#1
ساعت روی داشبورد، از نیمه‌شب گذشته بود و نشانک قرمز رنگ عدد ۱۲:۴۰ را نشان میداد
مرد با یک دست فرمان را گرفته بود و از آینه وسط نگاهی به صندلی عقب انداخت. روی چهره دخترش ثابت شد و با لحنی که سوخی در آن آمیخته بود گفت:
_ ببینم، دخترم خوابیده یا بیداره هنوز؟
دختر سرش را از پنجره جدا کرد و چشمانش را از طریق آینه به پدرش دوخت کمربند را روی سینه‌اش آزادتر کرد.
_ بیدارم.مگه میشه با این صدای بارون آدم بخوابه!
پدرش تک خنده ای زد.
مادر نیم چرخی روی صندلی شاگرد زد و نگاهش را به عقب دوخت.
دستی روی موهای دخترش کشید.
_ یکم بخواب عزیزم چیزی نمونده برسیم.
سپس نگاهی به همسرش انداخت.
_ بابا هم از ظهر تا حالا پشت فرمونه، خسته‌ست.
مرد این بار پوزخندی زد، دستی به ته ریشش کشید و با دست دیگر درجه‌ی صدای ضبط را کمی بلندتر کرد.
_ من! اتفاقا که سرحالم
و شروع کرد به همراهی با آهنگ.
ماهور لبخند شیطنت‌آمیزی زد و کمرش را به سمت جلو خم کرد.
_ اینم از بابا... پس رسیدیم لطفاً بستنی من یادتون نره
زن هم خندید و سری به نشان تاسف تکان داد.
_ توی این بارون و نصف‌شبی بستنی؟
ماهور لبخندش را کش داد و سعی کرد کمی خودش را جلو بکشد تا قاب جلویش را ببیند.
صدای کوبیده شدن قطره ها روی سقف فلزی هر لحظه بیشتر می‌شد. برف پاک‌کن به تندی روی شیشه حرکت می‌کرد.
کیوان لب از لب باز کرد و خنده عمیقی کنج لبش نشاند اما کلام هنوز از دهانش بیرون نیامده بود که دور قوی و بزرگ چشمانش را زدند. انگار در نیمه شب آفتاب طلوع کرده باشد.
ناگهان ترمز ماشین به سفتی گرفته شد. چرخ ها با صدای گوش خراشی روی آسفالت خیس کشیده شدند. نفس هر سه‌شان بند آمد بود.
_ لعنتی...
فرمان در دستش قفل شد. میدانست دیگر کنترل آن فایده ندارد
#2
در یک لحظه بعد دیگر ماشین شبیه ماشین شد. آذین دستانش را به زور جلوی سینه‌اش گرفت. کامیون با چنان سرعتی کوبیده شده بود که ماشین بعد از چند دور چرخیدن بالاخره متوقف شد.
چیزی قفسه سینه زن را شکافت و نفسش را گرفت.قطره های اشک با خون قاطی می‌شدند و مرد با صورتی خونی روی سقف برعکس افتاده بود.
پلک‌های آذین رفته رفته بسته شدند و آخرین نگاهش را به روی دخترش دوخت و چشمانش را برای همیشه بست.
باران امان نمی‌داد و دودی که از روی کاپوت بلند می‌شد در هیاهوی خیابان گم می‌شد.
اما خیابان لال شده بود. نه عابری و نه ماشینی...
تنها صدایی تلفیق شده هس‌هسِ بخار داغی بود که از جلوی کامیون متوقف‌شده بالا می‌رفت و ریزش یکنواخت باران که از لابه‌لای لبه‌های تیز شیشه‌خرده‌ها به داخل می‌چکید. قطره‌های آب، روی آسفالت خیس با خطوط غلیظ و سرخی که از لای به لای آهن جاری شده بود، گره می‌خوردند.
پلک‌های ماهور روی هم لرزید و باز شد. همه‌چیز وارونه بود. نوار پهن کمربند دور سینه‌اش گره خورده بود و همراه با هر نفس، بوی تیز بنزین و داغی دود ریه‌هایش را می‌سوزاند. هندزفری. چند وجب آن‌طرف‌تر، عروسک پارچه‌ای اش روی آسفالت، آغشته به گل و لای افتاده بود و درد تمام جانش را گرفته بود. اما نه دردناک تر از چیزی که مقابلش می‌دید.
«مـ... مامان؟»
هیچ صدایی از صندلی جلو نیامد. فقط دستی بی‌حرکت روی آسفالت خیس پهن شده بود و باران روی انگشتانش می‌کوبید.
سکوتی خفه و ترسناک تمام وجودش را چنگ زد. چشمانش گرد شد، لب‌هایش شروع به لرزیدن کردند و گرما و سوزشِ مایعی گرم را بالای ابروهایش حس کرد. خونی سرخ و غلیظ از پیشانی‌اش راه افتاد، از لبه‌ی پلک‌هایش گذشت و دید تار پیش رویش را به پرده‌ای از داغی و سرخی تبدیل کرد.
بغض حنجره‌اش را فشار میداد. داغی اشک‌ها با سرخی خون روی گونه‌هایش قاطی شد.
«مـامان... بابا...»
صدا توی گلویش شکست. نفسش بالا نمی‌آمد و هر دم، ریه‌هایش را با بوی بنزین می‌سوزاند. لرزش بدنش شدیدتر شد و ناگهان صدای گریه‌اش خفه و لرزان بالا آمد، تبدیل به هق‌هق‌های پیاپی‌ای شد که کابین له‌شده را پر کرد.
