پیرمرد با همان اخم های درهمش گفت:
-نگران نباش خانم، به چند نفر گفتم دنبالشون بگردن. چیزی نمیشه.
پریچهرخانم به من نگاه کرد و به همان سردی همیشه گفت:
-براشون دوتا لیوان اب بیار لطفا.
زیرلب بله‌ای گفتم و به طرف اشپزخانه رفتم. دو لیوان اب ریخته به طرف ایوان رفتم. پایم را از هال درون ایوان نگذاشته بودم که مش حیدر بی‌ملاحظه در چوبی حیاط را محکم کوبید و در را باز کرد و بعد از ورودش تازه انگار که چیزی یادش امده باشد تند تند گفت:
-یاالله، یاالله… ببخشید…. خانم … اقا…. میگم که….
و امدن دوباره‌ی مرضیه حرفش را قطع کرد و روح را هم از تن من برد!
بی‌بی اینبار تحمل نکرد و گفت:
- مرضیه به جان منوچهرم اگه اومدی بازم خبر بد بدی…
مرضیه با همان لپ های گل انداخته تند تند میان حرف بی‌بی پرید و گفت:
-نه خانم… مشتلق… مشتلق بده! بچه ها…پری جان یه لب اب بده من مردم…
#نیمه‌ی‌روشن‌باغ🩵
#پارت11
پریچهرخانم هنوز لیوان آب را از دستم نگرفته بود که مش حیدر لیوان را در سینی قاپید و نگاه پریچهرخانم افتاد به در چوبی حیاط که مش‌حیدر با بی‌ملاحظگی‌اش آن را محکم کوبیده بود و هنوز هم کمی تاب می‌خورد. ابرویش را بالا انداخت و با همان لحن سرد و کنایه‌آمیزش رو کرد به حشمت‌خان و بی‌بی‌نسا:
-یه فکری به حال این در باید کرد. قفلش هرز شده هر کی می‌تونه بره و بیاد!
مش‌حیدر که انگار منتظر چنین حرفی نبود، سریع و با حول و ولا خودش را جمع‌وجور کرد، جمله‌ای دست و پا شکسته سرهم کرد و گفت:
-دل‌نگرون نشین خانوم، اینجا کسی جز خودمون آمد و شد نداره. کاملاً تحت اختیار خودمونه. خیالتون راحت.
خنده‌ی کوچکی که تا پشت لب‌هایم آمده بود را پس زدم، امروز روز مش‌حیدر نبود، این از پریچهرخانم و آن هم از غلامرضا که هرکدام به نحوی او را مورد آماج جملات خود قرار داده بودند.
پریچهرخانم چشم‌هایش را در کاسه چرخاند، نفسش را با شدت از بینی بیرون داد و دیگر چیزی نگفت. فقط لیوان آب را گرفت و پشت به ما ایستاد، انگار که دیگر حوصله‌ی هیچ‌کس را نداشت.
مرضیه لبی اب خورد و گفت:
-خانم جان… بچه ها اومدن! بچه هاتون!
ناگهان سرجایم خشک شدم. انگار متوجه‌ی حرف مرضیه نشده بودیم؟! امده بودند ؟
من همان‌جا کنار ستون ایوان ماندم. نگاه کوتاهی به حیاط و دری که پریچهرخانم بابتش اظهار نگرانی کرد انداختم، نگرانی‌اش بی‌مورد بود چون از وقتی به یاد داشتم این در زمان باز شدن تاب داشت و مسبب اصلی این تاب هم کسی نبود جز مش‌حیدر که امنیت باغ را تضمین میکرد.