- خدا خیرت بده !
تازه به پسر مش مُراد سپرده بودم یه گوشی تلفن برامون بخره
چند ماهی میشه که مخابرات واسه همه اهالی خط تلفن کشیده
راستی !
تو از کجا فهمیدی که این گوشی تلفن رو خریدی ؟
- دستِ کم گرفتی پسرتو عزیز خانوم !
درسته اینجا نبودم ولی دلیل نمیشه از حال و احوال شما و این روستا غافل و بی خبر بوده باشم
حاج بابا !
اینو مخصوصِ خودت گرفتم
سینی در دستانم سنگینی می کرد ولی این حس فضولی که به جانم افتاده اجازه نمی داد تا وارد اتاق بشوم و خودم را از شنیدن آنچه پشت این در می گذشت محروم کنم
بی بی راست می گفت خودم شنیدم که یک روز به آقا رضا پسر مش مراد که مسئول مخابرات روستا بود گفت از شهر یک گوشی تلفن بخرد ولی گمانم بعد از به پا کردن دار قالی پولی برایش نمانده و این پیرزنِ مهربان محال بود وقتی پول ندارد چیزی را نسیه خریده یا پولش را بعداً بپردازد !
حتماً خودش به آقا رضا سپرده فعلاً دست نگه دارد !
نتوانستم بیشتر از این تحمل کنم و مَجمَع را روی زمین گذاشتم
نفس عمیقی کشیدم و با دست چارقدم را مرتب کردم
وقتی خیالم از بابت حجابِ سر و نیمی از صورتم که با آن پوشانده بودم راحت شد در اتاق را باز کردم و خم شدم تا مَجمَع را بلند کنم
نفهمیدم چطور و با چه سرعتی از جایش بلند شد و خودش را به من رساند
فقط وقتی دو دست بزرگ و مردانه سینی را قبل از من از روی زمین بلند کرد در دلم بابت این حجم از شعور و انسانیت از او تشکر کردم
- شما دست نزن
خودم می برم
صدای بی بی جان به فاصلهء اندکی بعد از مرد جوان بلند شد
- مگه نگفتم خواستی غذا رو بکشی بگو بچم بیاد کمک وسیله ها رو بیاره ؟
چرا به خودت ستم می کنی دردت به سرم ؟
از پشت پردهء حجابم لبخندی به روی ماهش زدم و با چشم بر هم نهادنی پاسخِ نگرانی اش را دادم
پشت به او کردم و قصد رفتن به اتاقم را داشتم که صدایی از پشت سر بلند شد
اینبار سید بابا علی جانم بود که بر خلاف ظهر تا الان که کم حرف شده بود تمنای ماندنم را داشت
بی بی خوب فهمیده بود از مرد جماعت بیزار و گریزانم
او بارها دیده بود خودم را از هر مردی که گاهاً قدم به این خانه می گذارد مخفی می کنم ولی سید بابا علی حتی با حضورِ این میهمانی که عزیز بودنش نشان میداد نسبتی به نزدیکیِ فرزند بودن با او دارد باز هم طاقتِ نبودنم را نداشت انگاری