بیبینسا انگار اصلاً حرفهای رد و بدلشده را نشنیده بود. چشمانش که هنوز پر از اشک بود، ناگهان برق زد. قرآن را کنار گذاشت و با شادیای که سالها ندیده بودمش، از جا بلند شد و به سمت حیاط رفت.
#نیمهیروشنباغ🩵
#پارت12
از روی ایوان میشد دید. پریرخ، اقا منوچهر و همسرش لعیا تازه از در حیاط وارد شده بودند. لباسهایشان کمی چروک و گردآلود بود، اما همه سالم بودند. پریرخ اولین کسی بود که چشمهایش به بیبی افتاد. دستش را بالا برد و فریاد زد، اما صدایش در گلو شکست.
بیبینسا و حشمتخان دست هم را گرفتند.
پیرزن و پیرمرد دوشادوش هم از چند پلهای که ایوان را به حیاط میرساند پایین رفتند. قدمهایشان میلرزید، اما انگار هیچچیز نمیتوانست جلویشان را بگیرد. بچهها هم به قدمهایشان سرعت دادند. فاصلهی نچندان کوتاه حیاط در چند ثانیه طی شد.
و بعد همه چیز در هم آمیخت.
گریه و خنده. بغلهای محکم. روبوسیهای پشتسرهم. بیبی صورتش را روی شانهی منوچهر گذاشت و بلند بلند گریه کرد. حشمتخان دختر و عروسش را در آغوش کشید و روی سرشان را بوسید. پریرخ بعد از کمی رفع دلتنگی با خانواده به سمت ایوان آمد، پریچهرخانم با وجود تمام سردی ظاهریاش در برابر خانواده مهربانتر از چیزی بود که نشان میداد، سخت خواهرش را در آغوش کشید.
لحظاتی بعد، پریرخ سمت من آمد و بدون هیچ کلمهای مرا محکم در آغوش گرفت. بوی خاک و بنزین و خستگی از لباسش میآمد، اما من فقط نفس عمیقی کشیدم و چشمهایم را بستم.
-خداروشکر… خداروشکر که همهتون سالمین…
لعیا حالا در آغوش بیبی جای گرفته بود و بیبی وسط گریههای بیامانش شکرگزار سلامتی فرزندانش هم بود.
حشمتخان کمی عقب ایستاده بود. دستش روی شانهی منوچهر بود، اما دیگر آن رنگ پریده و آن اضطراب سنگین از چهرهاش رفته بود. شانههایش صافتر شده بود و برای اولینبار بعد از دو روز، آرامش و جدیت چهرهاش برگشته بود. همان جدیتی که سالها همه از آن حساب میبردند. انگار با دیدن بچههایش، ترس از دلش بیرون رفته بود و صلابت قدیمیاش دوباره جای خودش را پیدا کرده بود.
من هنوز پریرخ را در آغوش داشتم که صدای بیبی بلند شد:
-بریم تو… بیاین تو خونه… خستهاید…
لعیا و بیبی همراه با منوچهر و حشمتخان به سمت ایوان قدم برداشتند.
#نیمهیروشنباغ🩵
#پارت13
پریرخ دستم را سفت فشرد. چشمانش سرخ بود و خستگی از سر و رویش میبارید.
-خوبی؟
نگاهم کرد. چند پلک پشت سر هم زد.
چشمانش دو دو زد. دستانش یخ بود.
خوب نبود… بد که نه، اصلا افتضاح بود!
-پریرخ؟ پریجان؟
سرش را ارام ارام تکان داد:
-وحشتناک بود… نمیتونی تصور کنی…گوشام هنوز میسوزه… اخر زمان شده بود تهران…