و من بعد فوت او با پول فروش آن دستبند، یک دویست‌وشش سفید خریدم و اسمش را گذاشتم"منیژه خانم" که یادش برایم زنده بماند. ناگهان رعدی به آسمان ابری نشست و بارانی رگباری آغاز شد. آهی کشیدم و قبل از اینکه زیر جرجر باران خیس بشوم، نشستم پشت رل. دکمه‌ی برف‌پاک‌کن را زدم. قطرات ریز باران آواره شدند و نور سرخ آژیر آمبولانس گذران از ابتدای کوچه، روی خیسی شیشه کشیده شد و چشمکی تار زد. چشم دادم به آسمان طوسی. یکی از همسایه‌ها داشت فرش شسته‌شده‌اش را به‌سختی از روی بام عقب می‌کشاند تا خیس نشود. تکان محکم فرش، کبوتر نشسته بر بام را پراند. صدای بال زدنش با جیرینگ حلقه‌ی توی پایش و رعدی که سپهر دودگرفته را می‌لرزاند، درآمیخت. تصویر بام خالی سیمانی، هذیانِ توهم‌زده‌یِ حورا که انگار دکلمه‌ای عربی می‌خواند را از خاطراتِ قیرآلودم بیرون کشید: «لاتَگربلی، أنی عندي رجّال!(بهم دست نزن، من شوهر دارم!)»
استرس از بن دندانم جوشید و مایعی اسیدی و شور از غدد بزاقی‌ام ترشح شد. پلک چپم چند بار پرید و چشم فشردم که خرافات منیژه خانم توی گوشم نپیچید اما موفق نشدم."هروقت پلک چشم چپت پرید حتما دوبار صدقه بده مادر! یه‌بار به یتیم و یه‌بار به زنِ بی‌سرپرست!" در حالی که آهم را کلافه بیرون می‌دادم راه افتادم. سرم از همهمه پر بود. حتی بوق کوتاه یک ماشین هم بهمم می‌ریخت و از کوره درم می‌برد چه برسد به این ترافیک آخرالزمانی! از تمامی محله‌های بالانشین تهران بیزار بودم و از زعفرانیه بیشتر! آخر بی‌عدالتیِ خدا بیشتر به چشمم می‌آمد و اعتقادات کمرنگم تحت‌تاثیر قرار می‌گرفت. دلم نمی‌خواست همین نخ باریکِ نامرئی بین خودم و او را هم از دست بدهم. قرص آرامبخشم را خریدم. روبه‌روی کافیشاپ لوکس مجاور مطب شادی، میان شلوغی ناتمام خیابان و ماشین‌هایی که باهم سر جنگ داشتند، به زور منیژه خانم را بین دو ماشین کثیف جای دادم اما هنوز پیاده نشده بودم که پیامی روی گوشی‌ام آمد و با نیم‌نگاهی به خیابان، بازش کردم."آتش نشانی دیگه؟ پس زود برو خونه آتیش رو خاموش کن!" تیز از شیشه‌ی باران‌زده بیرون را نگاه کردم و ناخودآگاه از ماشین بیرون پریدم. دوباره متن پیام را خواندم و شماره‌ی آشنای بالای صفحه دلم را آشوب کرد. سراسیمه چرخیدم و دورم را نگاه کردم که ردونشانی از فرستنده‌ی پیام بیایم. قطرات درشت باران کف سرم نقطه‌نقطه سرد کردند. بی‌درنگ سوار شدم و با بغضی که هر لحظه ممکن بود بترکد به ترافیک ناتمام خیابانِ آصف پیوستم. در حالی که توی دلم رخت می‌شستند با فرنوش تماس گرفتم. گفت دارد از دانشگاه برمی‌گردد. گفتم تا من نرسیدم، نرو خانه. داریوش‌بابا هم توی راه بود. با او تماس نگرفتم که نگران نشود. دستانم دور فرمان می‌لرزید. فکر این کسی بی‌اجازه وارد خانه‌مان شده داشت دیوانه‌ام می‌کرد. نمی‌دانستم قرار است با چه روبه‌رو شوم. فقط می‌دانستم که مجبور کردن خودم برای بازگشتن به روال عادی زندگی‌ام فقط خوش‌خیالی احمقانه بوده است. نکند واقعا خانه را آتش زده باشند؟ صلواتی نثار روح عمو داوود کردم و دست به دامن خدا شدم که این پیام از طرف طلبکار او باشد. سعی کردم به زور به خودم بقبولانم که این طلبکاران عمو هستند که به خانه ریخته‌اند؛ نه آنی که مدام به چشمان خونینش فکر می‌کردم. از بین دو ماشین لایی کشیدم. ماندم پشت ترافیک. قیامت بود خیابان. این‌گونه تا فردا هم نمی‌رسیدم. منیژه خانم را کوچه‌ای بی‌نشان رها کردم و در پیاده‌روی بارانیِ پر از دود دویدم. برای احتیاط یاور را خبر کردم. آن‌قدر دفاع شخصی بلد بودم که از دزد و طلبکار نترسم اما می‌ترسیدم بلایی سر خانه بیاورند. عجله‌ای سر خیابان دست تکاندم. ترک موتوری نشستم و خودم را به خانه رساندم. سرتاپایم خیس بود. گوش به در فلزی چسباندم. سپس چند قدم عقب رفتم که ببینم آتشی در کار هست یا نه. صدای زبانه زدن شعله نمی‌آمد و بوی دود به مشام نمی‌رسید پس خبری از آتش‌سوزی نبود. بازدمم را محکم بیرون دادم. تا با فرنوش تماس گرفتم از سر کوچه پیدایش شد. بافت قرمزش تابلویش کرده بود. شانه‌هایم را منقبض کردم. هنوز به من نرسیده بود اما مدام انگشتانش را در هوا می‌چرخاند و لب می‌زد"چی‌شده؟" به سمتش پا تند کردم. تا بهم رسیدیم، طبق عادت انگشتان هر دو دستم را میان انگشتان او قفل