اشتراکیمرضیه نعمتی

ـ انگار برای مجید می‌‌خوادش!

قلبم هوری ریخت. مجید؟! نه خدا نکنه. مجید فقط مال منه. هیچ‌‌کس به اندازه من اونو دوست نداره.

شکوه خندان به سمت میزمان نزدیک شد و گفت:

ـ فریماه جون. عروسم!

بغض تلخی گلویم را فشرد. پس همه چیز تمام شده بود. مادرم تبریک گفت و فریماه خجالت زده گفت:

ـ هنوز چیزی معلوم نیست.

فصل 4

یک ماه از ازدواج امین و سوگل گذشته بود. در این مدت سعی کرده بودم ذهنم را از فکر مجید خالی کنم. واقعاً هم باید خالی می‌‌شد. من کجا و او کجا؟! خیلی زیاده خواه شده بودم. چرا باید به کسی فکر می‌‌کردم که ذره‌‌ای با او هماهنگی نداشتم. نه خونواده‌‌هایمان به هم می‌‌خورد نه تحصیلاتمان و نه چیزهای دیگر... فقط من یک قلب عاشق داشتم که آن هم اصلاً خریدار نداشت. پس بهتر بود عشقش را از دلم بیرون می‌‌‌‌کردم.

ـ مامان می‌‌خوام برم دنبال کار.

ـ کارای بیرون قابل اطمینان نیست الهام.

ـ کاش منم یه نفرو داشتم می بردم سر کار.

ـ پارتی ما خداس دخترم.

این روزها خجالت می‌‌کشیدم که از مادرم پول تو جیبی می‌‌گیرم. احساس می‌‌کردم به سنی رسیدم که باید خودم روی پای خودم بایستم و از مادرم توقع پول دادن نداشته باشم. چشمانش از بس سوزن زده و لباس دوخته بود ضعیف شده بود و عینک می‌‌زد. کاش کار مناسبی پیدا می‌‌کردم و جواب زحماتش را می‌‌دادم.

به قصد پیدا کردن کار و با توکل به خدا از خانه بیرون رفتم. آگهی خریدم و چند جایی زنگ زدم و سر زدم و فرم پر کردم. خدا خدا می‌‌کردم که یکی‌شان زنگ بزند و خبر پذیرفته شدنم را بدهد. خیلی خسته شده بودم. به پارک رفتم و روی یک نیمکت نشستم و در فکر فرو رفتم. اگر وضع مالی خوانواده‌‌ام خوب بود شاید آنقدر زود به فکر کار نمی‌‌افتادم. بلند شدم و ازکنار جوی آبی گذشتم و به خودم روحیه دادم:

ـ خدارو شکر که سلامتی! سلامتی خودش بزرگترین نعمته! ببین چه راحت داری راه می‌‌ری. نفس می‌‌کشی. بعضیا از این محرومن!

خودم را دم در خانه امین دیدم. زنگ زدم و سوگل در را باز کرد. لبخند زدم:

ـ سلام.

سوگل هم لبخند زد:

ـ سلام چه سرزده!

ـ ببخشید زنگ نزدم. یه دفعه دیدم اینجاام. چند جا برای کار سر زدم. یکیش همین اطراف بود. گفتم خونه داداشم که همین‌جاست. برم یه خستگی‌‌ای در کنم.

و چشمک زدم. سوگل خندید:

ـ خوش اومدی!

ـ از اون خواهر شوهراام. امین سر کاره؟

ـ آره. صبح رفته. بیا تو...

هر دو داخل رفتیم. سوگل در حال رفتن به آشپزخانه گفت:

ـ فوق دیپلم داری؟