← اغماء

قسمت 11

اشتراکیفریده صباغی

رها چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. بی‌خیال خواب رویا. حتی بی‌خیال آن سقوط لعنتی. فعلا زنده بود. سالم بود و قرار کاری‌اش را هم از دست داده بود. چه بهتر!

-الان میام.

کمی بعد مرتب و رنگ گرفته از توالت خارج شد. شادی نگاه تحسین آمیزی به او انداخت و گفت:

-حالا شدی مثل آدم. راستی قرار ناهار با شرکت اپلای عقب افتاد، گفتم برای سه شنبه دوباره برنامه ریزی کنن.

-کنسلش کن.

شادی یک لحظه سکوت کرد‌. فکر کرد اشتباه شنیده.

-کنسلش کنم؟ قرار با اپلای رو؟

رها سری به تایید تکان داد.

-آره کنسلش کن‌.

شادی با بهت و تعجب گفت:

-بسم الله. جنی شدی؟ میگی قرار با اپلای رو کنسل کنم؟ یادت رفته چندماه دوندگی کردی تا بتونیم یه قرار باهاشون جور کنیم؟

رها بی‌خیال شانه‌ای بالا انداخت.

-یادمه ولی الان دیگه نمی‌خوام باهاشون کار کنم. یعنی تو این اوضاع نابسمان و جنگ، وقت خوبی نیست باهاشون قرارداد ببندیم.

-رد دادی رها. باور کن رد دادی. یعنی چی اوضاع نابسمان؟ جنگو بهانه می‌کنی؟ هزارتا آدم تو اون اوضاع بلبشو و وسط بمب و موشک کارشونو کردن، قراردادهای میلیاردیشونم بستن، اونوقت الان که همه چی آروم شده، داری بازی درمیاری و بهانه می‌تراشی؟

رها سر بالا انداخت.

-نچ، بازی درنمیارم. چند وقت دیگه یه تحریم جدید میاد، نمیتونیم قطعاتی که می‌خوایم رو وارد کنیم، بعد دستمون می‌مونه تو پوست گردو.

-دبه نکن رها. چه تحریمی؟ صدتا راه دور زدن براش هست.

-تا چندماه هیچ راهی نیست. میدونم اوضاع قراره بهتر بشه، خیلی خیلی بهتر از چندسال اخیر میشه اما قبلش یک بحران بزرگ و سخت در پیش داریم.

با مکثی کوتاه اضافه کرد:

-اگه آینده‌نگر نباشیم، نمیتونیم ازش عبور کنیم.

-آخه تو از کجا میدونی اوضاع قراره سخت بشه یا دوباره تحریم بشیم؟

رها سکوت کرد. چه می‌گفت؟ که زده به سرش و فکر می‌کند دنیا به عقب برگشته یا او رویایی طولانی و صادقه دیده؟ که آینده را دیده و از سرنوشت نحسش خبر دارد؟ که می‌داند قرار است بمیرند؟

اگر حرفی میزد، شادی حتما مسخره‌اش می‌کرد و بعد او را به پزشک مغز و اعصاب نشان می‌داد.

حتی خودش هم هنوز نمی‌توانست واقعیت را تشخیص دهد‌، پس بهتر بود فعلا همه چیز را پیش خودش نگه می‌داشت.

-تو به قضاوت من شک داری؟ لابد یک تحلیل هایی دارم که میگم این اتفاق میفته دیگه!

-نچ، تو خوابنما شدی یا شایدم ضربه‌ای که خوردی انقدر محکم بوده که مغزتون تکون داده‌.

-من حالم خوبه شادی. توهم انقدر شلوغش نکن. فقط... بهم اعتماد داشته باش، باشه؟

شادی سکوت کرد‌. به او و قضاوتش اعتماد داشت‌. رها رئیسش بود و آدم دقیق و کاربلدی مثل او، کم پیش می‌آمد اشتباهی انجام دهد اما نمی‌دانست چه شده که یک‌دفعه می‌خواهد بی‌خیال قراردادی شود که برایش تلاش بسیاری کرده بود.