ـ اما امین واقعاً سوگلو دوست داره مامان.
ـ نصف دوست داشتنش به مال و منال شکوه خانم بر میگرده. اینو مطمئن باش. برادرت تو سختی بزرگ شده. همیشه چشمش دنبال خونه و ماشین اونچنانی بوده و دوست داشته با یه دختر سطح بالا ازدواج کنه تا نیازای مالیشو اینطوری حل کنه.
در برابر جوابهای معقولانه مادرم فقط سکوت کردم.
ـ بلند شو دخترم. امین کوچیک شه بهتر از اینه خودشو بکشه. یادت نیست با خودش چی کار کرده بود؟
حق با مادرم بود. بلند شدم و حاضر شدم. پیراهن آبی آسمانی زیبایی پوشیدم و مادرم تحسین آمیز بر اندازم کرد:
ـ انشاالله عروسی خودت!
***
دم در تالار، چشمم به مجید افتاد. کت و شلواری مشکی به تن داشت که فوق العاده برازندهاش بود و از او یک مرد تمام عیار میساخت. میتوانستم قسم بخورم که برای مال و ثروتش دل به او نبسته بودم و فقط به خاطر خودش بود. چشمان سیاهش انگار در جستجوی کسی بود. شاید یک دختر! متوجه ما شد. هول شدم و سرم را زیر گرفتم. مادرم دستم را کشید و گفت:
ـ زود باش الهام. حواست کجاست؟
نزدیک تالار شدیم. مادرم به گرمی با مجید حرف زد و تبریک گفت. نگاهش کردم و لبخند دلنشینی زدم:
ـ مبارک باشه!
مجید با چشمانی پر مهر نگاهم کرد:
ـ ممنون. منم به شما تبریک میگم.
همراه مادرم داخل رفتیم. شکوه احوالپرسی نه چندان گرمی کرد و من و مادرم ناراحت شدیم اما به روی خودمان نیاوردیم و برای تعویض لباس به اتاق کوچکی رفتیم. مادرم چادرش را در آورد و نگاهش کردم. کت و دامن شکلاتیاش که امین برایش خریده بود، خیلی بهش میآمد. از پشت بغلش کردم و گونههایش را بوسیدم. لبهایم خیس شد. نگران شدم و به طرفش رفتم و گفتم:
ـ مامان! داری گریه میکنی؟!
اشکهایش را با لبخند تلخی پاک کرد و گفت:
ـ اشک خوشحالیه!
میدانستم به خاطر من ظاهر سازی میکند. صدایش را که سعی داشت شاد باشد شنیدم:
ـ برو لباستو عوض کن بریم. نا سلامتی عروسی داداشته!
پیراهن آبی آسمانیام با آرایش ملایمم توی تالار جلوه خاصی داشت. امین با دیدن من و مادرم ذوق کرد و دستمان را گرفت و برای عکس انداختن به طرف عروس برد. زیر گوشمان با صدای بغض آلودی گفت:
ـ کاش بابا زنده بود!
من و مادرم با دیدن امین درکت و شلوار دامادی بغض کردیم. غریب بودیم میان این همه میهمان! پشت یک میز نشستیم. شکوه با کت و دامن گران قیمت سنگ دوزی شدهاش مرتب از سویی به سوی دیگر میرفت و از خدمتکارها میخواست حسابی از میهمانها پذیرایی کنند. دختری از در داخل شد. شکوه به گرمی با او روبوسی کرد و صدایش در میان سر و صدای ارکستر گم شد. مادرم زیر لب گفت: