رها لبش را تر کرد و با تردید گفت:
-پروژه‌ی ربات پزشکی... اونا قبولش کردن؟
شادی نفس راحتی کشید و با هیجان پاسخ داد:
-معلومه قبولش کردن. قبل از ما فقط چین چنین محصولی تولید کرده اما چیزی که ما قراره بسازیم هم به روزتره و هم قدرت و دقت عمل بهتر و بالاتری داره، مغز خر نخوردن که به چنین پیشنهادی دست رد بزنن!
🦋🦋
#پارت۹
قلب رها برای لحظه‌ای در سینه ایستاد. این مکالمه... چرا احساس می‌کرد آشناست؟ و این قرارداد و قرار ناهار با نمایندگان خارجی شرکت اپلای... دوسال پیش، همه‌ی این کارها را نکرده بود؟ قرارداد پروپیمانی امضا کرده و خوشحال بود اما خوشحالیش عمر درازی نداشت و پس از آن با سفارشی که هرگز تکمیل نشد و سرمایه‌ای که از دست رفت، دستش توی پوست گردو ماند. چه شکست بزرگی در کارنامه‌اش ثبت شده بود. بعد از آن بود که نامادری‌اش حسابی آبرویش را برد وجه‌اش را خدشه‌دار کرد.
چرا به نظر می‌رسید که تاریخ درحال تکرار است؟
شادی منتظر نگاهش می‌کرد، رها با پریشانی پرسید:
-امروز چندمه؟
ابروهای شادی از تعجب بالا پرید. توقع نداشت پس از بحث درمورد کار، یک‌دفعه از تاریخ حرف بزند.
-امروز... ۲۵ تیر.
رها آب دهانش را قورت داد و با کمی نگرانی پرسید:
-چه... سالی؟
متین از آینه نگاهش کرد و شادی با تردید پاسخ داد:
-۱۴۰۵... تو چت شده؟ چرا یه دفعه فاز عوض می‌کنی؟
رها اما نمی‌شنید و زیرلب چیزی را زمزمه می‌کرد که شادی و متین نمی‌فهمیدند.
-۲۵تیر... ۱۴۰۵... سال ۴۰۵؟ نه... امکان نداره... دارم خواب می‌بینم. نه، من مردم... اینجا... اینجا...
نگاهش را با سردرگمی و پریشانی به بیرون دوخت. دنبال چیزی بود که به او اثبات کند که اشتباه می‌کند و او را از این گیجی دربیاورد اما با چیزی که دید، نفسش در سینه حبس شد.
-نگه دار.
متین با تعجب نگاهش کرد. وسط خیابان بودند.
-چی؟
رها دستش را به پشت صندلی شادی کوبید و فریاد زد:
-نگه دار.. این لعنتی رو نگه دار!
متین و شادی با نگرانی نگاهش کردند و مرد به اجبار راهنما زد و ماشین را کنار خیابان متوقف کرد.
-رها چی...
قبل از اینکه حرف شادی کامل شود، رها از ماشین بیرون پرید و آنقدر با سرعت دوید که خیلی زود در میان جمعیت گم شد.
متین و شادی با نگرانی از ماشین بیرون آمدند و به دنبال او، وارد پیاده‌رو شدند.
رها می‌دوید و تنه‌زنان از کنار جمعیت می‌گذشت. چیزی که کمی پیش دیده بود او را تا حد مرگ -اگر واقعا نمرده باشد- ترسانده بود.
از خیابان گذشت و دوباره وارد پیاده‌رو شد. ساختمان بزرگ مرکز خرید را دور زد و بعد... نفس‌زنان، با چشمانی گشاد شده از حیرت متوقف شد.