رو به رویش، درست آنسوی خیابان برجی عظیم و نیمه کاره قرار داشت که ارتفاعش به بیش از صد متر میرسید. برجی که قرار بود بزرگترین مرکز تجاری، تفریحی و هتلینگ کشور باشد.
برجی که هنوز کامل نشده بود اما او از روی آن سقوط کرده بود. درست یکهفته پیش از افتتاحیهاش!
اینجا... چه خبر بود؟ چه اتفاقی برایش افتاده بود؟ چرا برجی که تقریبا کامل شده بود همچنان... درحال ساخت بود؟
" ۲۵تیر... ۱۴۰۵..."
صدای شادی در سرش زنگ خورد. نفس کم آورد. نه به خاطر دویدنش، که از بهت و حیرت نفس کم آورد. ضربان قلبش بالا رفت و دنیا دور سرش چرخید.
-رها!
صدای فریاد شادی را از دور شنید اما بدنش آنقدر سنگین بود که نمیتوانست برگردد و به او نگاه کند.
نگاهش به نوک آخرین طبقهی نیمه کاره بود که احساس کرد زمین، سنگینیِ بدنش را به سمت خود میکشد.
قبل از اینکه دستش را بند جایی کند، زمین او را به سمت خود کشید و سیاهی تمام دیدش را پوشاند و از هوش رفت.
دنیا تاریک شد، مثل همانجایی که کمی پیش در آن شناور بود اما اینبار هیچ نوری نبود که به سمت آن برود.
***
فصل دو
چقدر از هوش رفته بود؟ به یاد نداشت اما همهمهی اطرافش حتی یک لحظه هم قطع نشد. صدای آدم هایی که دورش جمع شده بودند، صدای جیغ شادی و فریادهای متین هم آن میان قابل تشخیص بود. و بعد چه شد؟
گاهی گیج و هوشیار بود و لای پلک هایش را به سختی باز میکرد و گاهی در خلسهای سنگین فرو میرفت و کوچکترین تکانی نمیتوانست بخورد.
بدنش سنگین بود و درد داشت، انگار یک تریلی از رویش رد شده بود یا شاید هم سقوط کرده بود.
سقوط!؟
ناگهان مغزش هوشیار شد و فرمان داد؛ بلافاصله چشمانش را تا انتها باز کرد اما هجوم نور سفید رنگ باعث شد با آزردگی دوباره چشم ببندد و ناله کند.
-رها!
صدای آشنای شادی در گوشش نشست. حالا دیگر میدانست نمرده است اما مطمئن نبود چه اتفاقی برایش افتاده و چطور از آن سقوط مرگبار، جان سالم به در برده است!
اصلا چطور ممکن بود بمیرد و در چنین برزخ عجیبی گرفتار شود!؟
دوباره چشمانش را باز کرد. شادی روی صندلی نیم خیز شده بود و او را نگاه میکرد.
-وای خداجون.. خوبی؟ میدونی امروز چقدر ترسوندیم؟
لب های خشکش را از هم فاصله داد:
-چم شده؟
شادی چپ چپ نگاهش کرد و پاسخ داد:
-غش کردی. اونم درست وسط خیابون! تو امروز قصد کردی ما رو سکته بدی نه؟
اخم هایش درهم رفت.
-غش کردم؟ چرا؟