پارت #چهل_ششم
ـ راستی... برای مهمونی باید هدیه‌ای هم ببریم؟
ـ نه.
ـ مطمئنی؟
ـ داییم از این تشریفات خوشش نمیاد.
ـ خودش چطوره؟
ـ خوبه.
نیلا خنده‌ی ریزی کرد.
ـ جواب‌های تو همیشه همین‌قدر کوتاهه؟
آرمان نگاهش کرد.
ـ سوال‌هات زیادی زیاده.
ـ خب... دارم با خانواده‌ت آشنا می‌شم.
ـ امشب آشنا میشی.
ـ اگه کسی ازم چیزی پرسید که جوابشو ندونم چی؟
ـ لبخند بزن.
ـ همین؟
ـ تا وقتی حرف اضافه نزنی، کسی ایراد نمی‌گیره.
نیلا ابرویی بالا انداخت.
ـ یعنی الان داری غیرمستقیم میگی زیاد حرف می‌زنم؟
ـ خودت گفتی.
نیلا لبخندش را جمع کرد و وانمود کرد دلخور شده.
ـ چه شوهر بی‌رحمی...
آرمان برای اولین بار گوشه‌ی لبش تکان خیلی کوچکی خورد؛ آن‌قدر کم که اگر کسی حواسش نبود، متوجهش نمی‌شد.
اما همان یک لحظه کوتاه از نگاه نیلا دور نماند.
«بالاخره... یه ترک کوچیک روی اون یخ پیدا شد.»
وارثان گناه
پارت #چهل_هفتم
نیلا با تعجب نگاهش کرد.
ـ یعنی الان خندیدی؟
آرمان بدون اینکه قدمش را آهسته کند، گفت:
ـ خیال کردی.
ـ مطمئنم دیدم.
ـ اشتباه دیدی.
نیلا لبش را جمع کرد.
ـ باشه... پس منم از این به بعد هر وقت اخم کردی، میگم اشتباه دیدم.
آرمان نگاه کوتاهی بهش انداخت.
ـ زیادی اعتماد به نفس داری.
ـ نه...
چند لحظه مکث کرد و با لبخند ادامه داد:
ـ فقط فکر می‌کنم آدمی که می‌تونه بخنده، اون‌قدرها هم که نشون میده سرد نیست.
چند ثانیه سکوت بینشان افتاد.
آرمان بالاخره گفت:
ـ درباره‌ی من زود قضاوت نکن.
ـ پس فرصت بده بشناسمت.
ـ شناختن من، چیزی نیست که بخوای دنبالش بری.
نیلا بی‌اختیار خندید.
ـ اتفاقاً هرچی سخت‌تر باشه، کنجکاوتر می‌شم.
آرمان ایستاد.
درِ سالن غذاخوری درست روبه‌رویشان بود.
نگاهش را مستقیم به چشم‌های نیلا دوخت.
ـ یه نصیحت...
ـ بگو.
ـ کنجکاوی... همیشه آخر و عاقبت خوبی نداره.
چند لحظه نگاهشان در هم گره خورد.
نیلا لبخندش را حفظ کرد، اما در دلش فقط یک جمله تکرار شد.
«اشتباه می‌کنی آرمان... من از آخر و عاقبتش خبر دارم.»
آرمان دستگیره‌ی در را پایین داد و هر دو وارد سالن غذاخوری شدند.
وارثان گناه
پارت #چهل_هشتم
با باز شدن درِ سالن غذاخوری، اکرم جلو آمد و صندلی‌ها را عقب کشید.
ـ صبح بخیر آقا آرمان... عروس خانم.
ـ صبح بخیر.
همایون از بالای میز، روزنامه را کنار گذاشت و نگاهی به آن دو انداخت.
لبخندی زد؛ همان لبخندی که زیادی کامل بود.
ـ صبح بخیر.
نیلا لبخند مؤدبی روی لب آورد.
ـ صبح شما هم بخیر.
آرمان فقط سر تکان داد و روی صندلی‌اش نشست.
همایون چند لحظه نگاهش را روی صورت نیلا نگه داشت.