اشتراکیمرضیه نعمتی

امین خندید و به طرف آشپزخانه رفت:

ـ هیچی. ناز نازیه دیگه.

کنجکاوی بیشتری نکردم و گفتم:

ـ من باید کم کم برم.

ـ کجا؟ تا منو دیدی داری می‌‌ری؟

ـ مامان خونه تنهاست.

ـ مگه بچه‌‌ست؟

امین با آستین‌‌های بالا زده به سمت گوشی تلفن رفت و گفت:

ـ الان زنگ می‌‌زنم می‌‌گم مامانم بیاد اینجا.

ـ نمی‌‌خواد دیوونه. یه روز دیگه میایم. امروزم من بی خبر اومدم.

ـ کار خوبی کردی. تو که بی خبر با خبر نداری. اینجا خونه خودته.

خندیدم. واقعاً امین خوش سر و زبان بود و با همین توانسته بود دل سوگل را با خودش همراه کند. سوگل و امین آنقدر اصرار کردند که در آخر با مادرم تماس گرفته شد تا برای شام به خانه امین بیاید.

شب همه دور هم بودیم و گفتیم و خندیدیم. آخر شب هم امین، من و مادرم را سوار اتومبیل مدل بالایش کرد تا ما را منزل برساند. مادرم در طول راه از زندگی امین می‌‌پرسید:

ـ از زندگیت راضی‌‌ هستی؟ کارت چه‌طوره؟

ـ همه چی خوبه. از این بهتر نمی‌‌شه مامان.

ـ شکوه باهات چه‌طوریه؟

ـ همون‌‌طوری خشک ولی من قلقشو می‌‌دونم. می‌‌رم خونه‌‌ش و انقدر باهاش شوخی می‌‌کنم که اخماش بالاخره باز می‌‌شه.

خندیدم:

ـ دیوونه.

ـ از پسر بزرگش چه خبر؟

ـ هر چه‌قدر که اون نیست کوچیکه هست. مجیدِ بدبختو کرده غلام حلقه به گوشش. هر کاری داره صدا می‌‌زنه مجید! سوگل می‌‌گه جوونی مجیدرو داره تباه می‌‌کنه. اخیرا هم گیر داده بره دختر خاله‌‌ش رو بگیره که اصلاً هیچ علاقه‌‌ای بهش نداره. باورتون نمی‌‌شه از عوض مجید از دختره خواستگاری کرده و جوابم گرفته. مجیدم مجلس خواستگاری نرفته و فشار مادره افتاده و کارش به بیمارستان کشیده...

مبهوتانه به امین که یک بند پشت فرمان حرف می‌‌زد، نگاه می‌‌کردم.

ـ سوگل می‌‌گه مثل اینکه دل مجید پیش کس دیگه‌‌ای گیر کرده. حالا دختره کیه خدا می‌‌دونه.

مادرم گفت:

ـ حالا مادره با مجید چی کار کرده؟

ـ جار و جنجال و دعوا راه افتاده. مجیدم برای این‌‌که احترام مادرشو نشکنه سوگل رو انداخته جلو. سوگلم هر چی دلش خواسته به مادره گفته که خیلی خودخواهه و داره مجیدرو زجر می‌‌ده. گفته از عوض مجید با خوانواده فریماه قول و قرار نذاره. شکوه خانمم تا چند روز با هیچ‌‌کدوم از بچه‌‌هاش حرف نمی زده و آخر مجید رفته از دلش در آورده و قضیه فیصله پیدا کرده.

مادرم دلسوزانه گفت:

ـ طفلکی!

ـ کی؟! مجید؟! تقصیر خودشه که انقدر مادریه. سوگل می‌‌گه فردا نمی‌‌تونه زنشو نگه داره انقدر که مطیع مادرشه.

ترس توی وجودم افتاد. چرا دل به چنین کسی بسته بودم؟! اما به یکباره امیدی به دلم راه یافت و با خودم گفتم: «من فرق می‌‌کنم. اگه اون منو دوست داشته باشه محبت منو با مادرش تقسیم می‌‌کنه.»