( سال ۱۳۹۶ آمدن یاسین!)
کلاس چهارم دبستان بودم. آن روزها مثل همیشه از مدرسه به خانه بازگشتم. برای اینکه باز نخوام با شهراد روبرو بشوم، به اتاقک ته باغ رفتم و مقداری استراحت کردم. هوای باغ، تازه و خنک بود و صدای پرنده‌ها، آرامش عجیبی به من می‌داد. اما دلم آرام نبود؛ می‌دانستم که اگر شهراد مرا ببیند، باز هم آن حرف‌های تکراری را خواهد زد و من حوصله‌ی شنیدنش را نداشتم. بعد از پوشیدن مانتوی یاسی و همراه با مقنعه و چادرم، به سمت دری که کنار اتاقک و ته باغ قرار داشت رفتم و از کوچه‌ی پشتی سر درآوردم. راه آموزشگاه زبان را در پیش گرفتم. قدم‌هایم روی آسفالت گرم خیابان، تند و محکم بود؛ انگار می‌خواستم از تمام نگرانی‌هایم فرار کنم. نسیم ملایم عصر، گوشه‌های چادرم را تکان می‌داد و من با عجله به سمت کلاس می‌رفتم.
بعد از دو ساعت که سر کلاس بودم، به سمت مقصد خانه راه افتادم. ذهنم پر بود از کلمات جدیدی که یاد گرفته بودم و شعرهایی که معلم برایمان خوانده بود. به سمت در اصلی عمارت حرکت کردم و وارد خیابان اصلی شدم. به در عمارت که بزرگ و قهوه‌ای‌رنگ بود خیره شدم. بالای آن دو قو زیبا و خوش‌تراش گذاشته بودند که انگار از ورود مهمانان استقبال می‌کردند. همیشه دیدن این قوها، حس غرور عجیبی به من می‌داد، اما امروز، نگاهم به آنها سنگین‌تر از همیشه بود. به سمت زنگ در رفتم و زنگ را زدم. صدای زنگ، در فضای آرام حیاط پیچید. بعد از گذشت زمان کوتاهی، آقا باقر، دربان عمارت، آمد. وقتی مرا دید، لبخند کوتاهی زد و گفت: «سلام دخترم!» لبخندی زدم و گفتم: «سلام عمو باقر. چه خبر؟ خوبی؟» لبخندی زد و گفت: «کجایی؟ بیا که همه دنبالت می‌گردن!» با چشم‌های درشت شده گفتم: «دنبال من؟! آخه برای چی؟» اما آقا باقر فقط شانه‌هایش را بالا انداخت و با نگاهی پر از معنی، راه را برایم باز کرد.
زود و با عجله به سمت عمارت پا تند کردم. روی سنگ‌فرش‌های گردی که اطراف هر کدام با چمن تزئین شده بود، قدم برداشتم. صدای کفش‌های پاشنه‌دارم در فضای ساکت حیاط، مثل ضربان قلب تپنده‌ای بود که خبر از اتفاقی می‌داد. باغچه‌های کنار راه پر از گل‌های رنگارنگ بود که عطرشان در هوا پیچیده بود، اما من هیچ کدام را نمی‌دیدم؛ چشم‌هایم فقط به در بزرگ عمارت دوخته شده بود. همراه با صدای کفش‌های پاشنه‌دارم به عمارت رسیدم و به پله‌های عمارت رسیدم. پله‌های بزرگ و انبوهی که از دو سمت به در اصلی می‌رسیدند، مثل دو بازوی باز شده، مرا به درون دعوت می‌کردند. به در بزرگ و چوبی خیره شدم و بعد از گرفتن نفس بلند، به سرعت از آنها بالا رفتم و در بزرگ و شیشه‌ای را هل دادم و به داخل رفتم. سرمای خنک سالن، به استقبالم آمد و صدای قدم‌هایم در فضای بلند سقف، طنین‌انداز شد.