دست‌های کوچکش بی‌رمق روی آسفالت لغزیدند. تاریکی سرخی پرده‌ی چشمانش را کلفت‌تر کرد، صداهای بیرون کوبش باران و بخارِ کامیون کم‌کم دور و دورتر شدند... تا اینکه سرش کج شد و در سیاهی مطلق فرو رفت.
#سه
انگشت‌های باریک کیمیا بی‌قرار روی هم می‌لغزیدند. کمی روی میز خم شد و نگاهش را دوخت به دختری که از چند دقیقه پیش، بدون اینکه حتی یک بار سر بلند کند، غرق پرونده‌ها بود.
«مامان گفت امشب همه دور هم شام بخوریم. منم گفتم اگه خودم نیام دنبالت، تا نصفه‌شب همین‌جا می‌مونی.»
چند ثانیه سکوت بینشان افتاد؛ سکوتی که فقط با صدای تند تایپ کردن و نفش‌هایشان داخل اتاق شکسته می‌شد.
«خیلی بدبین شدی.»
کیمیا ابروهایش را بالا انداخت و دست به سینه شد.
«بدبین؟ دفعه‌ی پیش گفتی ده دقیقه دیگه میام، آخرش یه ساعت و نیم بعد از بقیه از شرکت زدی بیرون!»
لبخند کمرنگی گوشه‌ی لب‌های ماهور نشست؛ آن‌قدر کوتاه که اگر حواس کسی نبود، شاید اصلاً ندیده می‌ماند. بالاخره نگاهش را از صفحه‌ی مانیتور گرفت و به صورت منتظر روبه‌رویش دوخت.
«باشه، میام. فقط یه کم صبر کن.»
چشم‌های کیمیا برق زد.
«واقعاً؟ بدون بحث و دعوا؟»
«زیاد ذوقت رو نشون نده.»
کیمیا خنده‌ای زیر لب کرد و خودش را روی کاناپه انداخت.
«وای، باورم نمیشه! از وقتی اومدم دارم توی ذهنم تمرین میکنم چطوری راضیت کنم.»
ماهور پوزخند کمرنگی زد و دوباره نگاهش را به مانیتور برگرداند.
«فکر کنم باید یه دوره‌ی تخصصی بگذرونی.»
«نه، فکر کنم باید شرکت رو ازت بگیرن!»
صدای خنده‌ی کوتاهی برای چند ثانیه فضای خشک اتاق را شکافت.
با کلیک آرامی، صفحه‌ی مانیتور خاموش شد و نور آبی‌رنگش از صورت ماهور کنار رفت. دستش را بالا برد و گردنش را کمی ماساژ داد. تمام روز را میان پرونده‌ها، جلسه‌ها و راهروهای سرد شرکت گذرانده بود و حالا خستگی از تک‌تک حرکاتش می‌بارید.
زونکن قطور را داخل کمد گذاشت، در را بست و کلید را چرخاند.
«بریم؟»
#چهار
کیمیا که انگار منتظر شنیدن همین یک کلمه بود، سریع از جا پرید و کیفش را از روی کاناپه برداشت.
«من از بیست دقیقه پیش آماده بودم،این تویی که دل نمی‌کنی از اینجا!»
ماهور کیفش را روی شانه انداخت و با خونسردی گفت:
«حسودی نکن.»
«به شرکت؟ محاله!»
هر دو از اتاق بیرون آمدند. راهروی طولانی تقریباً خالی شده بود و نور زرد چراغ‌ها روی سرامیک‌های براق می‌درخشد. صدای تق‌تق کفش‌هایشان در سکوت طبقه می‌پیچید.
آسانسور با صدای آرامی باز شد. وارد شدند و درهای فلزی پشت سرشان بسته شد.
کیمیا به عددهای روشن بالای در خیره شد و بعد، یواشکی نگاهی به صورت خسته‌ی کنارش انداخت.
«راستی، فردا هم میای شرکت؟»
ماهور بدون اینکه نگاهش کند، ابرویی بالا انداخت.
«چطور؟ دلت برام تنگ میشه؟»
لبخند روی لب‌های کیمیا نشست، اما خیلی زود خودش را جمع کرد و نگاهش را به روبه‌رو دوخت.
«ابدا... فقط می‌خواستم بدونم شام فردا رو هم باید بیام دنبالت یا نه.»
درهای آسانسور باز شد و هوای خنک پارکینگ به صورتشان خورد. چند قدم جلوتر، چراغ‌های ماشین دوبار در تاریکی چشمک زدند.
ماهور سمت راننده نشست و استارت زد. صدای بم موتور در فضای خلوت پارکینگ پیچید. کیمیا کمربندش را بست و سرش را به شیشه تکیه داد.
نگاهش به خیابان تاریک روبه‌رو بود، اما ته دلش خوشحال بود؛ خوشحال از اینکه بالاخره بعد از مدت‌ها، توانسته بود خواهرش را چند ساعت از میان آن همه پرونده و جلسه بیرون بکشد.
#پنج
پیچ‌درپیچ‌های شهر را یکی‌یکی پشت سر گذاشتند. چراغ‌های زرد خیابان، مثل قطره‌های عسل روی شیشهٔ ماشین می‌لغزیدند و محو می‌شدند. کوچه‌ها باریک‌تر و خلوت‌تر می‌شدند تا اینکه بالاخره، در انتهای آخرین کوچه، عمارت از دل تاریکی سر برآورد. نمای سیاه و طلایی‌اش زیر نور مهتاب، بی‌صدا و باشکوه می‌درخشید؛ انگار که سال‌ها منتظر همین نگاه ایستاده باشد.
