نگاهش را از صورت مظلوم یکتا گرفت و با هم از پله‌ها گذشتیم. عمارت از وقتی که نبودم خیلی تغییر کرده بود. راه‌روها تازه‌سازی شده بودند و دیوارها رنگ تازه‌ای داشتند. اما بوی همیشگی چوب و عطر گلاب، هنوز در فضا پیچیده بود. با هم به سمت اتاق یکتا رفتیم. در اتاق را باز کردیم و وارد شدیم. اتاق با تم یاس و صورتی بود. ترکیب این دو رنگ، همیشه به من حس آرامش می‌داد. تخت نزدیک پنجره گذاشته بود و در کنارش یک میز عسلی بود که روی آن یک آباژور مشکی با طرح‌های ستاره و ماه حک شده بود گذاشته شده بود و دو عدد کتاب داستان کنارش بودند. نگاهم را در اتاق چرخاندم. یک مبل دوازده متری که وسط اتاق بود و کف اتاق خالی بود. جای خالی اسباب‌بازی‌های قدیمی، یادآور روزهای کودکی‌ام بود. نگاهم به سمت دیگه خورد: کمد، میز تحریر و میز آرایش سمت دیگر اتاق بود. پرده طرحی از ستاره و شب بود که وقتی نور غروب به آن می‌تابید، انگار آسمان شب در اتاق مهمان می‌شد.
نگاهم به یکتا خورد که چادرش را در نیاورده بود هنوز و مات و مبهوت به یک جا خیره شده بود و خستگی از سر و صورتش می‌بارید. سمت تخت بردمش و کمک کردم چادرش را در بیاورد و کنارش و با فاصله نشستم و گفتم: «یکتا جونم...» اما جواب نداد. دوباره گفتم: «آبجی کوچیکه؟» هنوز چیزی نمی‌گفت. فقط به نقطه‌ای خیره شده بود که انگار خاطراتش در آن قفل شده بودند. دستم را روی شانه‌اش گذاشتم و آرام تکانش دادم. چشم‌هایش پر از اشک شد و ناگهان، بغضش ترکید و صورتش را در دستانش پنهان کرد. همان‌جا نشستم و دستی به موهایش کشیدم، بی‌آنکه حرفی بزنم. می‌دانستم که این سکوت، بهترین پناهگاهی است که یک برادر می‌تواند برای خواهرش باشد.
کپی ممنوع
🦋نویسنده ؟#مرو
پشت پرده های راز
#پارت_۱۳
اما عکس‌العملی نشان نداد. دستانم را به دستش که روی زانویش مشت شده بود گذاشتم. یک دفعه بلند شد و ترسیده به دیوار تکیه زد!
دستم را جلوش گرفتم و گفتم:
– آروم منم! خوبی؟ تو چرا اینطوری شدی؟!
سرش را به چپ و راست تکان داد و با لحنی غمگین گفت:
– هیچیم نیست. حالم خوبه!
آرام به سمتش رفتم و در دو قدمی او ایستادم و با لحنی که می‌لرزید گفتم:
– خوبی؟
با کمی مکث دوباره با عصبانیت گفتم:
– آره... آره... معلومه که خوبی. آنقدر خوبی که صورتت شبیه گچ شده.
بعد دستش را گرفتم و روی صندلی نشاندم و با بغض ادامه دادم:
– آبجی بگو، بگو چی شده که اون پایین اونا اینطوری می‌کنن و تو حالت اینه؟!