اشتراکیمرضیه نعمتی

فصل5

امروز، روز هیجان انگیزی بود. مقابل آینه ایستادم و مقنعه‌‌ا‌‌م را مرتب کردم. کیف مشکی‌‌ام را روی شانه انداختم و از اتاقم بیرون آمدم. مادرم در حال آماده کردن صبحانه بود.گونه‌‌اش را بوسیدم و گفتم:

ـ دست گلت درد نکنه مامان جون.

مادرم لبخند زد:

ـ بیدار شدی؟

روی فرش مقابل سفره نشستم و گفتم:

ـ از این به بعد باید این ساعت صبحونه بخورم. نمی‌‌خواد تو بیدار شی مامان جون. خودم درست می‌‌کنم.

ـ کارت سخت نباشه؟

ـ نه عزیزم! اگرم سخت باشه من از پسش بر میام! دخترتو نمی‌‌شناسی؟

خندید:

ـ امان از دست تو!

ـ مراقب خودت باشیا! قرصای قلبتم بخوریا!

ـ باشه خیالت راحت باشه.

صبحانه‌‌امان را خوردیم و بلند شدم.

ـ مامان جون کاری نداری؟

ـ خدا به همراهت! مواظب خودت باش!

ـ چشم.

صورت مادرم را بوسیدم و از خانه بیرون آمدم. سر خیابان، سوار اتوبوس شدم و به خاطر شلوغی از میله‌‌ها گرفتم و تا رسیدن به بیمارستان فکر کردم چطور وظیفه‌ام را انجام دهم. بیمارستان که رسیدم، ساعت از هشت گذشته بود. به قسمت کارگزینی مراجعه کردم و گفتم:

ـ سلام. ببخشید من برای کار اومدم.

خانم قد بلندی در حال باز کردن یک پوشه نگاهم کرد:

ـ برای...

ـ منشی... فکر می‌‌کنم آقای سعادتمند در مورد من باهاتون صحبت کردند.

ـ آهان! بله... شما خانم برومند هستین؟

ـ بله.

ـ تشریف ببرید بالا و با خانم امیدی سر پرستار صحبت کنید.

ـ چشم.

از اتاق بیرون رفتم و از پله‌‌ها بالا رفتم. طبقه اول خیلی ساکت بود که باید هم این طور می‌‌شد چون داخل هر اتاق مریض بود و به آرامش احتیاج داشتند. چشمم به ایستگاه پرستاری افتاد و دو دختر که پشت میز نشسته بودند. با خودم فکر کردم: «یعنی خانم امیدی کدومشونه؟»

به طرفشان رفتم و گفتم:

ـ سلام. من برومند هستم. می‌‌خواستم با خانم امیدی صحبت کنم.

دختری که چهره گندمگون و لاغر و چشمان با محبتی داشت و بیست و هشت ساله نشان می داد با صدای شوخی گفت:

ـ خانم امیدی اینجا نیست.

دختر کناری‌‌اش که تپل و پر آرامش بود خندان گفت:

ـ اگه ببینیش فرار می‌‌کنی.

متعجب به دختر تپل گفتم:

ـ فرار می‌‌کنم؟!

دختر گندمگون خندید و به دوستش گفت:

ـ اذیتش نکن.

و رو به من گفت:

ـ شما منشی جدید هستین؟ منشی‌‌ای که آقای سعادتمند معرفی کردن؟

ـ بله.

ـ همین‌جا باشین. الان خانم امیدی میان. رفتند تو یکی از اتاقا به بیمارا سر بزنن.

ـ شما پرستارین؟

ـ بله. با اجازتون.

اندیشیدم: «خانم امیدی چه شکلیه؟ نکنه مجید ازش خوشش میاد؟»

چهره زن قد بلند و هیکل داری از دور پیدا شد. دختر تپل با صدای بچگانه و با مزه‌‌ا‌‌ش گفت: