کپی ممنوع
🦋نویسنده ؟#مرو
.
پشت پرده های راز
#پارت_۱۱
چشم در سالن چرخاندم و به مامان بزرگ که به همراه بابا بزرگ و بقیه روی مبل‌های سلطنتی Lشکل کنار پنجره نشسته بودند، نگاه کردم. انگار عصبانی بودند. صورت‌های درهم‌کشیده و نگاه‌های سنگینشان، مثل تیری به قلبم نشست. دست‌هایم شروع به لرزیدن کرد و دلم خواست که ای کاش همان‌جا کوچه‌ی پشتی مانده بودم و هرگز برنمی‌گشتم. راهم را تا به سمت راه پله‌ها بردم، اما در یک حرکت ناگهانی، پشیمان شدم و به سمت مبل‌های Lشکل برگشتم. وقتی به نزدیکی آن‌ها رسیدم، سپهر و سهیلا گفتند: «یکتا اومد.» بقیه به سمت من چرخیدند و نگاهشان را به سمت من سوق دادند. آن نگاه‌ها، انگار نه انگار که من عضو این خانواده هستم؛ نگاه‌هایی پر از بازخواست و خشم. .
بابا بزرگ با عصبانیت از جا بلند شد و به سمتم خیز برداشت و با عصبانیت گفت:« مگه من نگفتم دیگه حق نداری کلاس زبان بریی؟» صدایش آنقدر بلند و تند بود که تمام سالن لرزید. تمام نگاه‌ها، با ترس و نگرانی، به بابا بزرگ دوخته شدند. ناخواسته عقب رفتم و پله‌ها را یکی یکی پایین آمدم. همه چیز آهسته می‌گذشت، انگار فیلم را روی آهسته پخش کرده باشند. وقتی به خودم آمدم که توی هوا معلق بودم، از ترس چشمم را بستم. دیگر هیچ چیز نمی‌دیدم، فقط صدای ضربان قلبم را می‌شنیدم که مثل طبل، در گوشم می‌کوبید.
اما یک دفعه با گرفتن بازویم و کشیده شدنم، چشمم را باز کردم. ببینم کیه ؟ با برادرم یاسین روبرو شدم. مات و مبهود زل زده بودم بهش که با لبخند به من نگاه می‌کرد و گفت: «نمی‌خوای به من سلام بدی؟ » تازه به خودم آمده و دیدم که دقایقی هست که به او خیره شده‌ام. نگاه خیره‌ام را از یاسین گرفتم و با بستن چشم‌هایم سعی کردم که به خودم مسلط باشم. نفس عمیقی کشیدم و سعی کردم قلبم را آرام کنم. داداش یاسین که دید جو سنگین است، دستم را گرفت و گفت: «بیا بریم. بیا بریم که دلم برات تنگ شده. باید از خودت بگی.» دستش را محکم دور دستم حلقه کرد و با همان لبخند همیشگی، آرام مرا از میان آن همه نگاه‌های سرد، به سمت پله‌ها هدایت کرد.
کپی ممنوع
🦋نویسنده ؟#مرو
پشت پرده های راز
#پارت_۱۲
همین‌طور که به سمت پله‌ها می‌رفتیم، گفت: «خب حالا بگو ببینم چیکار کردی که اینا برزخی هستن؟» نگاهم را به سمت یاسین که با لبخند و کنجکاوی خیره به من بود کشیدم. تمام تنش از دوشم برداشته شده بود، انگار که یاسین سایه‌ی محافظی بود که هیچ‌کس نمی‌توانست از او عبور کند. گفتم: «کاری نکردم اصلاً... اصلاً... اصلاً نمی‌دونم چه خبره؟!» و بعد نگاه گیج و مبهوتم را به او دوختم. واقعاً نمی‌دانستم چه اتفاقی افتاده. راستش را بخواهید، همان روز صبح هم همه چیز عادی بود و هیچ کس حرفی از کلاس زبان نزده بود. این غافلگیری، مرا حسابی شوکه کرده بود. یاسین نگاه کوتاهی به من انداخت و با لحن دلسوزی گفت: «خیلی خب. بیا بریم ببینم این چند وقته چی بهت گذشته که اینطوری شدی!» صدایش پر از مهربانی بود، همان مهربانی‌ای که همیشه در تمام سال‌های دوری، دلم برایش تنگ شده بود خیلی وقت بود که ندیده بودمش و بعد از مرگ بابا به او احتیاج داشتم !
--------------------------------------------------
یاسین