ـ چی شده سوگل؟! چی شده الهام خانم؟!
نمیتوانستم قدمی به جلو بردارم. انگار نیرویی برای راه رفتن نداشتم. میترسیدم رفتنم به بیمارستان مساوی با مرگ برادرم باشد. سوگل بدون اینکه جواب مجید را بدهد به خانه دوید تا حاضر شود. مجید با نگرانی پرسید:
ـ الهام خانم چی شده؟! تو رو خدا حرف بزنین....
ـ برادرم... امین...
از دیوار کمک گرفتم و با درماندگی گفتم:
ـ خودکشی کرده...
ـ خودکشی کرده؟!...کدوم بیمارستانه؟!
ـ نمیدونم.
آنقدر وحشت زده شده بودم که نپرسیده بودم کدام بیمارستان بستریست. گوشیام را از زمین برداشتم و شماره مادرم را گرفتم و اسم بیمارستان را پرسیدم و به مجید گفتم. مجید داخل حیاط رفت و ماشین را از پارک در آورد و کنار من نگه داشت:
ـ سوار شین الهام خانوم!
در قسمت عقب را باز کردم و نشستم. دلم آشوب بود! مجید از آینه نگاهم کرد. حرف نمیزد ولی نگاهش خیلی دلسوز بود. بغضم گرفت و گفتم:
ـ مادرتون خیلی سنگدله... اگه امین طوریش بشه اون مقصره...
ـ حق دارین!
چقدر انسان بود! انگار این پسر، پسر آن زن مستبد و خودخواه و مغرور نبود. دلم آرام گرفت که بهم حق داد وگرنه اگر از مادرش طرفداری میکرد داد و فریادم ماشین را پر میکرد. سوگل آمد و مجید اتومبیل را به حرکت در آورد. صدای سوگل را ناراحت شنیدم:
ـ اگه بلایی سر امین بیاد مادرمو نمیبخشم!
یک ربع بعد، مجید ماشین را رو به روی بیمارستان نگه داشت و من و سوگل با عجله بیرون آمدیم. چهره شکسته مادرم در حالی که چادر مشکی به سر داشت، از دور پیدا بود. وحشت زده به سمتش دویدم و صدایش زدم:
ـ مامان... حال امین چهطوره؟
بغض مادرم ترکید و در میان گریه گفت:
ـ به خیر گذشت!
اشکهایم سرازیر شدند و در آغوش مادرم فرو رفتم و هردو گریه کردیم. سوگل هم به ما پیوست و گریه کرد.
***
امین ضعیف و رنگ پریده روی تخت بیمارستان بود. مادرم با گریه گفت:
ـ خجالت نکشیدی این کارو کردی؟ نگفتی من بدون تو چی کار کنم؟
لبخند کمرنگی بر لبان بی رنگ امین نشست. بغضم را فرو دادم. دوست نداشتم امین در عشق اینقدر ضعیف باشد. به طرفش رفتم و گفتم:
ـ خیلی کار بدی کردی! خیلی!
و دستم را بالا بردم و امین سرش را کمی عقب کشید. مثل همیشه که موقع دعوا امین این حرکت را میکرد. همه در میان اشک لبخند زدیم. این بار نوبت سوگل بود. هردو لحظاتی به هم نگاه کردند. سوگل با چشمانی پر از اشک گفت:
ـ این چه کاری بود کردی؟
توجهم به مجید جلب شد. به صورت خواهرش نگاه میکرد و نگران بود. بدون حرفی اتاق را ترک کرد و مرا با فکرش تنها گذاشت. به دیوار تکیه زدم و خودم را سرزنش کردم که نمیتوانستم مهرش را از دلم بیرون کنم. از دست خودم ناراحت بودم که دل به او سپرده بودم اما مگر دست خودم بود؟! عشق آرام آرام میآمد. این پسر کم حرف و محجوب را دوست داشتم. بارها از مادرم شنیده بودم که بیچاره این پسر! دلم بهش میسوزه با همچین مادری. خدا به داد زنش برسه!