ـ با کی کار دارین؟
رنگ از صورتم پرید و برگشتم. مجید بود که از دیدنم جا خورده بود. هول شدم و به لکنت افتادم:
ـ س... سلام.
به گرمی جواب داد:
ـ سلام الهام خانم.
ـ ب... بخشید من...
ـ با سوگل کار دارین؟
از ته دل خدا را شکر کردم که به جای شکوه تندخو پسرش مجید پر از آرامش و خونسردی را مقابلم قرار داد.
ـ ب... بله با ایشون کار داشتم البته... اگه اجازه بدین... یعنی مادرتون اجازه بدن...
با لبخند محوی که روی لبش دائمی بود، گفت:
ـ الان صداش میکنم.
ـ ممنون می شم.
ـ بفرمایین داخل.
ـ نه مزاحم نمیشم.
عذرخواهی کرد و از در داخل رفت و نگاه من هم به دنبالش. نمیدانم چرا یکدفعه فکرم از امین به مجید معطوف شد. همیشه وقتی میدیدمش حس خاصی به سراغم میآمد. حسی زیبا که میدانستم جز عشق چیز دیگری نیست. هراسان اندیشیدم: «به چی فکر میکنی؟!... تو و اون؟!... تو و برادر سوگل؟!... شکوه سایه امین رو با تیر میزنه بعد تورو عروسش کنه؟!...»
ناگهان صورت سرد سوگل که با نگرانی همراه شده بود، مقابلم نمایان شد:
ـ سلام الهام.
ازا فکارم بیرون آمدم و به یاد امین افتادم. مضطرب شدم و گفتم:
ـ سلام سوگل جون.
شانهام را گرفت و گفت:
ـ بیا بریم اون طرف تا مادرم ندیدمون.
تبعیت کردم و به طرفی که گفت، رفتیم. پرسید:
ـ حال امین خوبه؟
ـ من اومدم از تو بپرسم.
دستش را روی سینه گذاشت و متعجب پرسید:
ـ از من؟!
ـ از دیشب ازش خبری نیست. تو رو خدا اگه ازش خبری داری بگو.
چهره سوگل نگران شد:
ـ من هیچ خبری ازش ندارم.
ـ چرا گوشیتو خاموش کرده بودی؟! دیشب یه سره داشتم بهت زنگ میزدم. فکر کردم با امینی.
ـ مادرم گوشیمو گرفته و بهم پس نمیده. تو منم نگران کردی. جایی دنبالش رفتین؟
ـ همسایهمون گفت قهر کرده و بر میگرده.
ـ اهل همچین کاری هست؟
با ناله گفتم:
ـ نه سوگل جون... نه... حالا باید چی کار کنیم؟
تلفن همراهم زنگ خورد و اسم مادرم را روی صفحه دیدم:
ـ بله؟
صدای مادرم از ته چاه در میآمد:
ـ الهام... بدبخت شدیم... امین خودکشی کرده و تو بیمارستانه...
قلبم هوری ریخت و گوشی از دستم به زمین پرتاب شد. سوگل وحشت زده پرسید:
ـ چی شده الهام؟! چی شده؟!
با رنگ و رویی پریده و صدایی خفه گفتم:
ـ امین... امین خودکشی کرده...
جیغ و داد سوگل به هوا برخاست. مجید با عجله از خانه بیرون دوید و با دیدن حال و روز ما دو نفر هول و دستپاچه شد.