با زدن دکمهٔ ریموت، درِ آهنیِ سنگین با ناله‌ای آرام به کناری خزید. حیاط پیش رویشان کش آمد؛ راهرویی طویل و سنگ‌فرش‌شده که درختان کهنسال از دو سو، شاخه‌هایشان را مثل سقفی سبز روی آن گسترانده بودند. بعضی از این درخت‌ها پیش از همهٔ ساکنان این خانه، اینجا نفس کشیده بودند. ته حیاط، آن طرف حوض فیروزه‌ای، پنجرهٔ خانهٔ کوچک پروانه و اسماعیل پیدا بود؛ تاریک، یعنی هنوز برنگشته بودند. ماشین آرام زیر سایه‌بان بزرگِ گوشهٔ حیاط ایستاد. با خاموش شدن موتور، سکوتی غلیظ مثل مه روی باغ فرود آمد.
از ماشین که پیاده شدند، صدای قفل شدن درها مثل نقطه‌ای در انتهای یک جمله، توی آن سکوت پیچید. ماهور مکثی کرد. نسیم خنکی از میان شاخه‌ها گذشت و چند برگ خشک روی زمین چرخاند.
«چرا این‌قدر اینجا تاریک و ساکته؟»
کیمیا شانه‌ای بالا انداخت:
«نمی‌دونم... حتماً یادشون رفته قبل رفتن چراغای حیاطو روشن کنن.»
بعد قدم‌هایش را بلندتر برداشت؛ صدای کفش‌هایش روی سنگ‌فرش ورودی، ضرب‌آهنگی شاد و آشنا ساخت. دستش را روی مانیتور ورودی کشید. صفحه روشن شد، نور آبی کمرنگش صورتش را برای لحظه‌ای نقاشی کرد. رمز را زد. در با همان صدای همیشگی باز شد.
«مامان؟... مامان کجایی؟»
صدا از طبقهٔ بالا آمد، قبل از اینکه قدم‌ها پیدایشان شود:
«اینجام! چرا داد می‌زنی دختر؟»
آذر از بالای پله‌ها پیدایش شد. یک دستش به نرده بود و دست دیگرش گوشی موبایل را نگه داشته بود. چشمش که به ماهور افتاد، اخمِ ساختگی‌اش باز شد و جای خودش را به یک لبخند واقعی داد. از پله‌ها آمد پایین، بی‌عجله، همان طور که گوشی را می‌گذاشت توی جیب شلوارش.
«سلام. بالاخره تونست از شرکت بکندت بیرون؟»
ماهور گوشهٔ لبش کمی بالا رفت:
«با هزار بدبختی.»
آذر خندهٔ کوتاهی کرد و نگاهی به صورتش انداخت، نه از آن نگاه‌های طولانی و پرحسرت، فقط یک براندازِ سریعِ مادرانه:
«دست کیمیا درد نکنه. خب... برید سریع لباس‌هاتونو عوض کنین بیایید پایین، شام حاضره.»
کیمیا که داشت کتش را از تنش درمی‌آورد، نگاهی به اطراف انداخت:
«پروانه و عمو اسماعیل رو ندیدم. کجان؟»
آذر همان طور که به سمت آشپزخانه راه می‌افتاد، گفت:
«رفتن خرید، الان دیگه برمی‌گردن. زود باشین شام سرد نشه.»
#شش
کیمیا پله‌های چوبیِ روبه‌روی ورودی را دوتا یکی بالا رفت و با همان عجله خودش را به اتاقش رساند.
ماهور اما آرام‌تر قدم برمی‌داشت. خستگیِ چند روزِ گذشته بالاخره فرصت کرده بود خودش را نشان بدهد. اشتباهات پیش‌آمده در شرکت، چند شب بی‌خوابی و ساعت‌های طولانی کار، تمام انرژی‌اش را گرفته بود. از آن آدم‌هایی نبود که بتواند کاری را نصفه رها کند؛ تا وقتی همه‌چیز سر جای خودش قرار نمی‌گرفت، ذهنش هم آرام نمی‌شد.
در اتاقش را باز کرد. بوی آشنای عطرش که با رایحه‌ی چوب و لباس‌های تمیز اتاق درهم آمیخته بود، ناخودآگاه لبخندی روی لبش نشاند. انگار فقط همین چند متر، تمام شلوغی بیرون را پشت در نگه می‌داشت.
اورکتش را روی صندلی انداخت، دمپایی‌های روفرشی را پوشید و خودش را روی تخت رها کرد. سرمای ملایم ملافه‌ها خستگی تنش را کمی عقب راند. چند ثانیه همان‌طور بی‌حرکت به سقف خیره ماند و اجازه داد سکوت اتاق، ذهنش را از هیاهوی شرکت خالی کند.
هنوز چشم‌هایش کامل بسته نشده بود که یاد صدای آذر افتاد: «زود بیاید پایین!»
لبخند کمرنگی زد. «حتی پنج دقیقه هم بهم استراحت نرسید...»
از جا بلند شد، لباس‌های رسمی‌اش را با یک ست راحت خانگی عوض کرد و به حمام رفت. آب خنک که روی صورتش نشست، انگار خواب و خستگی را چند قدم عقب راند. آرایشش را پاک کرد، طبق عادت روتین همیشگی پوستش را انجام داد و با دیدن صورت ساده و بی‌آرایشش در آینه، احساس کرد بالاخره خودش شده است.
همین که در اتاق را باز کرد، بوی غذا زودتر از هر چیز به استقبالش آمد. صدای خنده‌ی کیمیا با تق‌تقِ بشقاب‌ها و هم خوردن قاشق‌ها در هم پیچیده بود و خانه را از آن سکوت همیشگی بیرون آورده بود.
ماهور بی‌اختیار نفس عمیقی کشید. انگار تمام خستگی راه را همان پشت در جا گذاشت. با لبخندی واقعی از پله‌ها پایین رفت.
چشمش که به میز افتاد، ابروهایش بالا پرید.
«وااای... این همه غذا؟!»
آذر که بشقابی در دست داشت، نیم‌نگاهی به او انداخت و با همان لحن محکم اما پر از محبت گفت: «به‌جای ذوق کردن، بیا کمک.»
کیمیا خندید. «ببین... هنوز نرسیده شروع شد!»
ماهور خنده‌ی کوتاهی کرد، آستین‌هایش را بالا زد و کنارشان ایستاد. سه‌نفری ظرف‌های آخر را روی میز چیدند و چند دقیقه بعد، دور سفره‌ای نشستند که گرمایش، بیشتر از غذا، از حضور خودشان می‌آمد.
#هفت
کمی از شروع غذا گذشته بود. بوی خوش زعفران و کره هنوز در فضا پیچیده بود و بخار ملایمی از روی دیس برنج بالا می‌رفت. آذر گلویش را صاف کرد و برای لحظه‌ای از خوردن دست کشید. چنگالش را آرام کنار بشقاب چینی گذاشت، نفس عمیقی کشید و دست‌هایش را روی میز در هم گره زد.
«دخترا... آخر هفته برنامهٔ خاصی ندارین؟»
نگاه ماهور و کیمیا هم‌زمان به هم گره خورد. چنگال کیمیا میان راه، درست بین بشقاب و دهانش، متوقف ماند. ماهور سرش را کمی به سمت او چرخاند؛ چشم‌های سیاهش، پر از سؤال، در نگاه کیمیا قفل شد. هیچ‌کدام متوجه منظور آذر نشده بودند. سکوت کوتاهی بینشان نشست؛ از آن سکوت‌هایی که بیشتر از هر حرفی معنا داشت.
آذر با دیدن نگاه‌های متعجبشان ادامه داد:
«یه مهمونی قراره برگزار بشه که ما هم باید حضور داشته باشیم. خواستم ببینم برنامه یا قرار خاصی ندارین.»
ماهور با شنیدن کلمهٔ «مهمونی»، ابروی راستش را بالا داد؛ همان واکنش همیشگی که نشان میداد از چیزی خوشش نیامده. دستمال کنار بشقابش را برداشت، گوشهٔ لبش را آرام پاک کرد و دوباره سر جایش گذاشت.
«مهمونی؟ برای چی؟ کجا؟»
آذر کمی خودش را روی صندلی جابه‌جا کرد و بعد نگاهش را به ماهور دوخت.
«مهمونی متعلق به پسر آزادخواهه.»
ماهور همچنان منتظر ماند. انگار انتظار داشت توضیح بیشتری بشنود، اما آذر سکوت کرد و همین باعث شد خودش دوباره سؤال کند.
«خب... چرا ما باید اونجا باشیم؟»
آذر این بار بدون مکث گفت:
«میخوام سهامدار جدیدش تو باشی. با اتفاقاتی که این اواخر برای شرکت افتاده، دلم نمی‌خواد مجبور بشم واگذارش کنم یا ببینم زحمات این همه سال از بین میره. ما باید شرکت رو گسترش بدیم و برای این کار، حضور تو لازمه.»
پیشنهاد اصلاً به مذاق ماهور خوش نیامد. چین باریکی میان ابروهایش نشست؛ همان خطی که فقط وقت ناراحتی یا مخالفت پیدا می‌شد. هنوز چیزی نگفته بود که صدای کیمیا سکوت را شکست.
کیمیا که تا آن لحظه فقط دانه‌های زعفرانی برنج را با چنگالش جابه‌جا می‌کرد، آرام گفت:
«اتفاقاً منم از آقای امینی شنیدم... به نظرم شاید واقعاً بتونه کمک کنه.»
چشم‌های ماهور با تعجب به سمتش چرخید. آن‌قدر سریع که چند تار از موهای تیره‌اش روی شانه‌اش لغزید.
«امینی؟»
اسمی که این روزها بیش از حد تکرار می‌شد.
«امینی برای چی با تو صحبت می‌کنه؟»
کیمیا برای لحظه‌ای خشک شد. هنوز قصد نداشت چیزی را به کسی بگوید و حالا درست وسط بدترین موقعیت ممکن، خودش را لو داده بود. دست‌هایش زیر میز بی‌قرار در هم گره خورد. نگاه سنگین ماهور و آذر هم‌زمان روی او نشسته بود.
لبخند کم‌رنگ و مرددی زد.
«چیز خاصی نبود... فقط بین حرفاش اشاره‌ای کرد.»
ماهور چیزی نگفت؛ اما موضوع را هم فراموش نکرد. این سؤال، بی‌جواب نمی‌ماند.
آذر که نمی‌خواست بحث کش پیدا کند، دوباره چنگالش را برداشت.
«خب، غذاتون رو بخورین، سرد شد. برای آخر هفته هم آماده باشین.»
