اشکش چکید!
-فکر کردم میمیرم… بدون دیدن مامان بابام… فرودگاهم زده بودن نگاه داداش و زنداداش بودم.
دستش را فشردم و به طرف اتاق حلش دادم.
-بیا بریم تو اتاقت عزیزم.
- ابجی ماهرخ چی؟ خبری ازش نشد؟
سرم را به نشانهی نفی تکان دادم. تا ماهرخخانم جواب نمیداد، شاید این عمارت رنگ سر و سامان قبل را به خود نمیگرفت.
-تو فعلا بشین یه استراحت بکن، به هیچی فکر نکن خب؟
پلک زد. لباس هایش را کند و روی تخت دراز کشید.
سرم را فشردم. این همه بلا چه بود دیگر؟
#نیمهیروشنباغ🩵
#پارت14
پا درون هال گذاشتم. بیبی که دست پسرش را در دست داشت و قربان صدقهاش میرفت. با دیدنم دست از کارش برداشت و گفت:
-پریرخ چطوره مادر؟
-خسته بود، فعلا یکم دراز کشیده تا استراحت کنه.
بیبی سر تکان داد:
-مرضیه رو صدا کن یه چایی بریزه لعیا جان و منوچهرم بخورن برن استراحت کنن.
پریچهرخانم بلافاصله بعد از مادرش گفت:
-مرضیه نه… خودت اگه میشه زحمتش رو بکش.
بله ای ارام گفتم و به طرف اشپزخانه رفتم. پریچهر زن دقیقی بود، اخلاق خشک و مقرراتیای داشت و این را می توانستم به راحتی درک بکنم که چقدر تحمل مرضیهای که ویژه شاخص اخلاقیاش بعد از مهربانی خالهزنک بازی و خبرچینی و دخالت بود، برایش دشوار و غیرقابل پذیرش بود!
چای در این خانه همیشه تازه دم و به راه بود، حتی در این وانفسا هم.
چای را درون لیوان های دسته دار و بزرگ ریختم. اینجا کسی اهل چای فنجانی و استکان کمرباریک نبود، چای یک اعتیاد خوب محسوب میشد!
چای را در سالن چرخاندم و همه بدون استثنا چایشان را برداشتند. معذب زبان روی لب کشیدم و خواستم طرف اشپزخانه بروم که بیبی بغل دست لعیاخانم را نشان داد و گفت:
-بیا مادر، بیا بشین… بیا که توام خسته شدی حسابی این دو روز.
#نیمهیروشنباغ
#پارت15🩵
لبخندی تصنعی زدم. من هنوز برای این جمع پذیرفته شده نبودم، یا حداقل برای پریچهرخانم، که با نگاه هایش حالم را میگرفت، پس به اصرار بیبی مقاومت کردم:
-بیبی جان من میرم پیش پری، با اجازه.
-برو عزیزمادر… برو.
حشمت خان سری به تایید تکان داد. و با من با اجازه گویان به طرف اتاق رفتم.
پریرخ خواب بود و رد اشک را میشد در صورتش دید.
موبایلم را برداشتم. لیست تمام تماس های اخیرم با پریرخ و ماهرخ خانومی بود که هنوز جواب نمیداد.
در دل بیبی بی شک رخت میشستند.
با یاد اوری امیرحسین ناگهان چشانم برق زد. شمارهاش را گرفتم و بعد چند بوق صدایش در موبایل پیچید:
- الو؟ امیرحسین جان؟
-چطوری خاله؟
ناخدااگاه لبخند زدم. من خالهاش بودم، او همیشه مرا مثل پریرخ خالهی خود میدید.