. در این مدت سعی کرده بودم ذهنم را از فکر مجید خالی کنم. واقعاً هم باید خالی میشد. من کجا و او کجا؟! خیلی زیاده خواه شده بودم. چرا باید به کسی فکر میکردم که ذرهای با او هماهنگی نداشتم. نه خونوادههایمان به هم میخورد نه تحصیلاتمان و نه چیزهای دیگر... فقط من یک قلب عاشق داشتم که آن هم اصلاً خریدار نداشت. پس بهتر بود عشقش را از دلم بیرون میکردم.
ـ مامان میخوام برم دنبال کار.
ـ کارای بیرون قابل اطمینان نیست الهام.
ـ کاش منم یه نفرو داشتم می بردم سر کار.
ـ پارتی ما خداس دخترم.
این روزها خجالت میکشیدم که از مادرم پول تو جیبی میگیرم. احساس میکردم به سنی رسیدم که باید خودم روی پای خودم بایستم و از مادرم توقع پول دادن نداشته باشم. چشمانش از بس سوزن زده و لباس دوخته بود ضعیف شده بود و عینک میزد. کاش کار مناسبی پیدا میکردم و جواب زحماتش را میدادم.
به قصد پیدا کردن کار و با توکل به خدا از خانه بیرون رفتم. آگهی خریدم و چند جایی زنگ زدم و سر زدم و فرم پر کردم. خدا خدا میکردم که یکیشان زنگ بزند و خبر پذیرفته شدنم را بدهد. خیلی خسته شده بودم. به پارک رفتم و روی یک نیمکت نشستم و در فکر فرو رفتم. اگر وضع مالی خوانوادهام خوب بود شاید آنقدر زود به فکر کار نمیافتادم. بلند شدم و ازکنار جوی آبی گذشتم و به خودم روحیه دادم:
ـ خدارو شکر که سلامتی! سلامتی خودش بزرگترین نعمته! ببین چه راحت داری راه میری. نفس میکشی. بعضیا از این محرومن!
خودم را دم در خانه امین دیدم. زنگ زدم و سوگل در را باز کرد. لبخند زدم:
ـ سلام.
سوگل هم لبخند زد:
ـ سلام چه سرزده!
ـ ببخشید زنگ نزدم. یه دفعه دیدم اینجاام. چند جا برای کار سر زدم. یکیش همین اطراف بود. گفتم خونه داداشم که همینجاست. برم یه خستگیای در کنم.
و چشمک زدم. سوگل خندید:
ـ خوش اومدی!
ـ از اون خواهر شوهراام. امین سر کاره؟
ـ آره. صبح رفته. بیا تو...
هر دو داخل رفتیم. سوگل در حال رفتن به آشپزخانه گفت:
ـ فوق دیپلم داری؟