کیمیا برای عوض کردن فضای سنگین میز پرسید:
«حالا کجاست؟»
آذر خیلی ساده جواب داد:
«کیش.»
چشم‌های ماهور دوباره از تعجب گرد شد. چنگالش برای چند ثانیه در هوا ماند.
«کیش؟ چرا کیش؟»
#هشت
نگاه آذر بین دخترها چرخید.
«مهمونی قراره توی یه لنج برگزار بشه... حالا اینکه چرا اونجا رو نمی‌دونم.»
ماهور فقط ابرویی بالا انداخت. نه آن‌قدر برایش اهمیت داشت و نه حتی جذاب به نظر میرسید. مهمانی‌ها هیچ‌وقت جزو انتخاب‌هایش نبودند؛ همیشه ترجیح میداد از جمع‌های شلوغ، لبخندهای اجباری و گفت‌وگوهای بی‌هدف فاصله بگیرد.
برای همین هم بیشتر از آنکه به حرف‌های آذر فکر کند، مشغول تمام کردن غذایش شد.
چند دقیقه بعد، آرام‌آرام آن سفره‌ی رنگین جمع شد. بوی خوش زعفران و غذا که تا چند لحظه قبل تمام خانه را پر کرده بود، جای خودش را به سکوت همیشگی خانه داد.
آذر طبق معمول، بعد از شام راهش را سمت پنجره‌های قدی برد. همان جای همیشگی‌اش نشست، پا روی پا انداخت و کتابش را باز کرد؛ انگار دنیا می‌توانست هرچقدر هم شلوغ شود، او را از چند صفحه کتابش جدا نکند.
ماهور همراه کیمیا مشغول جمع کردن باقی ظرف‌ها شد. صدای آرام برخورد ظرف‌ها با هم و جریان آب، تنها چیزی بود که سکوت آشپزخانه را می‌شکست.
هنوز کارشان تمام نشده بود که صدای دینگ گوشی کیمیا از داخل جیبش بلند شد.
کیمیا لحظه‌ای مکث کرد.
دستش را داخل جیبش برد و نگاهی به صفحه‌ی گوشی انداخت. حالت چهره‌اش برای یک لحظه تغییر کرد؛ آن‌قدر کوتاه که شاید هرکس دیگری متوجهش نمی‌شد، اما از چشم ماهور دور نماند.
قبل از اینکه چیزی بپرسد، کیمیا گوشی را خاموش کرد و با عجله از آشپزخانه بیرون رفت.
یکی‌یکی از پله‌های چوبی بالا رفت و بدون توضیحی وارد اتاقش شد.ماهور همان‌جا ایستاد.
نگاهش روی پله‌ها ماند؛ همان جایی که چند لحظه قبل کیمیا از آن بالا رفته بود.
هنوز گیج و گنگ به این رفتن ناگهانی.
آرام ظرفی را که در دست داشت کنار گذاشت و نگاهی به اطراف انداخت. آذر مثل همیشه غرق کتاب خودش بود و کیمیا هم پشت در بسته‌ی اتاقش پنهان شده بود.
خانه دوباره ساکت شده بود و از این سکوت خوشش نمی‌آمد.
از اینکه برای یک لحظه هم که شده، ذهنش چیزی برای تحلیل کردن نداشته باشد و مجبور شود با خودش تنها بماند.
با بی‌حوصلگی نفسش را بیرون داد. چند لحظه جلوی پله‌ها ایستاد، اما در نهایت راه افتاد و همان مسیر را دوباره بالا رفت.
به اتاقش که رسید، چراغ را روشن کرد.
اولین چیزی که نگاهش را گرفت، پنجره بود.
پشت شیشه‌ها کاملاً تاریک بود. با خاموش شدن چراغ‌های حیاط، سایه‌ی درخت‌های بلند روی زمین و دیوارها افتاده بود و فضای اتاق را کمی سرد و غریب می‌کرد.
جلو رفت و پرده‌ها را کشید.بعد برگشت و روی تخت نشست.
دستش را روی ملافه‌ی خنک کشید و چند لحظه همان‌طور ماند.اما آرام نمی‌شد.
پاهایش را بی‌هدف جلو و عقب کرد. یک لحظه روی تخت نشست، لحظه‌ای بعد کنار پنجره ایستاد و چند دقیقه بعد خودش را جلوی میز آرایش پیدا کرد.
انگار هیچ‌کدام از گوشه‌های اتاق نمی‌توانستند ذهنش را آرام کنند.
صدای تقه‌ای که به در خورد، او را از فکرهایش بیرون کشید.
#9
با صدای تق‌تقِ در، ماهور از دنیای خودش بیرون افتاد. بی‌آنکه سرش را بالا بیاورد، زیر لب زمزمه کرد:
«بله؟»
در آرام چرخید. کیمیا سرش را از لای چهارچوب داخل کشید؛ چشم‌هایش می‌درخشیدند و با لحنی که کش می‌آمد و التماس از آن می‌بارید، گفت:
«میشه بیام تو؟»
ابروهایش را کمی بالا انداخت و با سر اشاره کرد. کیمیا قدم به اتاق گذاشت. نیشش تا بناگوش باز بود و برقِ ذوق در چشم‌هایش می‌درخشد. آرام و شمرده جلو آمد، دست‌هایش را پشت کمرش گره زد و از این پا به آن پا شد.
ماهور نگاهش را روی صورت گل‌انداخته‌ی او چرخاند. سردرنمی‌آورد این‌همه بی‌قراری برای چیست.
«چیزی شده؟ چیزی می‌خوای بگی؟»
کیمیا کمی خودش را لوس کرد، شانه‌هایش را بالا انداخت و با لحنی که سعی داشت آرام و معصومانه باشد لب زد
«آره!»
قبل از اینکه ماهور حرفی بزند، کیمیا با شتاب گوشی‌اش را جلو آورد؛ نه اینکه صفحه‌اش را روشن کند، فقط می‌خواست پیش‌درآمدی باشد برای حرفی که توی دلش باد کرده بود. انگشت‌هایش را دور بدنه گوشی محکم کرد، رو به ماهور ساخت و با هیجان گفت:
«تو امینی رو می‌شناسی؟ سهیل امینی!»
شنیدن این اسم کافی بود تا ناگهان موجی از گرمای عصبی زیر پوست ماهور بدود. پلک‌هایش برای یک لحظه روی هم افتاد. دلش می‌خواست همان لحظه واکنش نشان دهد، اما تمام توانش را جمع کرد تا خونسردی‌اش را حفظ کند. با لحنی کنترل‌شده جواب داد
«بله می‌شناسم... تو از کجا می‌شناسیش؟»
کیمیا که انگار روی ابرها راه می‌رفت، لبخند خجالت‌زده و کش‌داری زد، نگاهش را دزدید.
«خیلی وقت نیست می‌شناسمش، ولی...»
ماهور نگاهش را روی خطوط صورت کیمیا قفل کرد. خط باریکی میان ابروهایش نشست و با مکثی کوتاه گفت: «ولی چی؟»
کیمیا دست‌پایش را گم کرد. با گاردِ دست‌هایش بازی کرد، حرف توی دهانش چرخید و با تپق ادامه داد: «آره خب... تازه با هم آشنا شدیم. یکم صحبت کردیم... دستیار سپهره دیگه،احتمالا که میدونی»
#10
ماهور کمی به جلو خم شد. خط باریکی میان ابروهایش نشست؛ از همان نگاه‌های کاوشگر و سنگینی که همیشه پیش از یک نقد جدی روی چهره‌اش می‌نشست. چشم دوخت به مردمک‌های بی‌قرار کیمیا و با لحنی پایین اما پرحجم گفت:
«خب؟ حرفی بهت زده؟»
کیمیا دیگر توان نگه داشتن آن حجم از هیجان را نداشت. تمام روز، این راز کوچک زیر پوستش دویده بود و حالا سر باز می‌کرد. صورتش گل انداخت، حس کرد گونه‌هایش داغ شده‌اند و لبخند بی‌اختیاری که سعی در پنهان کردنش داشت، بالاخره کنج لب‌هایش نشست. با ذوقی که زیر لحن کنترل‌شده‌اش می‌لرزید گفت:
«راستش... ازم دعوت کرده بریم بیرون، یه قرار بذاریم!»
با شنیدن کلمه‌ی «قرار»، تکیه‌ی ماهور از پشتی صندلی کنده شد. مثل فنر کمرش را صاف کرد. ژستِ آرام چند لحظه پیشش در یک آن فرو ریخت. دست‌هایش روی سطح چوبی میز مشت شد آن‌قدر محکم که بند انگشتانش سپید زدند و با تحکمی که از لای دندان‌های کلیدشده‌اش بیرون میزد گفت:
«یعنی چی دعوتت کرده سر قرار؟ کلاً چند روزه می‌شناسیش، الان دعوتت کرده قرار؟»
کیمیا کف دست‌هایش را رو به ماهور بالا آورد؛ ژستی تدافعی برای مهار کردن طوفانی که میدانست به‌پا شده. با لحنی توجیه‌کننده و نبردی میان منطق و هیجان کوتاهی گفت:
« قرار اون‌جوری که نیست! فقط در حد یه گپ زدن ساده‌ست که بیشتر همو بشناسیم...»
اما ماهور مهلت نداد. نگاهش شبیه به کسی بود که خطری آشکار را می‌بیند و دوستش چشم بر آن بسته. با لحنی قاطع، سنگین و بی‌برو برگرد گفت: «نخیر! اصلاً لازم نکرده.»
سکوت سنگینی میانشان کش آمد؛ از همان سکوت‌هایی که هردو ، وزن حرف‌های یکدیگر را می‌سنجند. کیمیا نگاهش را از ثبات بی‌انعطاف چشم‌های ماهور گرفت و خیره شد به قاب عکس کوچک کنار دست ماهور. ماهور هیچ‌وقت قصد خرد کردن ذوق او را نداشت، اما عادت داشت مثل یک ترمز دستی ناگهانی عمل کند؛ همیشه در درست‌ترین موقع، اما با بدترین زمان‌بندی ممکن.
کیمیا نفسش را آهسته بیرون داد، نگاهش را بالا آورد و گفت: «عشقم من بچه نیستما! می‌فهمم نگرانمی، اما داری زیادی سخت می‌گیری.»
ماهور انگشتان مشت‌شده‌اش را آرام باز کرد. تکیه داد، اما نگاهش هنوز سنگین بود: «سخت نمی‌گیرم. فقط میخوام واضح تر فکر کنی.»
کیمیا تکیه داد و لبخندش بالاخره رو شد: «فکر میکنم.الان بازجوییت تموم شد!»
جدیت ماهور ترک خورد و خنده‌ی کوتاهی کرد: «دیوونه! دارم جدی حرف می‌زنم.»
