فصل5
امروز، روز هیجان انگیزی بود. مقابل آینه ایستادم و مقنعهام را مرتب کردم. کیف مشکیام را روی شانه انداختم و از اتاقم بیرون آمدم. مادرم در حال آماده کردن صبحانه بود.گونهاش را بوسیدم و گفتم:
ـ دست گلت درد نکنه مامان جون.
مادرم لبخند زد:
ـ بیدار شدی؟
روی فرش مقابل سفره نشستم و گفتم:
ـ از این به بعد باید این ساعت صبحونه بخورم. نمیخواد تو بیدار شی مامان جون. خودم درست میکنم.
ـ کارت سخت نباشه؟
ـ نه عزیزم! اگرم سخت باشه من از پسش بر میام! دخترتو نمیشناسی؟
خندید:
ـ امان از دست تو!
ـ مراقب خودت باشیا! قرصای قلبتم بخوریا!
ـ باشه خیالت راحت باشه.
صبحانهامان را خوردیم و بلند شدم.
ـ مامان جون کاری نداری؟
ـ خدا به همراهت! مواظب خودت باش!
ـ چشم.
صورت مادرم را بوسیدم و از خانه بیرون آمدم. سر خیابان، سوار اتوبوس شدم و به خاطر شلوغی از میلهها گرفتم و تا رسیدن به بیمارستان فکر کردم چطور وظیفهام را انجام دهم. بیمارستان که رسیدم، ساعت از هشت گذشته بود. به قسمت کارگزینی مراجعه کردم و گفتم:
ـ سلام. ببخشید من برای کار اومدم.
خانم قد بلندی در حال باز کردن یک پوشه نگاهم کرد:
ـ برای...
ـ منشی... فکر میکنم آقای سعادتمند در مورد من باهاتون صحبت کردند.
ـ آهان! بله... شما خانم برومند هستین؟
ـ بله.
ـ تشریف ببرید بالا و با خانم امیدی سر پرستار صحبت کنید.
ـ چشم.
از اتاق بیرون رفتم و از پلهها بالا رفتم. طبقه اول خیلی ساکت بود که باید هم این طور میشد چون داخل هر اتاق مریض بود و به آرامش احتیاج داشتند. چشمم به ایستگاه پرستاری افتاد و دو دختر که پشت میز نشسته بودند. با خودم فکر کردم: «یعنی خانم امیدی کدومشونه؟»
به طرفشان رفتم و گفتم:
ـ سلام. من برومند هستم. میخواستم با خانم امیدی صحبت کنم.
دختری که چهره گندمگون و لاغر و چشمان با محبتی داشت و بیست و هشت ساله نشان می داد با صدای شوخی گفت:
ـ خانم امیدی اینجا نیست.
دختر کناریاش که تپل و پر آرامش بود خندان گفت:
ـ اگه ببینیش فرار میکنی.
متعجب به دختر تپل گفتم:
ـ فرار میکنم؟!
دختر گندمگون خندید و به دوستش گفت:
ـ اذیتش نکن.
و رو به من گفت:
ـ شما منشی جدید هستین؟ منشیای که آقای سعادتمند معرفی کردن؟
ـ بله.
ـ همینجا باشین. الان خانم امیدی میان. رفتند تو یکی از اتاقا به بیمارا سر بزنن.
ـ شما پرستارین؟
ـ بله. با اجازتون.
اندیشیدم: «خانم امیدی چه شکلیه؟ نکنه مجید ازش خوشش میاد؟»
چهره زن قد بلند و هیکل داری از دور پیدا شد. دختر تپل با صدای بچگانه و با مزهاش گفت: