دمش را بیرون داد و سرش را پایین انداخت. انگار سختش بود بگوید اما گفت: «چند روز پیش اومد پایگاه گردوخاک کرد! بچّه‌ها انداختنش بیرون اما مثل اینکه بچه‌ها دیروز دیدنش که همون اطراف می‌چرخه!»
وا رفتم. او؟ او اینجا چه می‌کرد؟ مگر نباید حالا فرانسه می‌بود؟ شجاعت خدشه‌دار شده‌ام ذره
ذره پودر شد و لرز به صدایم نشست: «بعد تو الان داری اینو به من می‌گی؟»
دلگیر چانه‌اش را لمس کرد و معنادار زل زد به چشمان نمناکم: «مگه جواب تماس می‌دادی که بگم بهت؟»
پس دلش از این هم پر بود. خون به صورت سردم دوید. این چه توجیه مسخره‌ای‌ست؟ با تندی گفتم: «بهونه نیار! می‌تونستی همینو به دینا بگی که بهم بگه اما تو دلیل دیگه‌ای داشتی! اونو بگو!»
با نگاهی معذب به داریوش‌بابا، نیم‌قدم جلو آمد. لابد فکر می‌کرد از نزدیک مهربان‌ترم: «نگفتم چون...»
سپس دستانش را به کمرش گرفت و بازدمش را پوف کرد: «ترسیدم مجابت کنه برگردی!»
گوشم سوت زد. فرنوش هینی کشید و دست جلوی دهانش گرفت. حتی او هم از این که یاور تا این حد مرا نادان فرض کرده، متعجب بود. دندان ساییدم و تیز به یاور نگریستم. نزدیکی‌اش حالم را بدتر کرد. قبلا حسم به او بد نبود اما حالا نمی‌دانم چرا مثل سگ پاچه می‌گرفتم: «چرا چرت می‌گی مگه مغز خر خوردم که برگردم با اون روانی؟ یعنی تو...»
داریوش‌بابا دستم را فشرد و میان حرفم آمد: «الان وقت این حرفا نیست ماهی! منظور آقا یاور اینه که شاید این پیام‌ها از طرف پدرام باشه!»
بالاجبار نگاهِ تیزم را از یاور که هنوز با سردی نگاهم می‌کرد، گرفتم. هنوز حرصم خالی نشده بود. خشم عجیبی در تنم می‌جوشید و به جانم نیشتر می‌زد: «پدرام فرانسه‌ست! اون‌جا رییس بیمارستانیه که مال پدرش بود! نمی‌تونه برگرده...»
یاور با کجخندی متحیّر دست روی سینه نهاد: «یعنی من دارم دروغ می‌گم؟»
فرنوش که هنوز کوله به دوش داشت، پا کوبید و لب باز کرد: «ای بابا مگه بیست‌سوالیه؟ خب یه پیام بده به طرف ازش بپرس کیه؟ نصف جون شدیم!»
به گوشی‌ام نگاه کردم و چشمانم را تند بین داریوش‌بابا و فرنوش چرخاندم. نمی‌خواستم بفهمند دارم به ابوشرهام‌ها فکر می‌کنم. حقشان نبود باز به آن روزها برگردند. داریوش‌بابا و فرنوش ابتدا بهم نگریستند و سپس به من! نامطمئن و مشکوک! چشم دزدیدم. می‌دانستم اگر سرم را بالا بیاورم باخته‌ام و داریوش‌بابا ترس را توی چشمانم شکار می‌کند. با اخم برخاستم. تا خواستم اوضاع را عادی جلوه دهم و بگویم که خودم این مسئله را حل می‌کنم، فرنوش گوشی‌ام را از دستم قاپید و مثل همیشه حریم خصوصی‌ام را زیر پا نهاد: «الان می‌فهمیم کیه!»
چنگ به‌سویش انداختم که گوشی را بگیرم اما دیگر دیر بود. وقتی گوشی را هل داد توی
دستم، دیدم برای شماره‌ی ناشناس نوشته: «تو دیگه کدوم خری هستی؟!»
بدون فکر حرف می‌زد و عمل می‌کرد و پشیمان هم نمی‌شد. ابرویش به بن مویش چسبیده بود اما مثلا می‌خواست ادای آدم‌های شجاع را دربیاورد. آخر داریوش‌بابا همیشه به او گفته بود که ماهی شجاع را الگوی خودش قرار دهد. صورتم داغ شد و انگشت بالا آوردم: «یه بار دیگه بدون اجازه به گوشی من دست بزنی می‌زنم توی دهنت فرنوش!»