کیمیا دستش را روی دست او گذاشت: «می‌دونم حواست بهم هست.»
#11
«گفتی اونم خبر داره از مهمونی؟»
کمرش را صاف کرد و تار مویی که روی شانه‌اش افتاده بود را با انگشتش زد عقب:
«آره دیگه. چون در اصل آروند هم توی این مهمونی هست.»
ماهور چشم‌هایش را ریز کرد. مردمک‌های سیاهش جمع شد. یک چشم‌غرهٔ بی‌صدا به پنجره انداخت، انگار که بخواهد از پشت پرده، سایهٔ کسی را ببیند. انگشت‌هایش رفتند سمت انگشتر توی انگشت اشاره‌اش. حلقه را چرخاند. یک بار. دو بار:
«چرا؟ مگه چیزی شده؟»
ماهور سرش را تکان داد. تار موهایی که کنار شانه‌اش ریخته بود، تاب خورد و عقب رفت:
«می‌گن مار از پونه بدش میاد، هی جلوش سبز میشه.»
کیمیا پقی زد زیر خنده. صدایش مثل ترکیدن یک حباب کوچک توی سکوت اتاق پیچید. چشمانش جمع شد و دو تا خط ریز افتاد گوشه‌شان:
«این چی بود دیگه! چرا؟ مگه چیزی شده؟»
ماهور دهانش را باز نکرد. نمی‌خواست گله‌هایی که ته دلش مانده بود، بالا بیاید و بریزد توی اتاق. هر حرف و اتفاقی که بود را می‌خواست تا ابد برای خودش،در دلش نگه دارد. بهتر از هرکس دیگر میدانست بازگو کردن افکارش هیچ فایده‌ای ندارد.
سعی کرد با لحن آرام تری حرفش را ادامه بدهد.شاید کیمیا را وادار به رضایت کرد
«هیچی. طوری نیست... گفتی قراره تشریف بیارن دیگه؟ همونجا می‌تونی ببینیش. هرچند امیدوارم که نیاد.»
کیمیا در یک حرکت، بدون اینکه ثانیه‌ای فکر کند، دستش را برد پشت کمرش. بالشتک کوچک تزئینی را که همیشه روی صندلی میز آرایش بود، از پشت کمرش بیرون کشید. پارچهٔ مخملی سبز رنگش توی دستش جمع شد. دستش را بالا برد، نشانه گرفت، و پرتابش کرد.
بالشتک در هوا چرخید. ماهور دستش را آورد بالا و درست قبل از اینکه به صورتش برخورد کند آن را در هوا گرفت. تیله‌های مشکی رنگ چشمانش با بهت به چهره‌ی کیمیا خیره شد.
#12
نور از لابلای پرده‌های طوسی‌رنگ و قطور پنجره‌ها می‌گذشت و روی زمین می‌افتاد. آفتاب کاملاً بالا آمده بود؛ سر و صدای گنجشک‌ها کم‌وبیش در فضای باغ می‌پیچید و بادی که آرام لابلای شاخه‌ی درختان می‌وزید، سرمای ملسِ خاکِ خیس‌خورده را به رخ می‌کشید.
پلک‌هایش را به آرامی از هم گشود. از همان‌جا می‌توانست تکه‌ای از آسمان روشن و فضای سرسبز بیرون را ببیند و حس کند. کش‌وقوسی به تن و کمرش داد و پتو را با حرکتی کنار زد. ساعت دیواری، ساعت هفت صبح را نشان میداد و عقربه‌هایش با صدای آرام و موزونی، تیک‌تاکِ زمان را توی سکوت خانه تکرار می‌کردند.
لرزی کوچک از پاهایش گذشت؛ بی‌درنگ پاهایش را روی زمین گذاشت. اتاقش هیچ‌وقت گرمای زیادی نداشت و او هیچ‌وقت نمی‌توانست ذره‌ای از گرما را تحمل کند؛ سرما را به آن ترجیح میداد. دست‌هایش را بالا برد، موهایش را جمع کرد و گوجه‌ای شلخته روی سرش بست. لباس تنش را مرتب کرد و با گام‌هایی آهسته، پا به بیرون گذاشت.
عطر دل‌نشین نان سنگک تازه در طبقات پیچیده بود. مثل همیشه، پروانه مشغول کارهای خودش بود و اسماعیل هم در حال سر و سامان دادن به بچه‌هایش؛ همان درختان تنومند و گل‌هایی که به خواب زمستانی رفتند.
قدم جلو گذاشت، ماگ سبزرنگش را از آب‌چکان برداشت و شیر آب را باز کرد تا برای خودش آب ولرم بریزد. غرق در خیالِ خودش بود که صدایی آشنا از پشت سر، رشته‌ی افکارش را برید:
— امروز زود بلند شدی، ماهور جان!
برای یک لحظه دست‌پاچه شد و شانه‌هایش از جا پرید؛ با هول، لیوان را به تندی به خودش نزدیک کرد که باعث شد چند قطره آب روی سینه‌ی پیراهنش بچکد. لب‌های پروانه با دیدن این صحنه به خنده‌ای مهربان باز شد و سرش را به چپ و راست تکان داد. ماهور با دستپاچگی خندید:
— ترسیدم خب! یهو صدام کردی.
پروانه نگاه مادرانه‌ای به او نثار کرد، به سمتش قدمی برداشت و سپس با چشمانی ریزشده، نگاهی به پیراهن خیسش انداخت:
— دخترم! وسط روز روشن ترس کجا بود؟ نگاه کن، لباست خیس شد که!
