فرنوش هنوز تای ابرویش پایین نیامده بود و به دوروبرش نگاه می‌کرد: «این... این چیه توی لیوان؟!»
نفسم بازنگشت که حرف بزنم پس با دهانی که بازمانده بود و از تویش صدای ناله می‌آمد، به حیاط پشتی اشاره کردم. داریوش‌بابا با نگاهی نامطمئن به‌سوی حیاط رفت. فرنوش هم دست بهم مالید و دنبال او روانه شد. یاور با نگرانی جلو آمد. کمکم کرد آهسته برخیزم و روی مبل نشیمن بنشینم. دستانش همیشه گرم بودند. برایم کمی آب آورد. هنوز جرعه‌ی اول را ننوشیده بودم که با شنیدن صدای جیغِ فرنوش، آن ماهی کوچکِ داخلِ لیوان، یکو‌ری روی آب آمد. بلندبلند گریستم و لرزیدم. یاور شانه‌ام را آرام مالید: «آروم باش ماهی جان! آب بخور! نترس زنگ زدم به پلیس!»
اما من فقط زار زدم. داریوش‌بابا برگشت. خم به ابرویش نیاورده بود. کاش من هم مثل او همین‌قدر قوی بودم. کنارم نشست و نوازشم کرد تا آرام بگیرم اما نتوانست لیوانِ ماهی را از دستم دربیاورد. فرنوش هنوز در حیاط بود و برای ماهی‌ها می‌گریست. آخر "ماهی" همیشه من و خواهرم را یاد شیرین‌جان می‌انداخت. او عاشق این بود که ماهی‌هایی از خاص‌ترین نژادها را در آکواریوم مخصوصش نگه دارد و هرگاه عموجواد می‌آید خانه‌مان، ساعت‌ها با او درموردشان حرف بزند. به ماهی معلّق بر آب نگریستم. ماهی طفلکِ بخت‌برگشته‌یِ قربانی! گریه‌ام بند نمی‌آمد. فرنوش با چشمان خیس برگشت. دندانی برایم سایید و رو به داریوش‌بابا چرخید: «خانم چند وقته پیامک تهدیدآمیز براش می‌آد و هیچی نگفته بهمون! چی‌ایم ما برات ماهی؟
میخ روی دیوار؟ باید حتما کار به این‌جا می‌رسید که دهن وا کنی؟»
یاور چشم گرد کرد: «چی... پیامک؟!»
داریوش‌بابا به من که داشتم از حال می‌رفتم و کاسه‌ی چشمانم ذُق ذُق می‌کرد، نگریست: «از طرف کی؟»
دوباره چشم به ماهیِ لیوان توی دستم دوختم. دروغ گفتم. مجبور بودم دروغ بگویم و افکارم را توی قوطیِ زنگ‌زده‌ی مغزم حبس کنم: «لابد طلبکارای عمو داوودن... یادت نیست... قبلاً هم از این کارا می‌کردن؟»
ابروهای درهم داریوش‌بابا رفته‌رفته باز شدند: «اما... اما من که چند ساله بدهی داوود رو تا
قرون آخرش پس دادم!»
کل وجودم ریخت. فرنوش با چشمان گشادشده قدمی جلو آمد: «چی؟ پس دادی؟ پس این... پس این کیه؟»
کورسوی امیدی که ته ذهنم بشکن می‌زد تا برای کشتن ترسم به من ثابت کند پیام‌ها کار طلبکاران عمو داوود است، به آنی خاموش گشت و ماهیِ شجاعِ آتش‌نشان، رفت توی لیوان کنار آن ماهی مرده. انگار خودم هم هنوز باورم نشده بود که این پیام‌ها از طرف کیست... یاور با وجود نگرانی‌اش، با اخمی سرد نگاهم می‌کرد. می‌دانستم از چه ناراحت شده. از اینکه یکی به من پیام داده و به او نگفته‌ام. این رفتارهای پدرگونه‌اش مغزم را متلاشی می‌کرد. بارها سر این کاسه‌ی داغ‌تر از آش شدنش، دعوا کرده بودیم. خود را محق دانست که بی‌مقدّمه بپرسد: «تو هنوز با پدر مانلی ارتباط داری؟»
هوشیار شدم. چشمم را بین پدر و خواهرم چرخاندم و سپس بروبر نگاهش کردم. چانه‌اش را بین دو انگشتش فشرد. لحنش سرد بود مثل بازجوها: «چند وقته ندیدیش؟»
با نگاه خیره‌ی داریوش‌بابا به خودم آمدم: «چرا اینو می‌پرسی؟»
نگاه اشکی‌‌ام تند در نگاه دلخور یاور چرخید. منتظر اتّفاق بودم، منتظر حادثه و رخداد ناگوار! فقط با دلگیری زل زد به من. صبرم سر آمد: «اتفاقی افتاده؟ چرا حرف نمی‌زنی یاور؟ جون به لب شدم بگو دیگه!»