همایون دستور می‌داد...
و آرمان فقط جواب می‌داد.
نه اعتراضی...
نه صمیمیتی...
فقط احترامی خشک و سنگین.
مهتاب برای عوض کردن فضا گفت:
ـ راستی، فردا شب همه جمع میشن.
آرام خندید.
ـ یعنی دوباره زندایی میاد از عروس سؤالای عجیب بپرسه.
آرمین زد زیر خنده.
ـ اولین سؤالشم اینه که «غذاهای آرمانو بلدی؟»
آرام با خنده گفت:
ـ دومیشم اینه که «کی بچه دار میشید؟»
مهتاب با اخم مصنوعی گفت:
ـ آرام!
نیلا برای اولین بار لبخند کوتاهی زد.
آرمین همان لحظه گفت:
ـ زنداداش، اگه گیرت انداختن، فقط بگو همه چی محرمانه‌ست.
همه خندیدند...
جز آرمان.
همایون نگاهی به پسرش انداخت.
ـ تو چرا چیزی نمیگی؟
آرمان لیوان آبش را برداشت.
ـ درباره چی؟
ـ درباره فردا.
ـ چیزی برای گفتن ندارم.
همایون چند ثانیه خیره نگاهش کرد.
انگار منتظر جمله‌ی دیگری بود.
اما آرمان دوباره مشغول غذا خوردن شد.
نیلا این بار مطمئن شد...
این سکوت، اتفاقی نیست.
بین این دو نفر...
چیزی دفن شده بود.
چیزی که هیچ‌کس درباره‌اش حرف نمی‌زد.
همایون نفس آرامی کشید و دیگر چیزی نگفت.
بعد از چند دقیقه شام تمام شد.
آرمان اولین نفری بود که دستمالش را روی میز گذاشت و از جایش بلند شد.
ـ خسته نباشید.
همان یک جمله را گفت.
مهتاب لبخند زد.
ـ شب بخیر پسرم.
آرمان فقط سری تکان داد و از سالن بیرون رفت.
نیلا بی‌اختیار رفتنش را دنبال کرد.
«این مرد...»
«حتی سر میز خانواده هم انگار دیواری دور خودش کشیده.»
اما چیزی که ذهنش را بیشتر درگیر کرده بود، آرمان نبود...
نگاهش روی همایون ماند.
مردی که همه او را دوست داشتند، به احترامش از جا بلند می‌شدند و با مهربانی از او حرف می‌زدند...
و فقط نیلا می‌دانست پشت آن چهره‌ی آرام، گذشته‌ای خوابیده که روزی قرار است بابتش تاوان بدهد.
نیلا در دلش آرام زمزمه کرد:
«فعلاً بخند...
همین آدم‌ها نباید بفهمن برای چی وارد این خونه شدم...»
وارثان گناه
پارت #چهلم
نیلا نفسش را آرام بیرون داد.
از وقتی سر میز نشسته بود، تمام مدت مجبور شده بود روبه‌روی همایون بنشیند.
هر بار که نگاهش به صورت او می‌افتاد...
تمام گذشته جلوی چشمش زنده می‌شد.
دیگر حتی یک دقیقه هم تحملش برایش سخت بود.
لیوان آبش را روی میز گذاشت.
ـ با اجازه...
منم برم بالا.
مهتاب لبخند زد.
ـ خسته شدی دخترم؟
ـ یکم.
ـ برو عزیزم، استراحت کن.
نیلا از جایش بلند شد.
اما قبل از اینکه از کنار همایون رد شود، صدایش او را نگه داشت.
ـ نیلا جان.
قدم‌هایش برای لحظه‌ای متوقف شد.
بدون اینکه برگردد، گفت:
ـ بله؟
همایون با همان لحن آرام همیشگی گفت: