کردم: «فکر کنم یکی توی خونه‌ست نمی‌دونم شایدم چند نفر باشن!»
قدمی عقب رفت و "وای"ای گفت: «یعنی چی یکی توی خونه‌ست؟ تو از کجا می‌دونی؟»
ـ یه مدته برام پیامک تهدیدآمیز می‌آد اما فکر نمی‌کردم جدی باشه، یه ساعت پیش هم برام اومد! غلط نکنم باید...
یک تای ابرویش بالا رفت: «خب الان باید اینا رو بگی؟! ماهی بخدا من می‌ترسم! اصلا می‌خوای به کامی زنگ بزنم؟!»
کامی! یکی می‌خواست خودِ او را جمع کند که به وقت دیدن طلبکاران یا شاید هم خون‌خواهان، توی شلوارش نشاشد!
ـ نمی‌خواد به یاور زنگ زدم. الانم می‌رم داخل! اگه تا چند دقیقه‌ی دیگه نیومدم جیغ‌وداد کن همسایه‌ها بیان بیرون!
دستانش را رها کردم. وحشت‌زده مچم را کشید: «کجا؟ چی‌چی و می‌رم؟ مگه جونت سیر شدی؟!»
ویراژ موتوری که از کنارمان گذشت و تکّه‌ی رکیک موتورسوار، باعث شد چشمم را لحظه‌ای ببندم و سپس مچم را از دست او بکشم: «نمی‌شه که خونه رو ول کنم باید ببینم چه خبره! این‌جا بمون که اگه نیومدم یکیو خبر کنی!»
ابرویش داشت به فرق سر می‌رسید و دندان‌هایش روی هم تقه می‌زدند. مردد اما تند سر تکاند و آب دهانش را فرو برد. کلیدم را درآوردم اما بعد تصمیم گرفتم از روی در وارد شوم که غافلگیرشان کنم. باران ول‌کن نبود. پایم را روی علمک گاز گذاشتم و از در بالا رفتم. کمی سرک کشیدم. خبری نبود. با گوشه‌ی چشمی مطمئن به فرنوش که این‌پا و آن‌پا می‌کرد، توی حیاط پریدم. تن خیسم به لرز افتاد. بدون هیچ نگاهی به اطراف مستقیم و پاورچین وارد شدم. آن‌قدر به پشت سرم نگاه کرده بودم که گردنم درد می‌کرد. وارد نشیمن که شدم، دلهره به جانم افتاد و پوست لب خشکم را زیر دندانم خفت کردم. مثل عقاب چشم می‌چرخاندم. بی‌اختیار کف یک دستم را عقب نگه داشته بودم که فرنوش خیالی را مهار کنم. بوی نا می‌آمد. بوی باران مانده در گودال. دورتادور خانه را گشتم اما خبری نبود. انقباض شانه‌هایم رها شد و بازدمم را با شدت ول کردم. با خیالی که کمی راحت شده بود وارد حیاط پشتی شدم که از پله‌ها بالا بروم و به بام هم سری بزنم اما صحنه‌ی روبه‌رویم جان را از تک‌تک رگ‌هایم مکید و زانوانم از رعب خالی شد. حدود صد عدد ماهی‌گُلیِ مُرده توی خاک باغچه افتاده بودند. دست به دیوار گرفتم تا از ترس پس نیفتم. انگار نفسم داخل حبابی در گلویم گیر کرده بود و نمی‌توانست خودش را رها کند تا از خفگی نجاتم دهد. به سینه‌ام مشت زدم تا نفسم را آزاد کنم و با چشمان گشاد شده روی پله‌ها وا رفتم. رنگ سرخ و نارنجی ماهی‌ها به خاکی و خاکستری بدل شده بود و انگار خونی در تنشان نداشتند. از میان تمام آن‌ها یک ماهی کوچک را دیدم که هنوز آبشش‌‌ش آرام تکان می‌خورد. سریع پریدم. برش داشتم و به آشپزخانه دویدم تا در لیوان آبی بیندازمش. به‌محض اینکه ماهی نیمه‌جان را توی لیوان ول کردم، با وحشت زیر گریه زدم. به کابینت چسبیدم و تا روی زمین سر خوردم. هق‌هق می‌کردم. به ماهیِ بی‌رمق داخل لیوان چشم داشتم. صدای داریوش‌بابا، فرنوش و یاور از حیاط آمد. صدای دویدن چند نفر به گوشم رسید. داریوش‌بابا ابتدا خطابم کرد و سپس رد صدایم را در آشپزخانه زد و با حالت دو، همراه فرنوش در چهارچوب ایستاد. یاور که رسید شدت گریه‌ام بیشتر شد. لباس آتش‌نشانی قامت بلندش را پوشانده بود. نگاهش دودو می‌زد. داریوش‌بابا با دیدنم سریع جلو آمد و دو زانو روبه‌رویم نشست: «چی‌شده ماهی چه اتفاقی افتاده؟!»