رها چشمانش را بست و نفس عمیقی کشید. بیخیال خواب رویا. حتی بیخیال آن سقوط لعنتی. فعلا زنده بود. سالم بود و قرار کاریاش را هم از دست داده بود. چه بهتر!
-الان میام.
کمی بعد مرتب و رنگ گرفته از توالت خارج شد. شادی نگاه تحسین آمیزی به او انداخت و گفت:
-حالا شدی مثل آدم. راستی قرار ناهار با شرکت اپلای عقب افتاد، گفتم برای سه شنبه دوباره برنامه ریزی کنن.
-کنسلش کن.
شادی یک لحظه سکوت کرد. فکر کرد اشتباه شنیده.
-کنسلش کنم؟ قرار با اپلای رو؟
رها سری به تایید تکان داد.
-آره کنسلش کن.
شادی با بهت و تعجب گفت:
-بسم الله. جنی شدی؟ میگی قرار با اپلای رو کنسل کنم؟ یادت رفته چندماه دوندگی کردی تا بتونیم یه قرار باهاشون جور کنیم؟
رها بیخیال شانهای بالا انداخت.
-یادمه ولی الان دیگه نمیخوام باهاشون کار کنم. یعنی تو این اوضاع نابسمان و جنگ، وقت خوبی نیست باهاشون قرارداد ببندیم.
-رد دادی رها. باور کن رد دادی. یعنی چی اوضاع نابسمان؟ جنگو بهانه میکنی؟ هزارتا آدم تو اون اوضاع بلبشو و وسط بمب و موشک کارشونو کردن، قراردادهای میلیاردیشونم بستن، اونوقت الان که همه چی آروم شده، داری بازی درمیاری و بهانه میتراشی؟
رها سر بالا انداخت.
-نچ، بازی درنمیارم. چند وقت دیگه یه تحریم جدید میاد، نمیتونیم قطعاتی که میخوایم رو وارد کنیم، بعد دستمون میمونه تو پوست گردو.
-دبه نکن رها. چه تحریمی؟ صدتا راه دور زدن براش هست.
-تا چندماه هیچ راهی نیست. میدونم اوضاع قراره بهتر بشه، خیلی خیلی بهتر از چندسال اخیر میشه اما قبلش یک بحران بزرگ و سخت در پیش داریم.
با مکثی کوتاه اضافه کرد:
-اگه آیندهنگر نباشیم، نمیتونیم ازش عبور کنیم.
-آخه تو از کجا میدونی اوضاع قراره سخت بشه یا دوباره تحریم بشیم؟
رها سکوت کرد. چه میگفت؟ که زده به سرش و فکر میکند دنیا به عقب برگشته یا او رویایی طولانی و صادقه دیده؟ که آینده را دیده و از سرنوشت نحسش خبر دارد؟ که میداند قرار است بمیرند؟
اگر حرفی میزد، شادی حتما مسخرهاش میکرد و بعد او را به پزشک مغز و اعصاب نشان میداد.
حتی خودش هم هنوز نمیتوانست واقعیت را تشخیص دهد، پس بهتر بود فعلا همه چیز را پیش خودش نگه میداشت.
-تو به قضاوت من شک داری؟ لابد یک تحلیل هایی دارم که میگم این اتفاق میفته دیگه!
-نچ، تو خوابنما شدی یا شایدم ضربهای که خوردی انقدر محکم بوده که مغزتون تکون داده.
-من حالم خوبه شادی. توهم انقدر شلوغش نکن. فقط... بهم اعتماد داشته باش، باشه؟
شادی سکوت کرد. به او و قضاوتش اعتماد داشت. رها رئیسش بود و آدم دقیق و کاربلدی مثل او، کم پیش میآمد اشتباهی انجام دهد اما نمیدانست چه شده که یکدفعه میخواهد بیخیال قراردادی شود که برایش تلاش بسیاری کرده بود.