← اغماء

قسمت 10

اشتراکیفریده صباغی

-کم خونی، کم خوابی، استرس... چه میدونم دکترت یه لیست بلند بالا برامون ردیف کرد. آخرم نفهمیدم چت شده. الان بهتری؟

-کمکم کن بشینم.

شادی کنترل تخت را برداشت و پس از تنظیمش، کمک کرد بنشیند.

-متین کجاست؟

-شوماخر! رفته دنبال پدرت. خبر غش کردنت همه جا پیچیده‌. یه غشی نبودی که به حمدالله اونم به کارنامه درخشانت اضافه شد.

رها اخم کرد.

-چرا چرت و پرت میگی؟

لحظه‌ای مکث کرد سپس با تردید گفت:

-بابام چه عکس العملی داشت؟

-وسط خیابون بی‌هوش شدی اونوقت دنبال اینی که بابات چه ریکشنی داشته؟

-پس چرا داره میاد اینجا؟ تو این سی سال حتی اگه سرما هم می‌خوردم براش مهم نبود.

شادی کنارش روی تخت نشست و گفت:

-سرماخوردگی چیز عجیبی نیست اما غش کردن معاون مدیرعامل چیزی نیست که هر روز اتفاق بیفته.

رها پوزخندی زد و پیش خود فکر کرد " لابد فکر کرده درد بی‌درمونی گرفتم که بدو بدو داره میاد! "

-قبل از اینکه شوکه بشی، خبر داشته باش که نامادری سیندرلا هم دارن میان.

" پس حلوامم پختن "

شادی اخمی کرد و گفت:

-میدونم چی تو سرته اما این افکار رو بریز دور. وقتی اومدن نمیتونی اینطوری رنگ و رو پریده و ضعیف باشی! نقطه ضعف دست اون نامادریت نده که موقعیتت رو به خطر نندازه.

-اون الان خوش خوشانشه که من غش کردم، با پا نه که الان داره با سر میاد.

-برای همین میگم پاشو خودتو جمع و جور کن. به کتی گفتم برات لباس بیاره، پاشو یه آبی به صورتت بزن و لباساتو عوض کن.

رها ابرویی بالا انداخت و گفت:

-یعنی انقدر اوضام خرابه؟

-رنگت شده مثل دیوار پشت سرت. آخرم نفهمیدم چت شده... دِ پاشو دیگه!

رها تکانی به تنش داد و پاهایش را از تخت آویزان کرد. هنوز کمی ضعف داشت اما حق با شادی بود. نباید وقتی خانواده‌اش سر می‌رسیدند، او را رنگ پریده و نزار می‌دیدند. این آخرین چیزی بود که او می‌خواست؛ وجه‌ی غیرقابل انعطاف و مقتدرش نباید مقابل آن ها خدشه‌دار می‌شد وگرنه...

نگاهش که به آینه‌ی توالت افتاد، دوباره خاطره‌ی سقوط برایش زنده شد‌. واقعا نمرده بود؟ زنده بود؟ اینجا هم نه برزخ که دنیای زندگان بود؟ پس... چه اتفاقی برایش افتاده بود؟ نکند واقعا خواب دیده؟ یک رویای طولانی و تلخ.

چه می‌گویند؟ آهان، رویای صادقه!

تمام آن اتفاقات را، از شکست، بی‌آبرویی، مرگ عزیزانش و در آخر سقوط دردناک خودش، یک رویای صادقه‌ی طولانی از اتفاقات دوسال آینده بود؟ اصلا مگر ممکن بود؟ یک رویای واضح که تو را در واقعی بودن یا نبودنش دچار شک و تردید کند؟

-رها! عوض کردی؟