ماهور با لبخند گوشه‌ی لبش را گزید و دستش را روی پارچه‌ی خیس لباس کشید:
— فدای سرت، طوری نیست، زود خشک میشه... راستی، بقیه هنوز خوابن؟
نگاه کنجکاوش را چرخاند و بین گوشه‌وکنار خانه‌ی بزرگ دوخت؛ اما طبق معمول هیچ صدای اضافه‌ای شنیده نمی‌شد. پروانه همان‌طور که مشغول مرتب کردن میز بود، جواب داد:
— آره جانم، همگی خوابن. صبحانه‌تو الان می‌خوری؟ یا برای بعد؟
کمی گوشه‌ی لب‌هایش را پایین داد و ابروهایش را در هم کشید؛ لحظه‌ای فکر کرد، سپس شانه‌ای بالا انداخت و سرش را به نشانه‌ی تایید تکان داد
— آره، ترجیح میدم الان یه چیزی بخورم؛ بعدشم باید سریع آماده بشم و برم...
#13
صندلی اش را بیرون کشید. سفره صبحانه پهن شده بود و خوراکی های رنگارنگ، با نظم خاصی کنار هم به صف شده بودند. همان لیوان مخصوص خودش را برداشت و از چای خوش عطر پر کرد. چند لحظه ای دستش را دور دیواره داغ ماگ حلقه کرد و گرمایش را به پوست سرد انگشتانش هدیه داد؛ لحظه ای برای آرامش قبل از طوفان. باید افکارش را امروز حسابی سر و سامان میداد. ترجیح میداد قبل از آن که هیاهوی آدم هایی که فقط بلد بودند افکارشان را با فریاد به سر دیگران بکوبند آغاز شود، خودش را به نقطه امنش برساند؛ جایی که فقط متعلق به خودش بود.
از پشت میز بلند شد و بدون معطلی به اتاقش برگشت. شومیز کرم رنگش را با یک شلوار پارچه ای شیری رنگ هماهنگ کرد و اورکت بلند سرمه ای اش را روی آنها پوشید. نگاهی در آینه به خودش انداخت؛ موهایش را مرتب کرد و با آرایشی ملایم، چهره اش را به آرامشی ظاهری آراست.
روی پاگرد پله ها ایستاد. نگاهش بی اختیار به پشت پایش دوخت؛ درست همان جایی که زخم قدیمی، ردی سیاه و عمیق بر پوستش بجا گذاشته بود. لحظه ای در خودش فرو رفت.
— آخه مگه با این تیپ، کتونی میشه پوشید؟
با اکراه به کمد کفش ها نگاه کرد. تنها چیزی که در آن آشفتگی ذهنی به ذهنش میرسید، راحتی بود. غیر از یک جفت کتانی سفید، هیچ کفش راحتی دیگری نداشت. آن را با حرکتی عصبی به پا کرد، اما دستش به سمت یک جفت کفش قهوه ای با پاشنه های بلند چرخید؛ آنها را هم برداشت. کتانی های سفید در آن ترکیب رسمی، به شدت توی ذوق میزد و حس نامتقارنی به تیپش میداد.
از خانه که بیرون زد، هوای صبحگاهی و خنک حیاط، پوست صورتش را نوازش کرد. هوایی تازه، پر از اکسیژن و بوی خاک که جان میداد برای عمیق نفس کشیدن. قدم هایش را تند کرد تا به ماشین برسد. با فشردن کلید، چراغ های ماشین چشمک زدند و آینه ها با صدای خفیفی به حالت اولیه برگشتند. سوار شد و استارت زد. صدای غرش موتور در فضای ساکت باغ پیچید؛ صدایی که میدانست مثل یک زنگ خطر، آذر را از رفتن او آگاه کرده است.
ماشین را به حرکت درآورد و از در سنگین و آهنی ابتدای باغ گذشت. نگاهش را یک بار دیگر در محوطه چرخاند؛ خبری از عمو اسماعیل نبود. انگار همه چیز در سکوت سنگینی فرو رفته بود.
#14
درهای سفید پارکینگ به رویش باز شد و ماشین وارد محوطه شد. با کوچک‌ترین حرکت هم صدای جیغ لاستیک‌ها به تندی روی کف سرامیکی به گوش میرسید. ردیف‌ها خالی بودند و تنها فردی که در حال حاضر، به جز او در این ساختمان حضور داشت، نگهبان بود.
ماهور آرام بین ستون‌های بلند و راهروهای باریک می‌چرخید تا اینکه ماشین را در جایگاه خودش پارک کرد. با خاموش شدن موتور، تمام صداها خوابید. دیگر هیچ خبری از جیغ لاستیک‌ها، صدای ترمز یا حتی غرش ماشین نبود؛ فقط سکوت بود. چراغ‌های زمان‌دار نیز خاموش شدند و حالا تنها نور اندک صبحگاهی بود که محوطه را کمی روشن می‌کرد.
برای چند لحظه، همان‌طور بی‌حرکت پشت فرمان ماند. هر دو دستش روی فرمان قفل شده بود. لبخندهای کیمیا، حرف‌های سارا و رفتار احمقانه آن مرد از سرش بیرون نمی‌رفت. اصلاً دلش نمی‌خواست ببیند کیمیا برای آدمی که نمی‌داند کیست و چیست، این‌طور لبخند می‌زند. نفس عمیقی کشید و سعی کرد به کیمیا